Friday, 30 August 2013

Νύχτα στην Εθνική Οδό

Ταμπέλες. Πολλές Ταμπέλες. Χρώματα. Πολλά χρώματα. Η πανδαισία του αταίριαστου. Το αμάξι επιταχύνει και τα χρώματα μεταμορφώνονται σε έναν αταίριαστο πίνακα, μια συνεχόμενη πολύχρωμη φωτεινή γραμμή που απλώνεται όσο φτάνει το μάτι. Δεν υπάρχει αμάξι. Μερικές φορές μου αρέσει να φαντάζομαι πράγματα. Σαν ταινία. Έχει πλάκα. Η ζωή όμως δεν είναι ταινία. Μοιάζει με ταινία, αλλά δεν είναι. Είναι πολύ πιο συνηθισμένη. Και μερικές φορές, δεν είσαι καν πρωταγωνιστής. Είσαι απλός κομπάρσος. Ή ούτε καν κομπάρσος. Θεατής. Απλός θεατής. Η ζωή εξελίσσεται μπροστά σου και εσύ την παρακολουθείς από μια παράμερη γωνιά. Για τη ζωή αποφασίζουν κάποιοι. Κάποιοι. Όχι όλοι. Και οι υπόλοιποι; Παρατηρούν.

Κι άλλες ταμπέλες. Κι άλλα χρώματα. Μοιρολάτρης; Όχι, δεν είμαι μοιρολάτρης. Βασικά η ζωή είναι αυτό που προκαλούν οι άνθρωποι που αντιδρούν στις διαταγές αυτών που αποφασίζουν για τη ζωή. Ωραίο αυτό. Μου άρεσε. Δεν είναι καλό να είσαι μοιρολάτρης. Ούτε ονειροπόλος. Είναι καλό να είσαι κάτι ανάμεσα. Η μετριότητα. Ο μέσος άνθρωπος. Ένα βυζί και ένα αρχίδι. Καλύτερο από τα άκρα. Ναι. Πολύ καλύτερο.

 Ταμπέλες. Χρώματα. Διαφημίσεις. "Πάρε κείνο, πάρε τ' άλλο, πάρε και αυτό, όλα σε Ε-ΞΕΥ-ΤΕ-ΛΙ-ΣΤΙ-ΚΕΣ τιμές". Τα όνειρα. Τα όνειρα δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε. Τα όνειρα δεν είναι ωραία. Θέλω να πω, δεν είναι καλό να κάνεις όνειρα. Τα όνειρα μπορεί να είναι καλά ή και καλά. Άμα είναι κακά, είναι κακά. Προφανές. Αν είναι καλά, αν δηλαδή κάνεις καλά όνειρα, και αυτά δεν πραγματοποιηθούν, απογοητεύεσαι. Πολύ. Αν από την άλλη, αν τα όνειρά σου γίνουν αληθινά, τότε τι; Τίποτα. Απλώς σου φαίνεται φυσιολογικό. Γιατί το περίμενες. Το ονειρευόσουν. Δεν είναι καλό να κάνεις όνειρα. Στην χειρότερη, αισθάνεσαι σκατά. Στην καλύτερη, αδιάφορα. Πρέπει να ζεις το αυθόρμητο. Να εντυπωσιάζεσαι. Να γίνεται κάτι καλό, χωρίς να το επιδιώκεις. Τότε είναι που ζεις κάτι, που σου μοιάζει με ευτυχία. Γιατί ευτυχία δεν υπάρχει. Ένα όνειρο είναι. Ένα όνειρο έτοιμο. Προκάτ.

Μεγάλες ταμπέλες. Φωτεινές. Φώτα παντού. Πολύχρωμα φώτα. Ακόμα πιο μεγάλες ταμπέλες. Λας Βέγκας. Χονγκ Κονγκ. Αθήνα. "Ωραίο, μεγάλο, δυνατό". "Εύστοχο, πετυχημένο, πρακτικό".  "Τώρα προσεχώς και στην πόλη σας". Ο κόσμος γεμίζει φώτα και διαφημίσεις. "Ε-ΞΕΥ-ΤΕ-ΛΙ-ΣΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ ΓΙΑ Ε-ΞΕΥ-ΤΕ-ΛΙ-ΣΤΙ-ΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ". Η διαφήμιση. Η διαφήμιση είναι η απόδειξη του ότι κάποιος είναι, ότι οι υπόλοιποι πιστεύουν ότι είναι. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι κάτι είναι καλό επειδή τους το είπαν. Δεν φταίνε οι άνθρωποι όμως. Τους το πλασσάρουν έτσι. Μετά πλασσάρονται σαν κάτι καλό και οι ίδιοι. Πλασσάρονται για να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους. Η υποκρισία. Της υποκρισίας. Ω υποκρισία.

