Tuesday, 28 August 2012

Κοπέλα

Η κοπέλα. Η κοπέλα μου. Η δική μου κοπέλα. Παλιά δεν ήταν. Μετά έγινε. Έγινε γιατί την έριξα. Την κέρδισα. Εγώ την κέρδισα. Εγώ, με την ικανότητά μου. Βγήκαμε ραντεβού. Εγώ της το ζήτησα. Και εκείνη δέχτηκε. Πάντα της ζητάω. Και εκείνη δέχεται. Γιατί ο ρόλος μου είναι να της ζητάω. Και εκείνης να απαντάει. Να δέχεται. Χθες την γάμησα. Εγώ την γάμησα. Εκείνη γαμήθηκε. Της έσκισα το μουνάκι. Το μουνάκι της σκίστηκε. Εγώ την γάμησα. Εγώ γαμάω. Εγώ. Εκείνη απλώς γαμιέται. Όταν κάτι μου βρώμαγε τη ρώτησα στα ίσια: "με ποιον γαμήθηκες μωρή;". Γιατί εκείνη γαμιέται. Εκείνη πάντα γαμιέται. Κάποιος άλλος την γάμησε. Εκείνη απλώς γαμιέται.Μου είπε ότι δεν το έκανε, μου είπε ότι με αγαπάει. Τη ρώτησα αν με κοροϊδεύει. Γιατί εκείνη κοροϊδεύει. Εκείνη πάντα κοροϊδεύει. Εκείνη κοροϊδεύει και εγώ πιάνομαι κορόιδο. Αν έχω πάει με άλλες ενώ είμαστε μαζί; Προφανώς. Μαλάκας είμαι να μην πάω; Έχω πάει. Τις έχω γαμήσει. Τους έχω σκίσει τα μουνάκια. Μαλάκας είμαι να μην πάω; Αφού εκείνη με την πρώτη ευκαιρία θα πάει. Αφού είναι καριόλα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να πάει. Έτσι είναι. Πουτάνα. Όλες είναι πουτάνες. Όλες είναι καριόλες. Έτσι. Εσύ να τους φέρεσαι με το σεις, και με το σας, και εκείνες με την πρώτη ευκαιρία να γαμηθούν. Να γαμηθούν. Γιατί αυτές γαμιούνται. Αυτοί τις γαμάνε και αυτές γαμιούνται. Γιατί είναι καριόλες. Όλες τους.

Monday, 27 August 2012

Σ' ένα μπαρ στην Αθήνα

"Ώρες ώρες νομίζω πως έχω βγει από κάποιο διήγημα του Σαμαράκη", είπε ο Κώστας βαριανασαίνοντας και ήπιε μια τεράστια γουλιά από το ποτό του.

"Ξέρεις, η ζωή δεν είναι ταινία", του είπε ο άγνωστος που καθόταν δίπλα του.

"Ε;," έκανε ο Κώστας ξαφνιασμένος, μιας και ο μόνος στον οποίο απευθυνόταν η προηγούμενη φράση του ήταν ο εαυτός του.

"Τώρα νιώθεις ένα μείγμα χαρακτήρων του Σαμαράκη, ίσως Βίκτωρα του Κυριαζή, κάτι από
Χαραλαμπίδη και μια δόση από Trainspotting, έτσι;"

"Παρακαλώ;"

"Τραγικός ήρωας, απόκληρος της κοινωνίας, πλην όμως ρομαντικός αλήτης που κανείς δεν τον καταλαβαίνει πραγματικά, που και που κάνει και καμιά φούντα, και όλο και κάπου θα πετύχει και καμιά γκόμενα, ε; Και άμα παίξει και κανά ξύλο, έχει καλώς, η αδρεναλίνη θα του θυμίσει πως είναι ζωντανός".

"Σε μένα μιλάτε κύριε;", είπε ο Κώστας που είχε κάπως αρχίσει να δυσανασχετεί με την υπεβρολική οικειότητα του ξένου.

