Posts

To κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα

Image
Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα,
καθόταν σ'ένα δρόμο γεμάτο από τσαλακωμένα κουτάκια από μπύρες
ενός πάρτυ που τέλειωσε
πριν δυο δεκαετίες.

Είχε ένα βλέμμα απλανές,
που φανέρωνε ότι ακόμη έψαχνε
το τί ήταν αυτό που άξιζε
και, τελικά ,
αν άξιζε καθόλου.

Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα,
φορούσε μια μωβ κορδέλα στα μαλλιά,
και κάποια ξεθωριασμένα τατουάζ στην πλάτη,
όπως την μέρα που την πρωτοείδα,
προκειμένου να μπορεί να χορεύει
και να νιώθει ότι ανήκει ακόμη
σε αυτό τον κόσμο,
των συνεχών ερωτημάτων και αμφισβητήσεων.

Φορούσε ακόμη,
ένα αστραφτερό  κόκκινο κραγιόν,
όπως την μέρα που την φίλησα για πρώτη φορά.

Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα με κοίταξε,
με μάτια γεμάτα λιωμένο αηλάηνερ.

Ποτέ δεν κατάλαβα αν με θυμόταν,
ή ,αν,
έστω θυμόταν
εκείνη την αίσθηση του τότε.

"Αν κλέβαμε το Volvo από την άλλη άκρη του δρόμου,
θα 'φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;"


της είχα ψιθυρίσει στο αυτί,
ακολουθώντας πιστά τους στίχους του τραγουδιού,
που έπαιζε σ'εκε…

Η γυφτοπούλα

Image
Στη ζωή μου πάντα ήμουν από τους τελευταίους.
Στο θρανίο, στην κουκέτα στο θάλαμο, στην αγάπη. Άλλοι το λέγαν χαλαρότητα, άλλοι ανικανότητα, κι οι πιο σκληροί αδιαφορία. Εγώ δεν το 'λεγα κάπως, απλά το 'κανα.
Ή, μάλλον, με έκανε αυτό.

Τελευταίο εισητήριο μου δώσαν για το ΚΤΕΛ σε κάποιο ταξίδι.Αριθμός 49. Περιττός και με κείνη την αίσθηση της έλλειψης ολοκλήρωσης, όπως κάθε τι σε τούτη τη ζωή. Μαζί του κέρδισα ένα χαρτί για τον οδηγό και μια φιλική συμβουλή να βιαστώ,μιας και το λεωφορείο έφευγε σε λίγα λεπτά.
Η εμπειρία που μου είχε δώσει το γεγονός ότι στη ζωή μου έφτανα πάντα τελευταίος, αλλά και η αξιοπρεπής -για τα δεδομένα της ζωής που έκανα- φυσική μου κατάσταση εκείνη την περίοδο, με έκανε να φέρω εις πέρας το καθήκον μου προς τα ΚΤΕΛ Αττικής, μιας και κατάφερα να φτάσω στην ώρα μου. Αν και, όπως πάντα,τελευταίος.

Με ελαφρά επιβαρυμένη αναπνοή και την ικανοποίηση της επιτυχίας της αποστολής μου ανέβηκα σ'ένα όχημα γεμάτο παράνομα ζευγαράκια, χαμένους έρωτες, ανήσυχ…

Συρμοί

Image
Προσωποποιημένες κάρτες,
απρόσωποι κωδικοί,  ψυχροί αριθμοί,
που αντικαθιστούν,
προσωπικότητες  κι αισθήματα.

Επαναφορτιζόμενες επιθυμίες,
επικύρωση ονείρων
σε κατάλληλα μηχανημάτα,
κάποιο τίμημα,
για κάποια διαδρομή,
κι αλλαγή σχεδίων,
γιατί το εισητήριό σας
δεν είναι πια έγκυρο.

Ελάχιστοι οι δυνατοί προορισμοί,
κάθε προηγούμενος,
και κάθε επόμενος συρμός,
στο ίδιο σημείο καταλήγει,
μα οι συνεπιβάτες παραμένουν
για λίγες μόνο στάσεις.

Στους συρμούς της ζωής, αξίζει να τιμήσει κανείς
τους λαθρεπιβάτες,
εκείνους τους ανυπότακτους
που πήδηξαν τις μπάρες
και έφτασαν
όχι ως εκεί που τους επιτράπηκε,
αλλά ως εκεί που ονειρεύτηκαν.


Ένα καφέ - μπαρ που το λέγαν Desire

Image
Σε μια  ξεχασμένη γωνιά της χώρας, υπήρχε ένα μικρό καφέ - μπαρ που το λέγαν "Desire".
Οι πιο ηλικιωμένοι της γειτονιάς το φωνάζαν "Nτεζιρέ".
Στο καφέ - μπαρ Desire, οι συνταξιούχοι περνούσαν το χρόνο τους μέχρι οι τράπεζες να ανοίξουν,
μιας και με στις νέες τεχνολογίες ποτέ τους δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν.
Οι πληγωμένοι έπνιγαν τον πόνο τους σε κάποιο φτηνό ουίσκυ χωρίς πάγο.
Στο καφέ - μπαρ Desire, άστατοι εργένηδες μα και καθόλα έντιμοι οικογενειάρχες αναζητούσαν τον εφήμερο έρωτα στο πρόσωπο κάποιας απογοητευμένης γυναίκας.
Οι εργαζόμενες ίσως έπρεπε να προσφέρουν κάτι παραπάνω από τις ικανότητές τους στο σερβίρισμα, αν χρειαζόταν,σύμφωνα πάντοτε με τα λόγια του αφεντικού.

