Posts

Showing posts from 2018

Κουρσκ

Image
Και περνάνε τα χρόνια.
Και τί καταφέραμε, μου λες;
Για ποιόν πεθάναμε, μου λές;

Έρμαια απόψεων άλλων ήμασταν πάντοτε,
έρμαια κορμιά.

Να ξυπνήσεις,
να πας στη δουλειά,
να ξυριστείς,
να σε δει ο διοικητής,
να σε χαϊδέψει φιλικά στην πλάτη,
και ίσως,
λέω ίσως,
να σου δώσει καμιά τιμητική.

Το βλέμμα καρφωμένο στο ρολόι,
βλέπεις τους δείχτες να γλιστράνε,
κι εύχεσαι μόνο να κάναν πιο γρήγορα,
να περάσουν τα λεπτά,
να περάσουν οι ώρες,
να ησυχάσουν οι σκέψεις,
να σταματήσουν οι βόμβες.

Και ύστερα,
μόλις νυχτώσει,
να γυρίσεις σπίτι,
και,
νωχελικά,
τα πόδια στο τραπέζι,
ανοίγεις τηλεόραση,
θεατής σε ψεύτικες ζωές άλλων.

Στο κρεβάτι σου,
ξυπνάς ιδρωμένος,
και συνειδητοποιείς,
ότι τον χειρότερο εφιάλτη
ξύπνιος τον αντικρύζεις:
μάθαμε να επιβιώνουμε,
της ψιθυρίζεις,
και ξεχάσαμε να ζούμε. 

Προχθές,
άγγιξα έναν άνθρωπο.
Ήταν αληθινός.
Ανάμνηση αρκετή,
για να με κάνει να αντέξω,
άλλη μια νύχτα στην κουκέτα του στρατοπέδου
της ζωής,
ενώ περιμένω,
την αντεπίθεση.





Δυτικός πολιτισμός

Image
Γεννιόμαστε ένα βάρος
στην κοιλιά της μάνας μας,
στις τσέπες των γονιών μας,
στις συνειδήσεις άλλων.

Τα πρώτα χρόνια μπουσουλάμε,
κι ύστερα τρεκλίζουμε,
ψάχνοντας σαθρά στηρίγματα
,αριστερά και δεξιά,
σ'έναν κόσμο που γύρω - γύρω καταρρέει.

Ο Πόλεμος, ξέρεις τί είναι;
Αυτό το τάχα φοβερό φαινόμενο που συμβαίνει σα θεομηνία;
Πλήρως ερμηνεύσιμο.
Σύγκρουση συνειδήσεων κι επιθυμιών,
κινήτρων και προσωπικοτήτων.

Πηγάζει από μέσα μας ο πόλεμος,
από τα πιο απόκρηφα σκοτάδια της ψυχής μας.

Είναι μια άρνηση να ζήσουμε όπως μας έτυχε,
όπως μας γέννησε η μάνα μας,
να χαρούμε τη φύση και την ομορφιά της.

Μια αέναη τάση αρπαγής αυτών που έχουν οι άλλοι,
αδιαφορώντας πλήρως γι'αυτούς
και γενόμενοι βάρος στην επιβίωσή τους.

Βάρη είμαστε λοιπόν,
που πολεμάνε σε όλη τους τη ζωή,
μεταφερόμενα,
απ' αγκαλιά σε αγκαλιά,
από πόρτα σε πόρτα,
σπό κρεβάτι σε κρεβάτι,
από νου σε νου,
βάρη που εμποδίζουν τους γύρω μας,
εκείνους τους λίγους, τους ελαφρείς,
να περπατάν και να συλλογιώνται λεύτερα,

ώσ…

Τέσσερις εποχές

Image
Αθώος λόγω βλακείας,
ενδεχομένως λόγω άγνοιας,
πολλές φορές λόγω αηδίας -
των άλλων.

Υπεράνω πάσης υποψίας,
και υπεροψίας,
φτερό στον άνεμο,
διαταγών,
εντόνως ή μαλακώς εκπεφρασμένων επιθυμιών.

