koultoura

"Θυμάστε όταν ήμασταν μικροί; Ήμασταν αδίστακτοι τότε. Ήταν αδίστακτοι, δηλαδή. Όλοι εκείνοι. Ο Κώστας, ο αδερφός του ο Τάκης, ο Ηλίας και η παρέα τους, αυτοί που φορούσαν καινούριαν τζην, είχαν πάντα το τελευταίο μοντέλο κινητό, αγόραζαν εκείνα τα πανάκριβα μπουφάν που σε κάνουν να μοιάζεις με την μασκότ της Μισελέν με ενισχυμένο γουνάκι και ο μεγαλύτερος ξάδερφός τους τους άφηνε να έρχονται στο σχολείο με το "κωλοφτιαγμένο" μηχανάκι του με τα μπλε λεντάκια και να κάνουν μόστρα στην Καιτούλα... Τους θυμάμαι πολύ καλά όλους αυτούς. Δεν με άφηναν σε ησυχία θυμάμαι τότε. Το τί καζούρα μου ρίχναν δε λέγεται. Μιά για τα σπυράκια, μια για τα γυαλιά, μια για το πολύ διάβασμα. Σκληρές εποχές. Ήταν και η Καιτούλα, θυμάμαι, στη "συμμορία τους". Την είχαν θαμπώσει εκείνα τα μπλε λεντάκια, το τσιγάρο στις τουαλέτες κρυφά από τους καθηγητές, τα  Levis που σου φτιάχνουν "ωραίο κώλο" και οι βόλτες στα κλαμπ της παραλιακής με το μηχανάκι του ξαδέρφου.  Και τώρα; Τ...

"Ξέρεις, είναι μερικές φορές που σε σκέφτομαι. Είναι μερικές φορές που το μυαλό μου γυρνάει χρόνια πίσω, ανατρέχει σε όλες εκείνες τις σκονισμένες αναμνήσεις. Στις αναμνήσεις ενός άλλου, πιο αθώου, πιο αυθόρμητου εαυτού. Θυμάμαι τα πάντα: εσένα, πώς ήμουν και τι σκεφτόμουν τότε, τί ένιωσα όταν πρωτοάκουσα τη φωνή σου. Τότε είναι το μυαλό μου πλημμυρίζει από εικόνες, από σκέψεις, από συναισθήματα, και εγώ μένω να κοιτάω το κενό χαμογελώντας χαζά. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι "κάτι" να με "ξυπνήσει" βίαια. Να με επιστρέψει στην σκληρή πραγματικότητα. Να μου θυμήσει πως από τότε και εσύ, και εγώ, έχουμε αλλάξει. Πως ο κόσμος όλος έχει αλλάξει. Να μου θυμήσει ότι δεν γίνεται να επιτρέψεις στο παρελθόν. Και ότι πρέπει πάντα να κοιτάμε το παρόν και το μέλλον. Να μου ξαναπεί ότι εσύ δεν έκανες πια για μένα και ότι εγώ έπρεπε να βρω κάποια άλλη" , είπε ο Κώστας βγάζοντας από το CD Player το "ΓΕΙΑ" της Βανδή και ανοίγοντας το MAD για να χαζέψει το νέο βιντε...

Άνοιξε το συρτάρι που φυλούσε τις αναμνήσεις του. Είχε καιρό να το τακτοποίησει. Βαθιά χωμένα ανάμεσα στα άλλα πράγματα βρήκε: Ένα μαραμένο τριαντάφυλλο. Που του είχε χαρίσει εκείνη. Μία πένα. Με την οποία έπαιζε κιθάρα μόνο για εκείνη. Μία φωτογραφία. Της Pamela Anderson. Το μυαλό του αμέσως κατακλύστηκε από αναμνήσεις. Ανέτρεξε σε εποχές παλιές, αθώες, γυμνασιακές. Τότε που το μόνο που σκεφτόταν ήταν αυτή, τότε που τραβούσε μαλακία μόνο για πάρτη της. Ναι, λάστιχο τον είχε κάνει, θυμήθηκε.  "Α ρε γαμώτο πώς περνάν' έτσι τα χρόνια, γιατί να γεράσεις έτσι ρε Pamelaκι γαμώτο γιατί" σκέφτηκε. Τράβηξε μία ακόμη επετειακή με αυτή την παλιά φωτογραφία και μετά κοιμήθηκε ήσυχος.

Θυμάμαι ακόμη την εποχή που ήμουν παιδί. Ξέγνοιαστα χρόνια. Σκάρωνα φανταστικούς πόλεμους με τα στρατιωτάκια μου, έφτιαχνα καράβια, σαίτες και ο,τιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους σου από χαρτί. Μ'άρεσε πολύ το χαρτί, συνήθιζα μέχρι και να το μασουλάω. Θυμάμαι ακόμη ότι έκανα φούσκες με σαπουνάδα και όταν έφταναν πολύ ψηλά τις έσκαγα, έπεφτε όλο το σαπούνι πάνω μου και ξεραινόμουν στα γέλια. Μητέρα δε γνώρισα και ο πατέρας μου ήταν πολύ απασχολημένος με το να πηγαίνει από μπαρ σε μπαρ για να ασχολείται μαζί μου. Σκεφτόμουν ότι μάλλον έκανε κάποια σπουδαία δουλειά στα μπαρ και έτσι δεν με πείραζε τόσο. Δεν βαριέσαι, ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Έλειπε συχνά από το σπίτι και είχα την ευκαιρία να πηγαίνω δίπλα στου θείου μου του Αντώνη και να παίζω με την ξαδέρφη μου την Ιωάννα. Ήμασταν αχώριστοι εγώ με την Ιωάννα. Ειδικά το καλοκαίρι. Βόλτες στην ακρογιαλιά δίπλα από το εξοχικό της, κάστρα στην άμμο, ποδήλατο στην μεγάλη αλάνα. Ο θείος Αντώνης όταν δεν μας σάπιζε στο ξύλο για κάποια σ...