Posts

Καριέρα

Image
Μήλο δαγκωμένο,
ένδειξη μιας κάποιας υγιεινής διατροφής,
σκουπισμένο λίγο πριν,
στο τέλεια εναρμονισμένο χρωματικά, πλήρως εφαμοστό και λεπτομερώς σιδερωμένο συνολάκι,
τυχαίες σκέψεις που μόλις γεννήθηκαν πέθαναν,
και ελαφριά νωχελική μετακίνηση της δερμάτινης ασορτί τσάντας,
καθώς  στεκόταν στις κυλιόμενες,
μεταφέροντας συνεχώς το βάρος της,
από το ένα γυαλιστερό της τακούνι στο άλλο.

Μαλλιά εβένινα ,ολόϊσια,
πιασμένα επιμελώς σε πλεχτή κοτσίδα,
περιποιημένα με τις κατάλληλες κρέμες,
μα πρόσωπο κουρασμένο,
από δέκα ώρες εργασίας,
κάποιες ώρες μετακίνησης,
12 χρόνια σχολείου,
3 χρόνια bachelor,
2 χρόνια master.
6 + 6 μήνες πρακτική,
3 χρόνια PHD,
και δυο ψευδώς δηλωμένα χρόνια προϋπηρεσίας
-καταλαβαίνετε βέβαια πως είναι αυτά-
που όμως κρυβόταν επιτυχώς από το φροντισμένο μέηκ απ.

Κάποια αρμοδιότητα σε κάποια εταιρεία,
κάποιο όνειρο χρόνων που έμενε να εκπληρωθεί,
και θυσίες, πολλές θυσίες,
timelines, deadlines, drafts, pms και άλλες ξένες λέξεις,
με ταυτόχρονη ανάγνωση κ…

Του Γιάννη - Αγιάννη η πόλη

Image
Στην πόλη του φωτός,
για να βγεις από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς,
πρέπει να περάσεις από έλεγχο,
και το κατούρημα έχει αντίτιμο ακριβό.

Τα κτίρια των οίκων μόδας,
στέκονται υπέρλαμπρα στις πλατιές λεωφόρους,
πάνω από τις στάχτες των χωρών της Μέσης Ανατολής.

Οι τουρίστες,
αποδεικνύουν την φιλασπλευχνία τους στο φιλεθεάμον κοινό,
πετώντας ματωμένα χαρτονομίσματα,
σε πρώην κατοίκους πρώην ελεύθερων χωρών,
και ικανοποιούν την αυταρέσκειά τους,
επιστρατεύοντας δυνατό τεχνολογικό μέσο που κατασκεύασαν κάπου, κάποτε,
υπό πολύ χειρότερες συνθήκες,
οι ομοεθνείς τους.

Οι πωλητές βοηθημάτων αυτοφωτογράφησης,
κάνουν χρυσές δουλειές,
και στις χιλιάδες ηλεκτρονικά αυτοαποτυπωμένες στιγμές,
ανθρώπων που παριστάνουν ότι αγγίζουν μνημεία,
το Εγώ σκεπάζει κάθε τι στο φόντο.

Και κάπως έτσι,
ένα κομμάτι ιστορίας,
μεταμορφώνεται σε ανάδειξη του προσωπικού στάτους κβο,
και σε ένδειξη καλής ζωής,
και η αέναη περιπλάνηση των ανθρώπων με τις λευκές ποδιές από τραπέζι σε τραπέζι,
μετατρέπεται σε  αστραφτερο…

Η Κότα του Σρέντιγκερ

Image
Στο λεωφορείο, μια παρέα τεσσάρων παιδιών,
16 με 17 χρονών το πολύ,
στην κορύφωση της νιότης τους,
ένα κορίτσι και τρία αγόρια.
δέρματα τεντωμένα χωρίς ρυτίδες και ραγάδες,
πειράγματα μεταξύ φιλίας και ασυνείδητου ερωτισμού,
η κοπέλα κάνει πολύ πειστικά την κότα,
κρύβεται πίσω από το ένα αγόρι,
οι άλλοι της λένε να σταματήσει
γιατί τους κάνει ρεζίλι.