 Χρώματα. Διαφημίσεις. Ταμπέλες. Φτηνά τσιγάρα. Φτηνά αμάξια. Φτηνές γυναίκες. Φτηνή διασκέδαση. Φτηνή ζωή.
Πολλοί είναι μισάνθρωποι. Είναι μόδα να είσαι μισάνθρωπος. Μισάνθρωπος και ελιτιστής. Να βρίζεις τους άλλους. Να το παίζεις ανώτερος. Να λες "σκατά σε όλους σας, σκατά στο σύστημα, σκατά και στη ζωή". Φαίνεσαι διαφορετικός. Επαναστάτης. Όμως δεν είσαι. Είσαι μοιρολάτρης. "Η ζωή είναι έτσι γιατί οι άνθρωποι είναι έτσι". Εγώ; Εγώ όχι. Εγώ βρίζω μόνο μερικούς.

Κι άλλα χρώματα. Κι άλλες ταμπέλες. Πολλά χρώματα. Μεγάλες ταμπέλες. Επιγραφές με νέον. Πιο μεγάλες ταμπέλες. Πιο πολλά χρώματα. Προσπαθούν να εντυπωσιάσουν. Να σου κλέψουν λίγες ματιές για ένα δευτερόλεπτο. Λίγες ματιές και λίγα ευρώ. Ευρώ το ευρώ, ο κόσμος γυρίζει. Βγάλε και συ μερικά να γυρίσεις μαζί του. Αυτοί που δεν έχουν, ας πέσουν κάτω. Στα αρχίδια μας. Υπογραφή: οι κάποιοι που αποφασίζουμε για τη ζωή σας.

Ο δρόμος απλώνεται μπροστά. Το αμάξι επιταχύνει. Ο δρόμος στρίβει. Ισιώνει. Ξαναστρίβει. Φαίνεται ατέλειωτος. Η ζωή. Η ζωή είναι σαν ένα αμάξι που επιταχύνει συνεχώς. Όταν ξεκινάει, πάει αργά, βλέπεις τα πάντα. Όλες τις λεπτομέρειες. Όλες τις πληροφορίες. Όλες τις επιγραφές νέον. Όσο επιταχύνει, μπορείς να δεις όλο και πιο λίγα. Πρέπει να έχεις συνεχώς τα μάτια σου στο δρόμο. Στο στόχο. Στο όνειρο. Δεν σε παίρνει να κοιτάς δεξιά και αριστερά. Είναι πολύ εύκολο να τρακάρεις. Και στο τέλος; Στο τέλος χάνεις τον έλεγχο του αμαξιού ούτως ή άλλως.

Τα φώτα της πόλης φαίνονται όλο και πιο έντονα. Λάμπουν όλο και περισσότερο. Πιο πολλά χρώματα. Πιο πολλές ταμπέλες. Πιο πολλές επιγραφές νέον. Πιο πολλές διαφημίσεις. Φτάνουμε. O τελευταίος σταθμός. Το τέλος. Ο θάνατος. Λένε ότι όταν πεθαίνεις η ζωή περνάει σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου. Αν αυτό συμβεί, θέλω στο τέλος, μετά τα credits, να υπάρχει αυτή η μικρή κρυφή σκηνή που υποδηλώνει ότι θα υπάρξει και sequel.


Wednesday, 28 August 2013

H Καινούρια Κλειδαριά

Ο Τάσος σταμάτησε μπροστά στην πόρτα της πολυκατοικίας του. Την έσπρωξε, μηχανικά, έτσι από συνήθεια ,μα όπως ήταν αναμενόμενο, η πόρτα δεν άνοιξε.
 "Γαμώτο"  βρυχήθηκε και παράτησε τις δεκάδες βιοδιασπώμενες σακούλες και χαρτοσακούλες σουπερμάρκετ - μανάβικου  και λοιπών εμπορικών που κρατούσε προκειμένου να ψάξει για τα κλειδιά του. Στην πόρτα της πολυκατοικίας Τάσου είχαν βάλει καινούρια κλειδαριά. Και αυτό το πράγμα τον εκνεύριζε.

Παλιά, με την άλλη κλειδαριά, η πόρτα στην είσοδο της πολυκατοικίας ήταν αλλιώς. Δεν έκλεινε καλά, πολλές φορές ξεχνιόταν ανοιχτή, άλλες φορές αρκούσε ένα απλό σπρώξιμο για ν' ανοίξει. Σχεδόν πάντα κατάφερνες να μπεις στην πολυκατοικία, χωρίς να κόψεις καν ταχύτητα από το γρήγορο βάδισμα που συνήθως έχεις όταν επιστρέφεις σπίτι. Η παλιά πολύτιμη κλειδαριά σου επέτρεπε να συνεχίσεις αβίαστα την βιαστική ζωή που όλοι οι κάτοικοι της πόλης υιοθετούν χωρίς λόγο. Η κλειδαρίτσα καθόταν εκεί και δεν σε ενοχλούσε. Σε άφηνε να ζήσεις στους ρυθμούς που εσύ ήθελες. Απλά συνυπήρχατε στον ίδιο χώρο. Κανείς δεν πείραζε κανέναν.

