Posts

O κύριος Νίκος

Image
Τον κύριο  Νίκο τον είδα μία και μοναδική φορά, σ'ένα λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας.Τον είδα αλλά δεν τον γνώρισα, και μάλλον δεν θα τον γνωρίσω ποτέ μου. Για την ακρίβεια, δεν μιλήσαμε καν.
Έμαθα το όνομά του από την επιμονή της προσφώνησής του από τη γυναίκα του, που κάθε που άδειαζε κάποια θέση τον φώναζε να κάτσει και συγκράτησα την φυσιογνωμία του από την εξίσου επίμονη απάντηση σου: "Δεν θέλω μωρέ...".

Ο κύριος Νίκος στεκόταν όρθιος ανάμεσα σε δεκάδες όρθιους, έχοντας σφιχταγκαλιάσει ένα στύλο και κάνοντας σε να πιστεύεις ότι σε κάποια απότομη στροφή ή τράνταγμα, θα γλιστρούσε και θα έπαυε να υπάρχει, έτσι φυσιολογικά και ήρεμα. Ανάσα που βρωμούσε, βαθιά και αργή, τόσο αργή που στο τέλος κάθε μιας έλεγες ότι θα είναι και η τελευταία του,  λευκά μαλλιά λιγοστά όσο και γένια, και μάτια, κάτι μάτια...

Μάτια διάπλατα ανοιχτά, υγρά, και ένα βλέμμα τρομαγμένο. Ένα βλέμμα που δεν μπορούσε παρά να σε κάνει να αναρωτηθείς: Τί μπορεί να τρομάζει κάποιον που έχει δει όλα τα…

Ληγμένες κάρτες

Image
Ληγμένες κάρτες,
ληγμένες επιθυμίες,
σ'αυτά τα καινούρια ακυρωτικά.

Νέες τεχνολογίες,
νέες προσδοκίες,
ηλικιωμένων προσπάθειες,
εδώ και δεκαετίες μάταιες,
σκιές του παρελθόντος, άκαιρες.

"Η κάρτα έχει λήξει",
η ανέκφραστη φωνή του άψυχου μετάλλου,
ακούγεται ξανά και ξανά,
"το υπόλοιπό σας τέλειωσε", "μαζί με την ελπίδα",
συμπληρώνω νοητά.

Και η επανάληψη - μήτηρ πάσης μαθήσεως-
το αποτέλεσμα της απέλπιδος αναζητήσεως
η ολική άρνηση του καινούριου κόσμου
των αυτόματων μηχανημάτων,
των προκαθορισμένων βημάτων,
των κανόνων ορατών και αοράτων,
της έλλειψης συναισθημάτων.

Η συντριβή του κόσμου των ανθρώπων,
και η αυγή της νέας πραγματικότητος των ρομπότ είναι κοντά,
θα έλεγε κάποιος με βαθιά απογοήτευση στην καρδιά,
μα, όχι,
όσο υπάρχει η αντίσταση  εκ των ενόντων,
όσο υπάρχουν άνθρωποι που θα χτυπάνε,  ληγμένες κάρτες.



Πρωτοχρονιά

Image
10.

Αναμονή. Και μέτρημα του χρόνου. Κατάτμηση των στιγμών σε μια πλήρως νοητική μονάδα. 

9.

Ο χρόνος. Ανθρώπινη εφεύρεση. Μάθαμε να μετράμε τις στιγμές αντί να τις ζούμε. Να ζυγίζουμε τη σημασία τους ανάλογα με ένα νούμερο παραπάνω μπρος, ή ένα παραπάνω πίσω.

8.


2017. 2018. 11:59. 00:01. Η ψευδαίσθηση ότι σε δύο λεπτά έρχεται μια κάποια αλλαγή.

7.

Η αλλαγή. Η αλλαγή δεν είναι θέμα. Χρόνου. Είναι θέμα, αλλά άλλων πραγμάτων. 

6.

Ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση. Ως εκ τούτου έχει τόση σημασία όση του δίνουν οι άνθρωποι. Τί πάει να πει, ένας χρόνος, ένας μήνας, μια ώρα;

5.


Το μόνο που έχει σημασία είναι στιγμές. Στιγμές. Ανθρώπινες εμπειρίες έξω από μονάδες μέτρησης, από ανθρωπίνως κατασκευασμένα νοητικά κουτάκια. 

4.

Στιγμές. Και συναισθήματα. Που σου αφήνουν οι στιγμές. Έξω από χρόνο, έξω από τόπο. Διαχρονικά. Αιώνια. Άφθαρτα.

3.


Ευτυχία. Η ευτυχία είναι όταν πεθαίνεις, να έχεις μία μεγάλη συλλογή από στιγμές. Και συναισθήματα.

2,1....

Πυροτεχνήματα.
Στιγμιαία χαρά. Διακοπή σκέψης.
Επιστροφή στ…

Ένα ζευγάρι μπλεγμένα ακουστικά

Image
Σήμερα βρήκα στο χειμωνιάτικο παλτό μου ένα ζευγάρι μπλεγμένα ακουστικά.