Σαν τον άνεμο που χόρευε το κριθάρι,
σε τέσσερις εποχές,
αφειρωνόταν σ'ένα παθιασμένο τάνγκο
με τις διαθέσεις του.

Κάθε χειμώνα, τα σπαρτά μαραίνονταν,
τα υποκείμενα του πόθου, πολλαπλά,
χάνονταν από την κακοκαιρία.

Και, εκείνος,
σαν ακούραστος στρατιώτης,
περίμενε την άνοιξη,
επίμονος Σίσσυφος
που κουβαλούσε την καρδιά του,
στην ανηφοριά της αγάπης.

Μα, καθώς παρατηρούσε τον καιρό καθημερινά,
χαμογελούσε μέσα του πικρά,
καθώς ήξερε πολύ καλά,
πως μετά από κάθε άνοιξη,
ακολουθεί ο καύσωνας,
που καταστρέφει ολοσχερώς,
κάθε ανθισμένο σπόρο.


Πολιτική Ασφάλειας

Image
Έκτακτο ανακοινωθέν!
Νέα πολιτική ασφάλειας εφαρμόστηκε,
κατόπιν εντολών των Αρχών.

Απαγόρευση εισόδου,
σκέψεων,
λέξεων,
συναισθημάτων,
εφεξής.

Η είσοδος βεβαίως ίσως εγκρίνεται,
κατά περίπτωση,
κατόπιν σχετικής άδειας.

Απόρθητα φρούρια θα γίνουν τα μυαλά μας,
πανύψηλα τείχη θα χτιστούν,
προκειμένου να βεβαιωθούμε ότι τίποτε δεν θα μπαίνει και δεν θα βγαίνει.
Ή ότι, ακόμη και αν κάτι  τα καταφέρνει,
αυτό θα μπαίνει σε καραντίνα,
έως ώτου διαλευκανθούν οι προθέσεις του.

(Αισθήματα που διαταράσσουν την ηρεμία της ζωής μας,
θα εκτελούνται επί τόπου).

Πόρτες σφαλιστές θα φυλάσσουν τα στόματά μας,
με διπλή και τριπλή σιδεριά,
αμπαρωμένα παράθυρα στα μάτια και τ'αυτιά,
να μην ακούμε,
να μην βλέπουμε,
και αν παρά ταύτα, ακούμε ή βλέπουμε,
να μην προδίνουμε τι ήταν αυτό.
Ή πώς αυτό μας έκανε να αισθανθούμε.

Αυστηρός έλεγχος θα επιβληθεί στη διαδρομή καρδιάς και πράξης.
Βαρύ το πρόστιμο όποιου τολμήσει να τη διαβεί,
αξίζει περίπου όσο ένα κομμάτι από την ψυχή του,
λένε.

Κάποιοι στην αρχή δ…

2018 μ.Χ.

Image
Σωριασμένος σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας,
φυλακισμένος σε τέσσερις τοίχους στην Κυψέλη,
σε σιδεριένο κελί στον Κορυδαλλό,
σε μια ξύλινη ντουλάπα στην Ελλάδα,
εξαντλημένος σε sweat shop στην Κίνα,
θαμμένος κάτω από συντρίμμια στη Συρία,


έτεινε το τρεμάμενο χέρι του,
ένδειξη παράκλησης,
για λίγα χρήματα,
λίγα ψίχουλα,
αγάπης,
ειρήνης,
σεβασμού.


Μα οι περαστικοί τον προσπερνούσαν αδιάφορα,
λίγες στιγμές μόνο απασχολούσαν τη ζωή του,
και εξαφανίζονταν,
τόσο βιαστικά όσο είχαν εισβάλλει σε αυτή.

Το μόνο που είχε καταφέρει τόσα χρόνια,
ήταν που και που να αποσπά ένα βλέμμα,
συμπόνοιας,
κατανόησης,
ή - ακόμη χειρότερα-
λύπησης,
και ύστερα,

σιωπή.

Βιαστικά βήματα,βιαστικοί ήχοι, βιαστικές ομιλίες,
βιαστικά συναισθήματα, και

τίποτα. 