Μετά κάποιος [αχαρακτήριστος] -"πιθανότατα άτομο με εξουσία, ίσως ο διαχειριστής ή εκείνη η σκρόφα του πέμπτου που φωνάζει πολύ", σκεφτόταν ο Τάσος- αποφάσισε ν' αλλάξει την κλειδαριά της εισόδου της πολυκατοικίας. Έτσι χωρίς, να τον ρωτήσει. Ούτε αυτόν, ούτε και κανέναν άλλο. Στ'αρχίδια του.

Και κάπως έτσι ήρθε αυτή. Η καινούρια κλειδαριά. Πόσο την αντιπαθούσε ο Τάσος! Από τότε που πρωτομπήκε στεκόταν εκεί, αγέρωχη, γυαλιστερή, δήθεν τέλεια. Άμα την κοιτούσες πιο προσεκτικά, θα ορκιζόσουν ότι σε κοιτάει αφ' υψηλού. Σε κοιτούσε και ήσουν σίγουρος ότι σε μέτραγε, σε σύγκρινε σιωπηλά με τον εαυτό της. "Πώς είσαι έτσι; Κοίτα εμένα! Εγώ δεν έχω ελαττώματα! Είμαι τέλεια! Πώς τολμάς να με αντικρύζεις θνητέ; ". Σε έκανε να νιιώθεις σκουπίδι. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά και η καινούρια στο κάτω - κάτω δεν ήταν και πολύ καλύτερη από την παλιά. Θέλω να πω, στην ίδια πολυκατοικία οδηγούσαν.

Του Τάσου ώρες - ώρες του θύμιζε την Τίνα. Είναι φοβερό πως, μερικές φορές, τα πάντα του θύμιζαν την Τίνα. Ήταν κάποιες φορλες, τότε που οι δυο τους ήταν μαζί, που εκείνη, με κάποιον τρόπο, του έβαζε κάποιο "εμπόδιο". Του έκρυβε κάτι, άλλαζε συμπεριφορά, ή φαινόταν ότι κάτι την πείραζε χωρίς να λέει τι, περιμένοντας τον Τάσο να το παίξει μέντιουμ και να βγάλει το φίδι από την τρύπα. "Άλλαζε κλειδαριά", δηλαδή. Και σα να μην έφτανε αυτό, κλείδωνε κιόλας και δεν του έδινε και το κλειδί. Και μετά εκείνος καθόταν μόνος, στο σκοτάδι, και στο κρύο, προσπαθώντας να βρει τρόπο να μπει.

Η παλιά κλειδαριά. Αυτή ήταν κλειδαριά. Με τα τούτα της, με τα κείνα της, με τα ελαττώματά της, με τα όλα της. Με το να μην κλείνει καλά, με το να σκουριάζει. Κλειδαριά φυσική. Σαν και τον Τάσο. Σαν όλους μας. Ούτε δήθεν τελειότητες, ούτε υπεροπτικά ύφη. Ούτε να ντρέπεσαι να βάλεις το κλειδί σου μήπως και σε μαλώσει επειδή την λέρωσες. Όπως, ώρες - ώρες, ήταν η Τίνα, τότε που ήταν μαζί.

Γενικά όλα τα παλιά πράγματα, όλα τα παλιά έπιπλα και λοιπά άρεσαν στον Τάσο. Του φαινόντουσαν λίγο πιο "ανθρώπινα". Λίγο πιο φυσιολογικά. Συρτάρια που πιτσικάρουν, πόρτες που τρίζουν, τηλεοράσεις που χιονίζουν, παιδιά που χτυπάνε στο παιχνίδι ,ηλικιωμένοι που φοβούνται το θάνατο, έφηβοι που φοβούνται τον έρωτα.

Ούτε δηθενιές, ούτε τελειότητες, ούτε τίποτα. Φυσιολογική, απλή, ατελής ζωή. Με τα καλά της, με τα κακά, της με τα όλα της.



Ο ήχος ενός κλειδιού που μπαίνει σε μια ολοκαίνουρια κλειδαριά διέκοψε τη σκέψη του Τάσου. Κοίταξε δίπλα του. Ήταν ένας τύπος που δεν τον είχε ξαναδεί. Καινούριος γείτονας μάλλον. Ψηλός, μελαχροινός, μαύρισμα διακοπών, εξωφρενικά περιποιημένο μουσάκι. Ο Τάσος τον κοίταξε. Εκείνος του χαμογέλασε. Το χαμόγελό του ήταν αστραφτερό, σχεδόν τον τύφλωσε. Το μυαλό του Τάσου ταξίδεψε το παρελθόν σε εποχές αλλοτινές, σχεδόν ξεχασμένες.