"Κοίτα γύρω σου ρε μαλάκα. Είσαι σε ένα μπαρ στην μέση της Αθήνας και πίνεις μόνος, πιθανότατα τρώγοντας τα λεφτά του μπαμπάκα σου. Γκόμενα δεν πρόκειται να σου κάτσει σήμερα, και το ξέρεις καλά. Κοίτα γύρω σου. Όλος ο χώρος βρωμάει μικροαστίλα. Βλέπεις εκεί στη γωνία; Ένα ζευγάρι που βαριέται ο ένας τον άλλο, αλλά θα συνεχίσουν να είναι μαζί γιατί έχουν εθιστεί στη ρουτίνα. Στην άλλη άκρη, δυο γκόμενες με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους που έχουν βγει μπαρότσαρκα για να βρουν γκόμενους, αλλά δεν θα κάτσουν σε κανέναν γιατί όλοι τους πέφτουν πολύ "λίγοι". Δίπλα τους δυο μεσήλικες που απογοητευμένοι από την καθημερινότητα του γάμου τους, τους την πέφτουν χυδαία, αλλά και οι ίδιοι ξέρουν ότι ποτέ δεν πρόκειται να τις "ρίξουν". Στο άλλο τραπέζι, ο σερβιτόρος που σιχαίνεται την κακοπληρωμένη δουλειά του, αλλά θα αντέξει κάθε εκμετάλλευση γιατί έχει ανάγκη τα χρήματα. Στο μπαρ, ένας μπάρμαν που έχει βαρεθεί το γεγονός ότι μπορεί όποια θέλει από εδώ μέσα και είναι τόσο ρηχός που λόγω αυτού έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον του για τη ζωή.

Αν βγεις έξω θα δεις ότι είσαι σε μια σκατούπολη, γεμάτη βρωμιά, πείνα και φτώχεια. στην γωνία κοιμούνται δύο άστεγοι, δυο δρόμους πιο κάτω είναι στοιβαγμένοι ναρκομανείς και μετανάστες.
Όλο το στενό έξω από το μπαρ βρωμάει κάτουρο.

Ξέρεις, η ζωή δεν είναι ταινία. Δεν θα βρεις ενδιαφέροντες χαρακτήρες και έξυπνες ατάκες εδώ, Μόνο μίζερους, εξαθλιωμένους ή βαριεστημένα συμβιβασμένα ανθρωπάκια που φοβούνται να αντιδράσουν, να ζήσουν. Μια ανομοιογενής κοινωνία μαριονετών που ελέγχεται πλήρως από το μεγάλο κεφάλαιο.
Ξέρεις, αν κάποιος σε χτυπήσει το πολύ πολύ να είναι κανάς μπάτσος ή Χρυσαυγίτης -το ίδιο κάνει, ούτως ή άλλως-  επειδή είσαι αξύριστος. Αν βγεις βόλτα μόνος τη νύχτα, δεν θα δεις φεγγάρι γιατί το κρύβουν οι πολυκατοικές, ούτε ερωτευμεύνα ζευγαράκια, γιατί ο έρωτας έχει πεθάνει εδώ και χρόνια.

Έχουμε χούντα ξέρεις. Και μάλιστα, χούντα χωρίς κανένα λογοτεχνικό ενδιαφέρον".

"Μάλιστα...", έκανε ο Κώστας που βιαζόταν να ξεφορτωθεί τον άγνωστο, ώστε να μπορέσει και πάλι να μελαγχολήσει με την ησυχία του.

"Βέβαια υπάρχει και ένα καλό σε όλα αυτά..."

"Α, ναι; Και ποιό είναι αυτό;"

"Δουλεύω μπάρμαν", είπε ο άγνωστος και έφυγε, αφού πλήρωσε πρώτα το ποτό του στο συνάδελφό του.

Sunday, 26 August 2012

Γάμα τη κι άστην

Αν ο Νίκος είχε ένα μότο στη ζωή του, αυτό ήταν το "γάμα τη κι άστην".