Σε μια  ξεχασμένη γωνιά της χώρας, υπήρχε ένα μικρό καφέ - μπαρ που το λέγαν "Desire".
Οι πιο ηλικιωμένοι το φωνάζαν "Nτεζιρέ".
Και κάπως έτσι, μια έννοια που κυνηγάμε σε όλη μας τη ζωή, μεταμορφώθηκε σε μια Τουρκάλα γυναίκα.

Τόπος συνάντησης πολιτισμών, στ'αλήθει…

Μια νυχτιάτικη βόλτα μεσ'το κέντρο της πόλης vol.2

Image
Η πράσινη επιγραφή που αναγράφει "ΟΚ" εμφανίζεται στην πύλη του Μετρό, και η πύλη ανοίγει, μόνο και μόνο για να κλείσει αστραπιαία, προτού οι επιβάτες να έχουν την ευκαιρία να περάσουν.

Διάψευση προσδοκιών στου σταθμούς της ζωής. 
Στη γειτονιά, η νεαρή "Αισθηματίας" πόρνη, τρεκλίζει, ψάχνοντας απαντήσεις στα ερωτήματα της ζωής, και ερωτήματα για τις απαντήσεις της. Για τις μεγάλες έννοιες, το νόημα της ύπαρξης του έρωτα, το νόημα της ύπαρξης  και το νόημα γενικώς. Αναζητώντας, στα πρόσωπα των περαστικών, εκείνο τον μικρό εγκληματία που κάποτε  παθιασμένα την αναζητούσε, μόνο και μόνο για να μην τον βρει ποτέ. 
Η ματαιότητα της στιγμιαίας ύπαρξης της μιας στιγμής: η καμιά επιστροφή, σε πείσμα φιλοσόφων και συγγραφέων.

Στον κεντρικό δρόμο, μια τσιγγάνα με ρωτάει τι ώρα είναι. Στο φως της ημισελίνου, το πρόσωπό της μοιάζει με Εκείνη, με εκείνες, και η ερώτησή της δεν είναι πια για την ώρα, τα ερωτήματά της είναι σημαντικά, για έννοιες μεγάλες, για το νόημα της ύπαρξη…

Έρωτας χωρίς καλώδια vol. 2

Image
Μορφασμός,
ανάταση χεριού,  *κλικ*,
και αποτύπωση μιας πλήρως επιτηδευμένης στιγμής,
στιγμιαία ηλεκτρονική πρόζα,
περιορισμένης διαρκείας,
μια στιγμή που μόλις γεννήθηκε, πέθανε,  μια στιγμή που ήταν νεκρή πριν ακόμη γεννηθεί.

Δεκάδες, εκατοντάδες υψωμένα χεράκια και καρδούλες,
μια χούφτα πίξελ που αντιστοιχούν,
σε μια χούφτα ανθρώπους πίσω από οθόνες,  μικρές, μεγάλες και μεγαλύτερες,  μηχανικές κινήσεις των ακροδακτύλων προς τα κάτω,  που απευλευθερώνουν,  τον ορυμαγδό των 0 και 1,
τον βομβαρδισμό των ασήμαντων ηλεκτρονικά αποτυπωμένων στιγμών.

Και, ύστερα,
παρατήρηση των ηλεκτρονικά εκπεφρασμένων αντιδράσεων,
ενός πλήρως αγνώστου στρατού ακολούθων που εγκρίνουν, που δαπάνησαν ένα κάποιο ελάχιστο χρονικό διάστημα της ζωής τους,  για να σε σκεφτούν,
για να χωρέσουν ένα κομμάτι της δικής σου,
επιβεβαίωση μιας κάποιας αξίας σε κάτι ακαθόριστο,
ίσως κάποια ενομολήγηση δικής σου ανωτερότητας, και ύπνος ασφαλής,  μιας και αύριο έχεις να ξυπνήσεις νωρίς για τη δουλειά.

Η απόλυτη ωδή στην …

Αναμονή

Image
Βλέμμα χαμηλωμένο,
πρόσωπο ζαρωμένο,
χείλια σφαλιστά,
και υπομονετικά,
μια ζωή αναμονή,
πνιχτή κραυγή,
και σιωπή,
υπόνοια επιθυμίας,
με παράλειψη έκφρασης,
υπομονή,
πέντε λεπτά στο λεωφορείο κάποιος να κάνει άκρη,
προκειμένου να απελευθερώσει την μοναδική
ελεύθερη θέση,
μία ώρα στο ΙΚΑ για κάποιο λάθος σε κάποιο έγγραφο,
δύο μήνες σε νοσοκομείο για κάποια επέμβαση ρουτίνας σε κάποιο ζωτικό όργανο,
και "λυπόμαστε, ξαναπεράστε πάλι αύριο",
ένας νεαρός μόλις κάθισε στην τελευταία ελεύθερη θέση.


Ένα δάκρυ που σκουπίστηκε με το δεξί του χακί μανίκι,
ώστε να κρυφτούν καλά οι μικρές στιγμές αδυναμίας,
η επανάληψη του ονόματός του χάνεται από τον Βοριά,
που συνοδεύει το πέρασμα της πύλης στον άλλο κόσμο,
μια βίαιη ομογενοποίηση του αλλοπρόσαλου πλήθους,
υπομονή,
δύο ώρες για να πάρει ιματισμό,
τρεις ώρες για το καθημερινό σισσύτιο,
εικοσι μία μέρες για μετάθεση,
οκτώ ώρες στην ουρά του ΟΑΕΔ,
κάποιες μέρες για να του απαντήσει Εκείνη,
έφαγε είκοσι μέρες φυλακή,
ο έρωτας τελικά δεν …