" Α ΡΕ ΤΗΝΑΚΙ, ΓΙΑΤΙ, ΡΕ ΤΗΝΑΚΙ, ΓΙΑΤΙ ΡΕΕΕΕΕΕ;" φώναξε και ξέσπασε σε λυγμούς.

Sunday, 25 August 2013

Πέναλντι

"...Είναι αστείο, αν το σκεφτείς. Και φαίνεται να ισχύει από πάντα. Όταν είσαι μικρός, οι περισσότεροι μεγάλοι, δηλαδή γονείς και λοιπά, πιστεύουν ότι θα γίνεις μεγάλος, δηλαδή τρανός. Το πιστεύουν και το θέλουν πολύ. Το επιθυμούν αφάνταστα. Κάθε μητέρα που σέβεται τον εαυτό της βλέπει στο παιδί της τον επόμενο πρωθυπουργό, ή τον ακριβοπληρωμένο γιατρό που το όνομά του θα μείνει ανεξίτηλο στους επιστημονικούς και μη κύκλους για την Χ μεγάλη του ανακάλυψη. 

Είναι πολύ αστείο. Στην αρχή δεν τους παίρνεις στα σοβαρά, δεν σε νοιάζει βρε αδερφέ. Θες να παίζεις μπάλα και να κάνεις ποδήλατο. Όσο μεγαλώνεις, δηλαδή γερνάς, καταλαβαίνεις κιόλας ότι αυτό που σου λένε είναι πολύ δύσκολο, δηλαδή αδύνατο. Όμως όταν μεγαλώσεις τελείως, δηλαδή κάνεις και συ παιδιά, το ξεχνάς και περιμένεις από τα παιδιά σου ακριβώς αυτό που περίμεναν οι γονείς σου από σένα. Αστείο, ε;

Πολλοί χαίρονται με το γεγονός ότι ο δυτικός κόσμος είναι και καλά ελεύθερος και ανοίγει δυνατότητες, και δεν είναι για παράδειγμα όπως στην Ινδία, που υπάρχουν κάστες και ένας υπηρέτης είναι αναγκασμένος να παραμείνει υπηρέτης. Αυτό είναι τεράστια μαλακία. Γιατί δεν υπάρχει καλύτερος υπηρέτης από αυτόν που περιμένει να γίνει μεγάλος, δηλαδή τρανός. Όταν πιστεύεις ότι θα γίνεις μεγάλος, αποκλείεται να τα βάλεις με τους μεγάλους, μαλάκας είσαι; Κανείς δεν τα βάζει με τους όμοιούς του, μόνο μέσω της συνεργασίας μπορείς να επιβιώσεις . Ισχύει από όταν ο άνθρωπος κατοικούσε στις σπηλιές.

Έτσι είναι. Έρχονται "αυτοί", οι μεγάλοι, δηλαδή οι τρανοί και σου λένε : προσπάθησε, κάνε υπομονή, μην αντιμιλάς, και θα γίνεις και συ μεγάλος. Έτσι πρέπει, έτσι είναι οι κανόνες. Και κάθεσαι εσύ μετά και χαρακτηρίζεις "τζαμπατζή" κάποιον που η κυβέρνηση σκότωσε για 1,40. 

Βέβαια θα πει κανείς, αυτό δεν είναι σωστό."Αυτοί" και τέτοια. Σε αυτό όλοι μαζί είμαστε. Εγώ νομίζω ότι αυτό είναι μια τεράστια μαλακία. Αυτό θέλουν "αυτοί" να πιστέψουμε. Για να τους αφήσουμε ήσυχους. 'Αυτοί είναι οι κανόνες φίλε,, θα σου πουν. Αλλάζουν οι κανόνες; 

Θα σου πω ένα παράδειγμα. Μια φορά παίζαμε μπάλα στο σχολείο. Ξαφνικά ένα φιλαράκι - διαιτητής - σφυράει πέναλντι. Ο τύπος που κατηγορήθηκε ότι έκανε το φάουλ, διαφωνεί. Εκνευρίζεται. Παίρνει την μπάλα και απειλεί ότι δεν θα μας τη δώσει αν δεν παρθεί πίσω η απόφαση. Γίνεται χαμός. Κάποιοι φωνάζουν το γυμναστή και εκείνος φωνάζει το διευθυντή. Τελικά ο τύπος αφήνει την μπάλα, και τρώει και μια μέρα αποβολή. 

Άλλο περιστατικό. Παίζουμε πάλι μπάλα στο σχολείο. Τάξη εναντίον τάξης. Ξαφνικά το φιλαράκι - διαιτητής σφυράει πέναλντι. Αυτός που 'κανε ήταν συμμαθητής. Όλη τάξη διαμαρτύρεται. Διαφωνούμε. Φωνάζουμε. Γίνεται χαμός. Πέφτει ξύλο, πολύ ξύλο. Τάξη εναντίον τάξης. Ούτε γυμναστής, ούτε διεθυντής, ούτε τίποτα. Μόνο ξύλο. Ποιός νίκησε; Δεν θυμάμαι, δεν έχει σημασία. 