Είναι νέοι,
νομίζουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους,
ενώ στην πραγματατικότητα οι υπόλοιποι επιβάτες αδιαφορούν,
αν κάποιος στο λεωφορείο κάνει την κότα,
αν υπάρχει όντως μια κότα,
ή αν κάποιος συνεπιβάτης τινάξει τα μυαλά του στον αέρα εκείνη τη στιγμή
-αρκεί να μην πιτσιλίσει τα ρούχα της δουλειάς τους.

Είναι 20.30, στο λεωφορείο, μια κοπέλα 17 χρονών κάνει την κότα,
ο ήλιος έδυσε,
και πριν καλά - καλά το καταλάβει, έχουν περάσει 20 χρόνια,
είναι απλώς μια επιβάτης ανάμεσα σε άλλους επιβάτες,
ένα απειροελάχιστο μόριο ανάμεσα σε τρισεκατομμύρια μόρια του σύμπαντος,
και συνειδητοποιεί ότι δεν νοιάζεται,
αν κάποιος στο λεωφορεί…

Ανήμερα Εφήμερα

Image
Είναι εντυπωσιακό,
πως ο μεταβολισμός, δίνει την άνιση και φοβερή μάχη με τον χρόνο και το χρόνο,
υπερνικώντας κάθε όγκο και είδος τροφής,
έως ώτου,
ξαφνικά και εντελώς απροειδοποίητα,
κάθε γραμμάριο τροφής δύο παραπανίσια κιλά σημαίνει,
και τα 70 γίνουν 75,80,100,
με την ταχύτητα που ξεστομίζονται οι αριθμοί στο παιδικό κρυφτό.

Είναι εντυπωσιακό,
πως το άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπο του πιο όμορφου κοριτσιού του σχολείου ρυτίδες το χαράξαν,
και πως εκείνος με την πιο πλούσια χαίτη και την τελευταία του τρίχα με θρήνο αποχαιρέτησε.

Είναι εντυπωσιακό,
πως οι ανεστίαστες φωτογραφίες του '80 με τον καμμένο ουρανό και τις δαχτυλιές στις άκρες μεταμορφώθηκαν,
σε ψηφιακές υψηλής ευκρίνειας με φίλτρα που αποκρύπτουν, την παραμικρή ατέλεια και κάθε συναίσθημα-

εως ώτου,
εμφανιστούν τα κιλά, οι ρυτίδες,
και καταρρεύσουν τα   likes   και οι φιλοφρονήσεις που ανταλλάξαμε,
σε όλα τα μέσα ηλεκτρονικής επικοινωνίας.

Η διάλυση του εφήμερου,
η απρόσμενη θραύση του γυάλινου μας κόσμου,
η καταστροφή …

Αγκαλιά

Image
Αναστεναγμοί
και βρυχηθμοί,
κοφτή ανάσα που καίει το δέρμα,
υπό το ρυθμό
των αυξημένων παλμών της καρδιάς,
ένας πόνος χωρίς γέννα,
και ριπές ανακούφισης
που εκτοξεύονται από τα σπλάχνα μας,
από τα βαθύτερα μέρη του σώματος και της ψυχής μας,
και ύστερα,
εμείς,
οι δύο,
μόνο δύο,
να γλύφουμε τις αιώνιες πληγές μας,
σαν δυό ζώα.

Παλλινδρομικές επαναλαμβανόμενες κινήσεις,
αμήχανα αγγίγματα
και παραμορφώσεις των προσώπων,
που αλλάζουν,
σώματα που κουβαλάνε ψυχές,
που προστίθενται συνέχεια,
η μια πάνω στην άλλη,
ένας σωρός
στιγμών,
εμπειριών,
και συναισθημάτων,
που βαραίνει την πλάτη μας,
σκεβρώνοντας την,
ανεπανόρθωτα.