Μόνο πομπώδεις δηλώσεις φιλευσπλαχνίας,
σε αστραφτερά βήματα, και επίσημα μέσα,
κοινωνικά ή ενημέρωσης,
σε κάποιο δεύτερο ή τρίτο θέμα
των κεντρικών δελτίων ειδήσεων των 8.

Η ελπίδα, σκεφτόταν, είχε τελειώσει, όχι πριν 3 χρόνια, μα προ πολλού,
απλά τότε αποτελειώθηκ…

Ζώα της πόλης

Image
Κουβαλούσα πάντοτε,ολάκερη πραμμάτεια,
το βαρύ φορτίο της ψυχής μου,
ανεβαίνοντας της ζωής, τεράστια ανηφόρα. Σαλιγκάρι που 'βγαινε ξανά και ξανά, σε πείσμα των καιρών, μετά της βροχής τη δυστυχία. Και συ, αδέσποτη γάτα,
όταν με πετύχαινες, έπαιζες μαζί μου,
με πίεζες με τις πατούσες σου,
με έβαζες ολόκληρο στο στόμα σου,
μόνο και μόνο για να με φτύσεις,
κάθε που βαριόσουν, σε μι' άκρη του δρόμου. "Δεν πειράζει", σκεφτόμουν από μέσα μου,
"τα σαλιγκάρια, αργά αλλά σταθερά,
κάποια στιγμή φτάνουν στον προορισμό τους". Αλλά, μάταια: ποτέ δεν έπαψαν να με πατάν και να με φτύνουν. Και συ, ποτέ δεν έπαψες να κυνηγάς την ουρά σου.






Ραντεβού vol. 2

Image
Zoύμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε;
Το ερώτημα, που αιώνες τώρα δεν έχει απαντηθεί.
Σε θέλω επειδή είσαι εσύ ή είσαι εσύ επειδή σε θέλω;
Ερωτευόμαστε;


Σκόρπιες σκέψεις σε κάποιο ραντεβού.

Και μετά, σιωπή.

Ξεφύσημα καπνού από το τσιγάρο του.
Και μεταμόρφωσή του σε σύννεφο ομίχλης που προσέδιδε την απαραίτητη δραματικότητα στη στιγμή.
Διάλυση του συννέφου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, όπως ακριβώς συνέβαινε με κάθε τι  που άξιζε στη ζωή του.
Στεκόντουσαν αντίκρυ, λεπτά, ώρες, χρόνια τώρα, όπως έκαναν άντρες και γυναίκες από την απαρχή της ανθρωπότητας.
Σε κάποιο καφέ,  όπως γινόταν από τότε που η ανθρωπότητα ανακάλυψε τις ιδιότητες αυτού του καφέ υγρού.


Σιωπηλοί, περιεργαστικοί, ανέκφραστοι, τόσο που εκείνος είχε ξεχάσει πόσην ώρα είχε περάσει από τότε που βρέθηκαν. Ή τί είχαν να πουν, τί είχαν πει, ή τι θα έλεγαν στο μέλλον.

Στα μπαρ πηγαίνεις για να ξεχάσεις, στα καφέ για να θυμηθείς.
Αν δεν μπορείς να θυμηθείς όμως, γιατί να πας στα καφέ;


Τα λόγια τους, τις σκέψεις τους, …

7 χρόνια, 1 μήνας και 5 μέρες

koultoura.


Πάντα συνεπής στα ραντεβού.

O κύριος Νίκος

Image
Τον κύριο  Νίκο τον είδα μία και μοναδική φορά, σ'ένα λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας.Τον είδα αλλά δεν τον γνώρισα, και μάλλον δεν θα τον γνωρίσω ποτέ μου. Για την ακρίβεια, δεν μιλήσαμε καν.
Έμαθα το όνομά του από την επιμονή της προσφώνησής του από τη γυναίκα του, που κάθε που άδειαζε κάποια θέση τον φώναζε να κάτσει και συγκράτησα την φυσιογνωμία του από την εξίσου επίμονη απάντηση σου: "Δεν θέλω μωρέ...".