Αλλά αυτό είναι που θέλω να σου πω, φίλε. Γάμα τους μεγάλους. Οι κανόνες αλλάζουν. Όπως στο σχολείο. Όπως μ' εκείνο το πέναλντι..."

Σ'εκείνο το σημείο ο ταξιτζής - φιλόσοφος σταμάτησε γιατί είχαμε φτάσει στο προορισμό μου. Τον ρώτησα πόσο χρωστάω. Με ένα νόημα με έκανε να καταλάβω ότι δεν θέλει λεφτά. Περίεργο πράγμα. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα έξω.

"Α, και φίλε" μου είπε κάνοντας νόημα να ξαναπλησιάσω"...μην ξεχνάς. Σκατά στους διανοούμενους", συμπλήρωσε, σα να μου έδινε τα ρέστα.

Saturday, 24 August 2013

Η Σοφία

Μια μέρα, ήρθε ο μικρός μου γιος και με ρώτησε τί σημαίνει σοφία. Δηλαδή δεν έχω γιο. Αλλά έτσι κάνω εγώ. Όταν αναρωτιέμαι κάτι, φαντάζομαι ότι μου το ρωτάει ο μικρός μου γιος. Έτσι. Γιατί είναι μικρός, δεν ξέρει πολλά, και πρέπει να μπω στον κόπο να του εξηγήσω όσο καλύτερα γίνεται. Έτσι και εγώ καταλαβαίνω καλύτερα, και ο φανταστικός μου γιος παίρνει την απάντηση που θέλει προκειμένου να συνεχίσει με την επόμενη ερώτησή του (έτσι είναι τα μαλακισμένα, ποτέ δεν ικανοποιούνται με μία απάντηση, κάθε φορά ρωτάνε όλο και πιο δύσκολες ερωτήσεις - σαν τα τηλεπαιχνίδια) και όλοι μένουμε ικανοποιημένοι.

Είπα λοιπόν στον φανταστικό γιο μου για μια φορά, που δυο συμφοιτητές μου και συγκάτοικοι, ο Μάκης και ο Γιάννης την "έπιναν" στο σπίτι τους, μόνοι (εμένα με παρέλειψα από την ιστορία λόγω τακτ). Αυτό είναι το δεύτερο κόλπο μου: μου αρέσει να απαντάω με παραδείγματα που είναι βγαλμένα ή θα μπορούσαν να είναι βγαλμένα από τη ζωή.

Την έπιναν λοιπόν, ο Μάκης και ο Γιάννης και ξαφνικά ο Μάκης εκμυστηρεύτηκε στο Γιάννη ότι μερικές φορές ένιωθε ότι η ζωή του "έφευγε, περνούσε και χανόταν από μπροστά του" και αυτός δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό. Εκεί ήταν που ο Γιάννης απάντησε πολύ σωστά ότι αυτό δεν πρέπει να τον στενοχωρεί μιας  "και τα πράγματα που δεν μπορεί να τα επηρρεάσεις δεν πρέπει καν να τα σκέφτεσαι", ατάκα που αργότερα έκλεψε ο Γκάντι και έκανε παγκόσμια καριέρα ως τσιτάτο που εμφανίζεται εξίσου σε έξαλλα μεθύσια φοιτητοπαρεών όπως και σε απεγνωσμένες προσπάθειες καμακιού των μεθυσμένων ,πλέον,  μελών των παρεών αυτών.

"Αυτό", που είπε ο Γιάννης, είπα αργά υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα της στιγμής στον ανύπαρκτο γιο, μου, "ήταν σοφό".

Μέσα μου σκέφτηκα πόσο περίεργη είναι η ζωή, που ένας 25χρονος μαλάκας ο οποίος έχει περάσει τη ζωή του σχεδόν αποκλειστικά ξύνοντας τ' αρχίδια του, κατά πάσα πιθανότητα ξέρει πολύ περισσότερα πράγματα για τη ζωή από έναν 45χρονο με κακοπληρωμένη δουλειά, γυναίκα και 3 παιδιά, και πως παρόλα αυτά και οι δύο καταφέρνουν να κάνουν εξίσου μεγάλες μαλακίες. Αλλά είπαμε. Έτσι είναι η ζωή. Περίεργη.

"Βέβαια, στο τέλος και ο Γιάννης που δεν σκεφτόταν ποτέ τη ζωή  που έφευγε, και ο Μάκης που το σκεφτόταν συχνά - πυκνά πεθάναν από υπερβολική χρήση", είπα στο τέκνο μου.

