Posts

19

Image
Έβλεπε τα νούμερα να αλλάζουν,
σαν σε κοντέρ ολοένα επιταχυνόμενης μηχανής,
και ,μαζί τους, άλλαζε κι αυτός.

Ρυτίδες στο μέτωπο, λευκές τρίχες στα μαλλιά,
χαμένα φλουριά, ευκαιρίες, αγάπες,
πάντοτε έψαχνε να βρει κάποια αιτία,
πίσω από την παραμικρή κι ανεπαίσθητη σκέψη και πράξη,
μα μάταια.

Το σχέδιό του, για την εύρεση της καθολικής φόρμουλας της επιτυχίας,
με απόλυτη αποτυχία στεφόταν.

Η ζωή αποδείχτηκε τόσο χαοτική και απρόβλεπτη,
που οι ευχές για τις νέες χρονιές που δεν έπαυαν να έρχονται,
ηχούσαν αδιάφορες στ'αυτιά του,
καθώς καμιά εγγύηση ευτυχίας
δεν έκρυβαν.

Έτσι, καθώς άνθρωποι τριγύρω του, ανά τα χρόνια,
τα ποτήρια τους τσουγκρίζαν,
φωνασκώντας ενθουσιασμένοι,
"Καλή Χρονιά!"

αυτός, σιωπηρά,
ένα ερωτηματικό προσέθετε.



Χειμώνας vol. 2

Image
Μαλλιά χυμένα,
ανακατεμένα,
ξεραμένο αλάτι,
γεύση και οσμή,
κάπου, κάπου,
λίγα κομμάτια από αρμυρίκι,
εφήμερο απόκτημα της καλοκαιρινής
ανεμελιάς.

Ένα βλέμμα που θυμίζει θάλασσα,
ήλιοι ολόκληροι, διάπλατοι, τα μάτια της,
να φωτίζουν εκείνο το μικρό κομμάτι της ανθρωπότητας
που είχε την τύχη να στέκεται γύρω της,
και να του δίνουν ζωή.

Όταν έσβηνε τα μάτια της, πέθαινε,
μαζί της πέθαινε και ο κόσμος,
κι ύστερα,  την επόμενη μέρα,
ξαναγεννιόταν, και μαζί της, ξανά,
ξεκινούσε η ζωή.

Ο κύκλος της ευτυχίας.

Κορμί, σφουγγάρι πορώδες,
έτοιμο να απορροφήσει,
κάθε άγγιγμα,
κάθε στιγμή,
κάθε εμπειρία,
κάθε συναίσθημα.

Να το αφομοιώσει,
να το κάνει δικό του,
κι ύστερα με εκείνη την ολότελα παράξενη μνήμη του σώματος,
να το αναβιώσει,
εάν και εφόσον το απαιτούσαν οι περιστάσεις.

Πασχαλιά, άνοιξη, ευτυχία,
μοσχοβολούσε,
άρωμα της νεότητας,
εκείνης της διαρκούς αμφισβήτησης,
της ανίκητης διάθεσης της συνεχούς μάθησης,
της εσωτερικής αχαλίνωτης δύναμης,
που της προσέδιδε εκείνη η αδικαιόλογητη  πεπ…

Καπνός

Image
Κάθε μέρα, καπνός ξεπρόβαλλε από το φρεάτιο.

Το γεγονός αυτό, υπό συνθήκες που καθορίζονται από τη (σχεδόν) καθολικά αποδεκτή επιστήμη, ήταν ανεξήγητο και εντοπιζόταν συνήθως σε νουάρ ταινίες που έχουν γυριστεί στο Λος Άντζελες.

Παρόλα αυτά,  δεν προβλημάτιζε τους μελλοντικούς επιβάτες του λεωφορείου που περίμεναν -για δέκα λεπτά ή μια ζωή- στην κοντινή στάση.