Ο κύριος Νίκος στεκόταν όρθιος ανάμεσα σε δεκάδες όρθιους, έχοντας σφιχταγκαλιάσει ένα στύλο και κάνοντας σε να πιστεύεις ότι σε κάποια απότομη στροφή ή τράνταγμα, θα γλιστρούσε και θα έπαυε να υπάρχει, έτσι φυσιολογικά και ήρεμα. Ανάσα που βρωμούσε, βαθιά και αργή, τόσο αργή που στο τέλος κάθε μιας έλεγες ότι θα είναι και η τελευταία του,  λευκά μαλλιά λιγοστά όσο και γένια, και μάτια, κάτι μάτια...

Μάτια διάπλατα ανοιχτά, υγρά, και ένα βλέμμα τρομαγμένο. Ένα βλέμμα που δεν μπορούσε παρά να σε κάνει να αναρωτηθείς: Τί μπορεί να τρομάζει κάποιον που έχει δει όλα τα…

Ληγμένες κάρτες

Image
Ληγμένες κάρτες,
ληγμένες επιθυμίες,
σ'αυτά τα καινούρια ακυρωτικά.

Νέες τεχνολογίες,
νέες προσδοκίες,
ηλικιωμένων προσπάθειες,
εδώ και δεκαετίες μάταιες,
σκιές του παρελθόντος, άκαιρες.

"Η κάρτα έχει λήξει",
η ανέκφραστη φωνή του άψυχου μετάλλου,
ακούγεται ξανά και ξανά,
"το υπόλοιπό σας τέλειωσε", "μαζί με την ελπίδα",
συμπληρώνω νοητά.

Και η επανάληψη - μήτηρ πάσης μαθήσεως-
το αποτέλεσμα της απέλπιδος αναζητήσεως
η ολική άρνηση του καινούριου κόσμου
των αυτόματων μηχανημάτων,
των προκαθορισμένων βημάτων,
των κανόνων ορατών και αοράτων,
της έλλειψης συναισθημάτων.

Η συντριβή του κόσμου των ανθρώπων,
και η αυγή της νέας πραγματικότητος των ρομπότ είναι κοντά,
θα έλεγε κάποιος με βαθιά απογοήτευση στην καρδιά,
μα, όχι,
όσο υπάρχει η αντίσταση  εκ των ενόντων,
όσο υπάρχουν άνθρωποι που θα χτυπάνε,  ληγμένες κάρτες.



Πρωτοχρονιά

Image
10.

Αναμονή. Και μέτρημα του χρόνου. Κατάτμηση των στιγμών σε μια πλήρως νοητική μονάδα. 

9.

Ο χρόνος. Ανθρώπινη εφεύρεση. Μάθαμε να μετράμε τις στιγμές αντί να τις ζούμε. Να ζυγίζουμε τη σημασία τους ανάλογα με ένα νούμερο παραπάνω μπρος, ή ένα παραπάνω πίσω.

8.


2017. 2018. 11:59. 00:01. Η ψευδαίσθηση ότι σε δύο λεπτά έρχεται μια κάποια αλλαγή.

7.

Η αλλαγή. Η αλλαγή δεν είναι θέμα. Χρόνου. Είναι θέμα, αλλά άλλων πραγμάτων. 

6.

Ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση. Ως εκ τούτου έχει τόση σημασία όση του δίνουν οι άνθρωποι. Τί πάει να πει, ένας χρόνος, ένας μήνας, μια ώρα;

5.


Το μόνο που έχει σημασία είναι στιγμές. Στιγμές. Ανθρώπινες εμπειρίες έξω από μονάδες μέτρησης, από ανθρωπίνως κατασκευασμένα νοητικά κουτάκια. 

4.

Στιγμές. Και συναισθήματα. Που σου αφήνουν οι στιγμές. Έξω από χρόνο, έξω από τόπο. Διαχρονικά. Αιώνια. Άφθαρτα.

3.


Ευτυχία. Η ευτυχία είναι όταν πεθαίνεις, να έχεις μία μεγάλη συλλογή από στιγμές. Και συναισθήματα.

2,1....

Πυροτεχνήματα.
Στιγμιαία χαρά. Διακοπή σκέψης.
Επιστροφή στ…