"Δηλαδή, μπαμπά; Δηλαδή;" ρώτησε, ανοιγοκλείνοντας τα τεράστια, πανέμορφα, καταγάλανά του μάτια, το αχόρταγο, υπέροχο, φανταστικό βλαστάρι μου (εμ, τί, θα έκανα εγώ ψεύτικο γιο και δεν ήταν πανέμορφος;)

"Δηλαδή, γάμα το. Σοφία ήταν μια γκόμενα με την οποία ποτέ δεν κατάφερα να έχω καλές σχέσεις. Αλλιώς, τί; Θα ήμουν εγώ  τώρα εδώ, να μιλάω με ένα γαμημένο ανικανοποίητο κωλόπαιδο που, σαν να μην έφταναν όλα τ'άλλα, δεν υπάρχει κιόλας;" του φώναξα και ύστερα έτρεξα έξω από το σπίτι, έβαλα μπρος το φανταστικό μου αυτοκίνητο και έφυγα μακριά από τον φανταστικά εκνευριστικό γιο μου και τις ερωτήσεις του.

Το φανταστικό μου αυτοκίνητο επιτάχυνε ολοένα και περισσότερο και εγώ, καθώς έβλεπα τα υποθετικά δέντρα να πλησιάζουν και να απομακρύνονται με ταχύτητα και  την ανύπαρκτη 'άσφαλτο να χάνεταικάτω από το αμάξι,σκέφτηκα ότι αυτή η γαμωζωή είναι γεμάτη φανταστικές υποχρεώσεις. Και ότι η Σοφία ήταν πολύ φίνο γκομενάκι.







Friday, 23 August 2013

ΑΝΤΑΛΑΣΣΕΤΑΙ

εργατική δύναμη

,με αμοιβή οσηδήποτε και κάλυψη αναγκών αμφίβολη.
Ασφάλεια και αξιοπρέπεια αδιάφορες. Επιβίωση επιθυμητή.
Ελπίδα από καιρό χαμένη.

Thursday, 22 August 2013

Νόμος & Τάξη

 5 η ώρα. Χαράματα. Μπαίνουν στο σπίτι σου. Δεν χτυπούν. Σπάνε την πόρτα. Γιατί; Κάτι ψάχνουν. Κάτι θα 'χεις. Τί ψάχνουν; Εσύ ξέρεις. Εσύ το έχεις. Μην κάνεις πως δεν ξέρεις. Ξέρεις τί έχεις. Ξέρεις τί ψάχνουν.

"ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;". Φωνάζουν. Αναρωτιέσαι. Μην κάνεις πως δεν ξέρεις. Ξέρουν ότι ξέρεις. Αναποδογυρίζουν έπιπλα. Αδειάζουν συρτάρια με δύναμη στο πάτωμα. Σπάνε τις πόρτες και ψάχνουν όλα τα δωμάτια. Κάνουν το σπίτι φύλλο και φτερό. Ένας χοντρός αστυνομικός αποφαίνεται. "Δεν υπάρχει τηλεόραση". Αυτό είναι. Έγκλημα. Παράβαση λίγο χειρότερη από φόνο. "Απαγορεύεται μην έχω τηλεόραση;". Ένας άλλος αστυνομικός σε χτυπάει με την ανάποδη μεριά του γκλομπ. "ΜΗΝ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΞΥΠΝΟ!" Άμα δεν έχεις τηλεόραση, δεν μπορείς να ακούς την φωνή της κυβέρνησης. Άμα δεν έχεις τηλεόραση, αγνοείς την κυβέρνηση. Άμα δεν έχεις τηλεόραση, είσαι παραβατης. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Δεν μπορεί να μην ήξερες. Κάνεις ότι δεν ήξερες. Ο αντίστοιχος νόμος έχει πάνω από 4 ώρες που ψηφίστηκε.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ένας άλλος έρχεται κρατώντας κάτι πράγματα που έχουν γράμματα πάνω τους.Τετράδια. Χαρτιά. Βιβλία. Οι αστυνομικοί τρελαίνονται. Έχεις βιβλία. Δεν έχεις τηλεόραση και έχεις βιβλία. Είσαι εγκληματίας πρώτου βαθμού. Οι ιδέες είναι πιο επικίνδυνες από τα όπλα.  Είναι γνωστό. Είσαι επικίνδυνος. Είσαι επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο. Ο αστυνομικός που σε χτύπησε, σε ξαναχτυπά. Αυτή τη φορά στο κεφάλι. "ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΑ, Ε; "Σου 'ρχεται να πεις κάτι. Το σκέφτεσαι ξανά. Σιωπή. Βρίσκουν και άλλα. Ένας άλλος φέρνει κάτι σιδερένια μαχαιροπήρουνα. Αιχμηρά Αντικείμενα. Ένας άλλος φέρνει μπιτόνι με πετρέλαιο. Εύφλεκτο υλικό. "ΤΙ ΤΟ ΘΕΣ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙ; ΕΙΣΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΡΕ; ΜΙΛΑ ΡΕ!". Δυο ανάποδες γκλοπιές στο πρόσωπο. "Ρε παιδιά, να, να, ζεσταθ..." ψελλίζεις. Μια κόβει την φράση απότομα. "ΜΕ ΤΙ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΖΕΣΤΑΘΕΙΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ; ΑΣΤΑ ΣΑΠΙΑ ΡΕ, ΠΟΣΕΣ ΒΟΜΒΕΣ ΕΧΕΙΣ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ, ΡΕ;" Δύο - τρεις αστυνομικοί σε κλωτσάνε.