Και, φυσικά, δεν ήταν το μόνο: η συχνή τριβή με τα μέσα μαζικής μεταφοράς είχε εξαλλείψει κάθε ιδέα ή παραμικρή υπόνοια εντυπωσιασμού, απορίας, αμφισβήτησης ή ευτυχίας.
Ρουτίνα, ανίκητη μάχαν.

Κάθε μέρα, καπνός ξεπρόβαλλε από το φρεάτιο.

Εκείνος και εκείνη καθόντουσαν πάντοτε σε απέναντι στάσεις. Εκείνος έφευγε και εκείνη ερχόταν, ή το αντίστροφο, μακρύτερα ή κοντυνότερα, για λίγο ή και για πάντα.

Κάποια στιγμή, οι διαδρομές και τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν, στην ίδια στάση, ή στο ίδιο λεωφορείο, καθώς πήγαιναν ή ερχόντουσαν,και με κάποια αφορμή έπιασαν κάποια κουβέντα και εκείνη τον ρώτησε, πώς γίνεται καπνός να ξεπροβάλλει …

Καριέρα

Image
Μήλο δαγκωμένο,
ένδειξη μιας κάποιας υγιεινής διατροφής,
σκουπισμένο λίγο πριν,
στο τέλεια εναρμονισμένο χρωματικά, πλήρως εφαμοστό και λεπτομερώς σιδερωμένο συνολάκι,
τυχαίες σκέψεις που μόλις γεννήθηκαν πέθαναν,
και ελαφριά νωχελική μετακίνηση της δερμάτινης ασορτί τσάντας,
καθώς  στεκόταν στις κυλιόμενες,
μεταφέροντας συνεχώς το βάρος της,
από το ένα γυαλιστερό της τακούνι στο άλλο.

Μαλλιά εβένινα ,ολόϊσια,
πιασμένα επιμελώς σε πλεχτή κοτσίδα,
περιποιημένα με τις κατάλληλες κρέμες,
μα πρόσωπο κουρασμένο,
από δέκα ώρες εργασίας,
κάποιες ώρες μετακίνησης,
12 χρόνια σχολείου,
3 χρόνια bachelor,
2 χρόνια master.
6 + 6 μήνες πρακτική,
3 χρόνια PHD,
και δυο ψευδώς δηλωμένα χρόνια προϋπηρεσίας
-καταλαβαίνετε βέβαια πως είναι αυτά-
που όμως κρυβόταν επιτυχώς από το φροντισμένο μέηκ απ.

Κάποια αρμοδιότητα σε κάποια εταιρεία,
κάποιο όνειρο χρόνων που έμενε να εκπληρωθεί,
και θυσίες, πολλές θυσίες,
timelines, deadlines, drafts, pms και άλλες ξένες λέξεις,
με ταυτόχρονη ανάγνωση κ…

Του Γιάννη - Αγιάννη η πόλη

Image
Στην πόλη του φωτός,
για να βγεις από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς,
πρέπει να περάσεις από έλεγχο,
και το κατούρημα έχει αντίτιμο ακριβό.

Τα κτίρια των οίκων μόδας,
στέκονται υπέρλαμπρα στις πλατιές λεωφόρους,
πάνω από τις στάχτες των χωρών της Μέσης Ανατολής.

Οι τουρίστες,
αποδεικνύουν την φιλασπλευχνία τους στο φιλεθεάμον κοινό,
πετώντας ματωμένα χαρτονομίσματα,
σε πρώην κατοίκους πρώην ελεύθερων χωρών,
και ικανοποιούν την αυταρέσκειά τους,
επιστρατεύοντας δυνατό τεχνολογικό μέσο που κατασκεύασαν κάπου, κάποτε,
υπό πολύ χειρότερες συνθήκες,
οι ομοεθνείς τους.

Οι πωλητές βοηθημάτων αυτοφωτογράφησης,
κάνουν χρυσές δουλειές,
και στις χιλιάδες ηλεκτρονικά αυτοαποτυπωμένες στιγμές,
ανθρώπων που παριστάνουν ότι αγγίζουν μνημεία,
το Εγώ σκεπάζει κάθε τι στο φόντο.