Από αυτά που, ξέρεις, η μουσική ίσα - ίσα από το ένα ακουγόταν, και αν ποτέ δούλευαν και τα δύο, γινόταν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους και όχι με τις δικές μου.

Χωμένα σε μια τσέπη του χειμωνιάτικου παλτού, παρέα με κάτι ξεχασμένα εισητήρια παραστάσεων που τέλειωσαν και ταξιδιών που δεν θα ξαναγίνουν. Αναμνήσεις ενός χαμένου παρελθόντος που ίσως ήλπισα, μάταια, να ξανάρθει.

Ούτε που θυμόμουν τι κομμάτια έπαιζαν, τα λεπτά και τις ώρες που περίμενα. Ούτε ποιές περίμενα, καθώς η μουσική τη μοναξιά μου συντρόφευε.

Σήμερα βρήκα στο χειμωνιάτικο παλτό μου ένα ζευγάρι μπλεγμένα ακουστικά.

Και αν τα έβαζες στο αυτί σου, σε περιβάλλον απόλυτης ησυχίας, θα ορκιζόσουν ότι, ακόμη, κάπως ξεψυχισμένη είναι η αλήθεια, η φωνή του Tom Waits αντηχούσε.

Ένα τραγούδι που ήταν κάποτε δικό μας, και τώρα δεν είναι κανενός. Στα ακουστικά και στο μυαλό μου.

Σήμερα βρήκα στο χειμωνιάτικο παλτό μου ένα ζευγάρι μπλεγμένα ακουστικά.

Οι πολύπ…

1/2

Image
Μια βόλτα στην πόλη. Και μια σκέψη.

Δεν μ’αρέσει να πετάω τα σκουπίδια μου στους κάδους.
Στους κάδους, άνθρωποι ψάχνουν για φαγητό.

Τους βλέπεις, πολλές φορές, χωμένους μέχρι τη μέση μεσ'τα σκουπίδια, να προσπαθούν να αρπαχτούν από αυτό που οι άλλοι έχουν απορρίψει.
Να τραφούν από τα αποφάγια. Nα επιζήσουν με  τα υπολείμματα της ζωής, σε μια ζωή - υπόλειμμα.
Και ξάφνου, εκεί μπροστά σου, η τουαλέτα του ενός μεταμορφώνεται στην κουζίνα ενός άλλου.
Μιά παράδοξη μεταμόρφωση.

Η κόλαση των άλλων είναι ο παράδεισός μου. Παραφράζεις.

Κι ύστερα, σκέφτεσαι.

Μήπως κάτι τέτοιο δεν κάνουμε όλοι;

Μισή αξία από όση παρήγαμε επιστρέφεται σε μας, και τα μισά λεφτά της μισής αξίας μετά τις κρατικές παρακρατήσεις.

Μισοτελειωμένες αγάπες που άφησε κάποιος πίσω του, λίγα ψίχουλα της μισής ελπίδας που άφησε κάποιος άλλος, και μισό κουράγιο, μισό κουράγιο που χάνεται σιγά σιγά, σαν κόκκοι άμμου σε μια κλεψύδρα χωρίς πάτο.

Μισά ταξίδια στο εξωτερικό, μισοτελειωμένοι ύπνοι με μουσκεμένα ξυπνήματα τα χαρ…

Λογοτεχνία

Image
Έκπτωτος του Καμύ,
χτυπημένος από μια πρωτόγνωρη Πανούκλα,
αντιμετωπιζόμενος ως Ξένος από φίλους και γνωστούς,
σταυρωνόταν ξανά και ξανά  σαν άλλος Χριστός του Καζαντζάκη.
Όσο κι αν ταξίδεψε,
δεν μπόρεσε να βρει το δικό του λιμάνι: ένας σύγχρονος Ροβινσώνας Κρούσος
που πνιγόταν  20 χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα της  σκληρής πραγματικότητας.
Σαν άλλος Άθλιος του Ουγκώ,
χωρίς ελπίδα για μια κάποια δικαιοσύνη,
80 μέρες δεν του έφταναν για να ολοκληρώσει το δικό του ταξίδι,
ένας Παίκτης που ρίσκαρε και έχανε,
και ξαναρίσκαρε  μόνο και μόνο για να χάσει ακόμη περισσότερα. Τιμωρία χωρίς Έγκλημα ήταν η ζωή του,  σκεφτόταν συχνά πυκνά,
εγκλωβισμένος,
στο δικό του ,προσωπικό, Υπόγειο.
Μα όσο κι αν πάλαιψε,
όσο ιδρώτα ή ακόμη κι αίμα κι αν έχυσε
κανένα σύμπαν δεν συνομώτησε υπέρ του.
Η ζωή του, βλέπετε, περιοριζόταν στην πραγματική λογοτεχνία.