Ο 12χρονος γιος σου ξεπροβάλλει στο διάδρομο. Η φασαρία τον ξύπνησε. Τρίβει τα μάτια του. "Μπαμπά;"

Η απάντηση είναι άμεση. Ένας αστυνομικός τον πυροβολάει. Στο κεφάλι. Εσύ ούτε είδες, ούτε άκουσες τίποτα. Έχεις ήδη πέσει αναίσθητος από ξύλο.



Ειδήσεις των 8.

  "Η αστυνομία, κατά τη διάρκεια μιας πολύ ριψοκίνδυνης επιχείρησης, κατάφερε να εξαρθρώσει επικίνδυνη σπείρα τρομοκρατών. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής, ένας τρομοκράτης ο οποίος προσπάθησε να επιτεθεί στους αστυνομικούς, τραυματίστηκε θανάσιμα."

"Ευχαριστούμε την αστυνομία για το έργο της. Υποσχόμαστε ότι το σχέδιο επιβολής του νόμου σε όλη την χώρα, θα προχωρήσει κανονικά. Για τη διατήρηση της νομιμότητας. Για την ασφάλεια της χώρας μας. Για την ασφάλεια όλων των νόμιμων Ελλήνων πολιτών.", δήλωσε ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης. 

Wednesday, 21 August 2013

Πανσέληνος

-Σαν κεφάλι τυρί.
-Σαν κίτρινο μπαλόνι.
-Σαν παλιό κατοστάρικο.
-Σαν μεγάλο λεμόνι.
-Σαν τεράστια πατάτα.
-Σαν πατάτα είναι το κεφάλι σου! 

Γέλια. 

Ο Νίκος και η Μαίρη, συνήθιζαν να παίζουν αυτό το παιχνίδι, κάθε φορά που είχε πανσέληνο, όσο καιρό ήταν μαζί. Ήταν κάτι σαν παράδοση. Σε κάθε πανσέληνο, βρισκόντουσαν, έβρισκαν ένα σημείο που να έχουν καθαρή εικόνα του φεγγαριού και έπαιζαν, οι δυο τους μόνο.  Ο ένας έλεγε με τί του έμοιαζε το φεγγάρι εκείνη τη νύχτα, και ο άλλος έπρεπε να βρει κάτι εξίσου ευφάνταστο να απαντήσει. Εκείνος που δεν κατάφερνε να πει κάτι, έχανε.  Διασκέδαζαν πολύ με αυτό το παιχνίδι. Και ήταν αναμφίβολα πολύ καλύτερο από όλα τα κλισέ του τύπου πόσο-όμορφη-είσαι-λουσμένη-από-το-φεγγάρι και έλα να-πάμε-ένα-περίπατο-κάτω-από-το-φεγγάρι-που-ναι-ρομαντικά. 

Ο Νίκος και η Μαίρη χώρισαν πολύ άσχημα, μετά από λίγα χρόνια. Ο Νίκος έλεγε ότι εκείνη την μέρα δεν είχε φεγγάρι. Η αλήθεια είναι πως δεν θυμόταν. Μα έτσι φαινόταν πιο ποιητικό.



(7 χρόνια μετά, σ'ένα τηλεφωνικό θάλαμο, με θέα την Ακρόπολη και την Πανσέληνο)

Κουδούνισμα τηλεφώνου. 

"Ναι;"
"Έλα, τί κάνεις;"

Η Μαίρη κόμπασε για κάμποση ώρα.

"Έλα ρε συ, τί λέει;" είπε, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να φανεί άνετη.
"Μια χαρά..." απάντησε με εξίσου εξώφθαλμα ψεύτικη χαλαρότητα ο Νίκος.
"Πώς και;"
"Ξέρεις, έχει πανσέληνο σήμερα..."
"Και; Σου μύρισε τυρίλα;"
Ο Νίκος γέλασε. "Όχι, απλά θυμήθηκα ότι μου χρωστάς κάτι χρήματα..." είπε. 

Σε εκείνο το σημείο μια οποιαδήποτε κοπέλα θα του είχε κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα. Αλλά η Μαίρη είχε πολύ παραπάνω υπομονή και επιμονή από την οποιαδήποτε κοπέλα. Ειδικά όταν είχε αρκετό καιρό να κάνει σεξ. 

"Καλά, με παίρνεις μετά από 7 χρόνια, και δεν βρήκες κάτι καλύτερο να πεις;" τον ρώτησε, δήθεν θυμωμένα.
"Εεεμ, απ' ότι φαίνεται όχι" απάντησε εκείνος, δήθεν απολογητικά. 