Πάντα, όταν βρισκόμασταν για καφέ ή για ποτό, μου έλεγε "γάμα την κι άστην" και όταν ήταν στο τσακίρ κέφι ή είχε διάθεση για περαιτέρω επιχειρηματολόγηση, συμπλήρωνε "Γάμα τη κι άστην. Έτσι είναι ρε μαλάκα, με πουτάνες θα κάθεσαι να μπλέκεις; Αφού όλες είναι καριόλες. Έτσι είναι. Γάμα τες και άστες. Απλά τα πράγματα".

Στην προσωπική του ζωή, ο Νίκος ακολουθούσε πιστά τις "διδαχές" του. Όποτε γνώριζε μια κοπέλα, συνήθιζε να βγαίνει μαζί της μέχρι να την πηδήξει. Ήταν γλυκός, τρυφερός, ευγενικός, και μόλις τα κατάφερνε, μην τον είδατε. Εξαφανιζόταν. Ούτε σήκωνε τηλέφωνα, ούτε τίποτα.
Τις "γαμούσε και τις άφηνε". Απλά πράγματα.

Φαντάζεστε λοιπόν την έκπληξή μου, όταν κάποια μέρα βρήκα έξω από την πόρτα μου μία κάρτα που προσκαλούσε στο γάμο του φίλου μου του Νίκου με κάποια Μαίρη. Η πρώτη μου σκέψη ήταν η καζούρα που θα έτρωγε την επόμενη φορά που θα τον έβλεπα.

Όταν ξανασυνάντησα το Νίκο όμως, μαζί με την Μαίρη εκείνη τη φορά, οποιαδήποτε τέτοια διάθεση εξαφανίστηκε αμέσως: ο τρόπος που την κοιτούσε, ο τρόπος που την άγγιζε, ο τρόπος που τις μιλούσε φανέρωναν ότι για πρώτη φορά ίσως στη ζωή του, ο Νίκος είχε ερωτευτεί πραγματικά.
Ο γάμος τους ήταν μία σεμνή τελετή, που εύκολα θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις την πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή του Νίκου.


Όταν είδα το Νίκο τυχαία στο δρόμο, λίγες μέρες μετά τον γάμο, φαινόταν συντετριμμένος. Για την ακρίβεια, πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο χάλια. Προσπάθησα με τα χίλια ζόρια να μάθω τί είχε, αλλά ήταν τόσο άσχημα που δεν μπορούσες να του πάρεις κουβέντα.

Δεν άργησα να μάθω όμως, τί είχε από έναν κοινό μας φίλο: Όπως είχα υποψιαστεί η κατάσταση του Νίκου είχε άμεση σχέση με τη γυναίκα του.

Όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο κοινός μας φίλος, εν ολίγοις, η Μαίρη τον "γάμησε και τον άφησε".

Saturday, 25 August 2012

Η λίστα με τα ψώνια

Ο κύριος Κ. ξύπνησε νωρίς, όπως συνήθιζε εδώ και πάνω από μία δεκαετία. Έσυρε βαριεστημένα τις σκούρες μπλε παντούφλες του μέχρι το μπάνιο, όπου έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του. Ύστερα, πήγε μέχρι το παράθυρο το οποίο και άνοιξε για να μπει μέσα το λιγοστό φως που έφτανε μέχρι το σπίτι του, και πότισε προσεκτικά τους καλοδιατηρημένες γλάστρες με βασιλικό που είχε στο περβάζι. Μετά πήγε στην κουζίνα όπου έβρασε νερό για το πρωινό του τσάι.
Το μάτι του έπεσε σ' ένα κομμάτι χαρτί που ήταν ακουμπισμένο στο τραπεζάκι με το βάζο. Ο κύριος Κ. το σήκωσε, έβαλε τα γυαλιά πρεσβιοπίας του  και το κοίταξε προσεκτικά. Ήταν η λίστα με τα ψώνια, που ο ίδιος είχε σημειώσει από την προηγούμενη. Μα ναι! Πώς μπορούσε να το ξεχάσει! Εκείνη η μέρα, ήταν η μέρα για τα ψώνια, όπως άλλωστε και κάθε Τετάρτη, εδώ και πάνω από μία δεκαετία.