Πρόσωπα,
και ψυχές,
και αγγίγματα,
σε κενά, πανομοιότυπα,
σώματα,
που αλλάζουν,
μεταμορφώνονται,
μα πάντα μένουν ίδια,
κουβαλώντας μέσα τους,
το παρελθόν,
το παρόν
και το μέλλον.

Έλα,
πάρε με επιτέλους,
αγκαλιά,
προσέγγισε τα άκρα μου με τα δικά σου,
να ενωθούν,
να καλύψουν το ένα το άλλο,
να βουλιάξουμε ο ένας στον άλλον,
μέχρι να γίνουμε ένα σφιχτό,
άμορφο,
αμαρτωλό κουβά…

Ελευθερία

Image
Ανάσα.
Άνθρωποι.
Περπατάνε. Αργά.
Άλλοι, μπαίνουν, άλλοι βγαίνουν.
Ξεφύσημα.
Ελαφρά κλίση κεφαλιού προς ουρανό.
Ένα πουλί.
Σύννεφα.
Βροχή.
Μυρωδιά νοτισμένου χώματος.
Αναμνήσεις και νοσταλγία.
Και άνθρωποι. Περπατάνε.
Έξω - μέσα.
Μέσα - έξω.

Τσιμέντο. Μπετό. Σκυρόδεμα.
Και άλλες χίλιες, εκατομμύρια συνώνυμα λέξεις, άλλες πιο επίσημες, άλλες πιο ανεπίσημες, εκατό διαφορετικοί τρόποι για να πεις, να παραφράσεις να εκφράσεις,σε αυτή την πλούσια γλώσσα, τόσο  πλούσια, που δεν ξέρω αν το ξέρατε, αλλά να για μία ψήφο έχασε, μα ναι ξέρετε, όλοι το ξέρουν, όλοι,
αναρχικοί, τρομοκράτες, τουρίστες στη Βαρκελώνη, ζευγάρι που γνωρίστηκε στον Παπακωνσταντίνου, ακροαριστεροί, τι γύρευαν, τί ήθελαν, γιατί γνωρίστηκαν, γιατί, γιατί και πως, και ποιον ρωτήσαν, και γιατί δεν ρώτησαν, και τί νομίζουν πως είναι εδώ, ζωή τους να κάνουν ότι θέλουν, όχι κύριε, δεν είμαστε ξέφραγο αμπέλι εμείς,εμείς αποφασίζομε και διατάσσομε, γιατί η χώραν είναι ασθενής, εμείς-

Ελευθερία
Μια λέξη.
Χωρίς συνώνυμα.
Ελευθερ…

To κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα

Image
Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα,
καθόταν σ'ένα δρόμο γεμάτο από τσαλακωμένα κουτάκια από μπύρες
ενός πάρτυ που τέλειωσε
πριν δυο δεκαετίες.

Είχε ένα βλέμμα απλανές,
που φανέρωνε ότι ακόμη έψαχνε
το τί ήταν αυτό που άξιζε
και, τελικά ,
αν άξιζε καθόλου.

Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα,
φορούσε μια μωβ κορδέλα στα μαλλιά,
και κάποια ξεθωριασμένα τατουάζ στην πλάτη,
όπως την μέρα που την πρωτοείδα,
προκειμένου να μπορεί να χορεύει
και να νιώθει ότι ανήκει ακόμη
σε αυτό τον κόσμο,
των συνεχών ερωτημάτων και αμφισβητήσεων.

Φορούσε ακόμη,
ένα αστραφτερό  κόκκινο κραγιόν,
όπως την μέρα που την φίλησα για πρώτη φορά.

Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα με κοίταξε,
με μάτια γεμάτα λιωμένο αηλάηνερ.

Ποτέ δεν κατάλαβα αν με θυμόταν,
ή ,αν,
έστω θυμόταν
εκείνη την αίσθηση του τότε.

"Αν κλέβαμε το Volvo από την άλλη άκρη του δρόμου,
θα 'φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;"


της είχα ψιθυρίσει στο αυτί,
ακολουθώντας πιστά τους στίχους του τραγουδιού,
που έπαιζε σ'εκε…