Και κάπως έτσι,
ένα κομμάτι ιστορίας,
μεταμορφώνεται σε ανάδειξη του προσωπικού στάτους κβο,
και σε ένδειξη καλής ζωής,
και η αέναη περιπλάνηση των ανθρώπων με τις λευκές ποδιές από τραπέζι σε τραπέζι,
μετατρέπεται σε  αστραφτερο…

Η Κότα του Σρέντιγκερ

Image
Στο λεωφορείο, μια παρέα τεσσάρων παιδιών,
16 με 17 χρονών το πολύ,
στην κορύφωση της νιότης τους,
ένα κορίτσι και τρία αγόρια.
δέρματα τεντωμένα χωρίς ρυτίδες και ραγάδες,
πειράγματα μεταξύ φιλίας και ασυνείδητου ερωτισμού,
η κοπέλα κάνει πολύ πειστικά την κότα,
κρύβεται πίσω από το ένα αγόρι,
οι άλλοι της λένε να σταματήσει
γιατί τους κάνει ρεζίλι.

Είναι νέοι,
νομίζουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους,
ενώ στην πραγματατικότητα οι υπόλοιποι επιβάτες αδιαφορούν,
αν κάποιος στο λεωφορείο κάνει την κότα,
αν υπάρχει όντως μια κότα,
ή αν κάποιος συνεπιβάτης τινάξει τα μυαλά του στον αέρα εκείνη τη στιγμή
-αρκεί να μην πιτσιλίσει τα ρούχα της δουλειάς τους.

Είναι 20.30, στο λεωφορείο, μια κοπέλα 17 χρονών κάνει την κότα,
ο ήλιος έδυσε,
και πριν καλά - καλά το καταλάβει, έχουν περάσει 20 χρόνια,
είναι απλώς μια επιβάτης ανάμεσα σε άλλους επιβάτες,
ένα απειροελάχιστο μόριο ανάμεσα σε τρισεκατομμύρια μόρια του σύμπαντος,
και συνειδητοποιεί ότι δεν νοιάζεται,
αν κάποιος στο λεωφορεί…

Ανήμερα Εφήμερα

Image
Είναι εντυπωσιακό,
πως ο μεταβολισμός, δίνει την άνιση και φοβερή μάχη με τον χρόνο και το χρόνο,
υπερνικώντας κάθε όγκο και είδος τροφής,
έως ώτου,
ξαφνικά και εντελώς απροειδοποίητα,
κάθε γραμμάριο τροφής δύο παραπανίσια κιλά σημαίνει,
και τα 70 γίνουν 75,80,100,
με την ταχύτητα που ξεστομίζονται οι αριθμοί στο παιδικό κρυφτό.

Είναι εντυπωσιακό,
πως το άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπο του πιο όμορφου κοριτσιού του σχολείου ρυτίδες το χαράξαν,
και πως εκείνος με την πιο πλούσια χαίτη και την τελευταία του τρίχα με θρήνο αποχαιρέτησε.

Είναι εντυπωσιακό,
πως οι ανεστίαστες φωτογραφίες του '80 με τον καμμένο ουρανό και τις δαχτυλιές στις άκρες μεταμορφώθηκαν,
σε ψηφιακές υψηλής ευκρίνειας με φίλτρα που αποκρύπτουν, την παραμικρή ατέλεια και κάθε συναίσθημα-

εως ώτου,
εμφανιστούν τα κιλά, οι ρυτίδες,
και καταρρεύσουν τα   likes   και οι φιλοφρονήσεις που ανταλλάξαμε,
σε όλα τα μέσα ηλεκτρονικής επικοινωνίας.

Η διάλυση του εφήμερου,
η απρόσμενη θραύση του γυάλινου μας κόσμου,
η καταστροφή …