Ο Νίκος και η Μαίρη μίλησαν για κανά δύωρο, μέχρι να τελειώσει η κάρτα του Νίκου. Θυμήθηκαν τα παλιά, είπαν τα καινούρια, γέλασαν, ρώτησαν, απάντησαν... Έκλεισαν ραντεβού για την επόμενη μέρα στο καφέ που κάποτε συνήθιζαν να συχνάζουν. 

Ο Νίκος κατέβασε το ακουστικό και βγήκε από τον θάλαμο.

"Σκατά. Απ' ότι φαίνεται, δεν θα τα πάρω ποτέ αυτά τα χρήματα..." μονολόγησε ο Νίκος και ξεκίνησε για το σπίτι του.

Πιο πάνω από αυτόν, ψηλά στον ουρανό, το φεγγάρι δέσποζε. Σαν μεγάλο γκρέηπφρουτ. Σαν ώριμο πεπόνι. Σαν στρογγυλό ταξί. Σαν...





Saturday, 17 August 2013

Η ωραία Αίγινα

Στην ωραία Αίγινα αντρώθηκα.

Εκείνη την λέγανε Σούλα. Μελαχροινή, μαυρομάτα με καμπύλες γενναιόδωρα δοσμένες από τη μητέρα της σίγουρα (γιατί ο πατέρας αμφιβάλλουμε για το ποιος ήταν). Η Σούλα ήταν η "ψημένη" χωριάτισσα, και εγώ ο και καλά "άπειρος έφηβος με το κορμί λαμπάδα" που της κιάλαρε.
 Είχαμε βρεθεί αρκετές φορές με τη Σούλα. Και τί δεν είχαμε κάνει μαζί.

Κάμποσα χρόνια αργότερα, κάτι τα χρέη, κάτι τα προβλήματα με την άδεια, η "ωραία Αίγινα" έκλεισε.
Η τσατσά, απ' ότι λέγεται, αγόρασε ένα περίπτερο εκεί κοντά. Η Σούλα, από την άλλη, άρχισε να δίνει κώλο στην Ομόνοια για να βγάλει το μεροκάματο.

Και ούτε χωριάτισσα, ούτε ρόλοι, ούτε τίποτα. Κώλο, έτσι απλά. Για λίγα φράγκα.

Και ήταν ωραίο το Σουλάκι, ρε γαμώτο...


Friday, 16 August 2013

Και τώρα, λίγο Μπέκετ

-Ξέρεις, λένε ότι το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Αμαζόνιο μπορεί να προκαλέσει βροχή στην Κίνα...
-Το πιστεύεις αλήθεια αυτό;
-Δεν ξέρω.
-Λένε ότι ότι δεν βλέπεις δεν ξέρεις, αν ισχύει, έτσι δεν είναι;
-Μπορεί... Με σκέφτεσαι;
-Τί;
-Με σκέφτεσαι;
-Ναι. Πολύ.
-Μα καλά, είσαι τελείως αναίσθητος; Πώς γίνεται να συμβαίνουν τόσα πράγματα γύρω μας, και εσύ να σκέφτεσαι εμένα;
-Είσαι πολύ άδικη.
-Ε;
-Θέλω να πω, τώρα που σου απάντησα ότι σε σκέφτομαι, μου είπες ότι είμαι αναίσθητος επειδή δεν σκέφτομαι τί συμβαίνει γύρω μας. Αν όμως σου είχα απαντήσει ότι δεν σε σκέφτομαι επειδή σκέφτομαι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, πάλι αναίσθητος δεν θα έλεγες ότι είμαι;
-Μπορεί. Στη ζωή καμιά φορά είσαι αναγκασμένος να χάνεις.
-Δεν ξέρω. Δεν μ'αρέσουν τα κλισέ.

Η Μαίρη, έτσι όπως ήταν ξαπλωμένη δίπλα από τον Τζόσουα,  έχωσε το χέρι της κάτω από την πλάτη του, σε μια προσπάθεια να τον αγκαλιάσει και να τον χαϊδέψει. Εκείνος το έσπρωξε μακριά.

-Και αυτό, κλισέ, έτσι;
-Ναι.

Ξαφνικά, τα φώτα έσβησαν και ξανάναψαν, και μετά από δυνατό χειροκρότημα, το κοινό βγήκε από την αίθουσα.Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, η αυλαία έπεσε.

"Πάνω στην ώρα, μόλις είχα αρχίσει να ξεμένω από ατάκες του Μπέκετ..."ψιθύρισε η Μαίρη στον Τζόσουα.

Ύστερα ο Τζόσουα έχωσε το χέρι του κάτω από την πλάτη της Μαίρης, την αγκάλιασε και τη χάιδεψε.

Ο Τζόσουα και η Μαίρη φιλήθηκαν, αντάλλαξαν γλυκόλογα και έκαναν πολλά ακόμη κλισέ πράγματα μέχρι την επόμενη μέρα, και την επόμενή τους παράσταση.