Ο κύριος Κ. διάβασε φωναχτά τη λίστα, για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε ξεχάσει τίποτα.

"Μία φραντζόλα ψωμί
Τυρί και ζαμπόν για τοστ

1 κιλό ντομάτες
1 πακέτο μακαρόνια
1 γάλα άπαχο
λεμόνια
Ζάχαρη
Χλωρίνη
Υγρό Πιάτων"

"Χρειάζομαι τίποτα άλλο;" αναρωτήθηκε, επίσης φωναχτά. "Όχι", απάντησε μετά από λίγα δευτερόλεπτα σκέψης.

Όμως, ήξερε, βαθιά μέσα του, ότι η απάντηση σε αυτή την ερώτηση στην πραγματικότητα ήταν "Ναι".

Όπως επίσης ήξερε ότι αυτό που χρειάζοταν δεν θα το έβρισκε σε κανένα σουπερ - μάρκετ του κόσμου.

Wednesday, 22 August 2012

Φοιτητής

Καλημέρα σας. Η Γραμματεία θα παραμένει ανοιχτή κάθε μέρα, δέκα με μία, εκτός Δευτέρας. Έλα ρε, ο Μάκης είμαι, να σου κλείσω τραπέζι για το πάρτυ μας στον Βέρτη; Ναι ρε, θα είναι και η Μαίρη εκεί. Έρευνες έχουν δείξει ότι το πρόγραμμα σπουδών της σχολής μας είναι το καταλληλότερο για το αντικείμενό σας παγκοσμίως. Γάμα τους αυτούς, δεν τους βλέπεις είναι κολημμένοι σε ξεπερασμένες ιδέες, όλο λόγια λόγια, και από διάβασμα τίποτα. Πρέπει να βρεις δουλειά, δεν βγαίνουμε. Τη γάμησες ρε; Τη γάμησες; Ρε μην είσαι μαλάκας ρε, γάμησέ την. Θα με ψηφίσεις έτσι, τόσα κονέ σου έχω κάνει, μου το χρωστάς. Έλα ρε, μην ανησυχείς, βρίσκεις και μια δουλειά και είσαι κομπλέ. Διάβασε να τελειώνεις, άντε. Συγγνώμη, αυτή την περίοδο δεν ψάχνουμε υπαλλήλους. Τους άκουσες ρε τους μαλάκες τί λένε για τον κ. Μακρή, επειδή αυτή δε διαβάζουν, διαμαρτύρονται που δεν περνάνε. Ναι, προφανώς και το πανεπιστήμιο πρέπει να αλλάξει, οι παρατάξεις το έχουν καταστρέψει. Έλα ρε, ο Μάκης είμαι, για αύριο σε πήρα, στις εκλογές, ξέρεις τί να κάνεις έτσι; Τέρμα πια με αυτή την ασυδοσία του Δημοσίου, ας γίνει η σχολή ιδιωτική να τελειώνουμε. Ποιά πορεία, γάμησέ τη την πορεία, πάμε για κανά καφέ. Τί γίνεται, αγόρι μου, τελειώνεις με τη σχολή; Στο δικό μου το μάθημα απαιτώ απόλυτη αφοσίωση, για να περάσετε πρέπει να στήσετε κώλο. Εντάξει κύριέ μου, θα κοιτάξουμε το βιογραφικό σας και αν τυχόν σας χρειαστούμε θα σας καλέσουμε. Μην αγχώνεσαι, έχουμε εμείς κάτι σημειώσεις, θα σε βολέψουμε μια χαρά. Συγγνώμη, για τις εκπρόθεσμες δηλώσεις δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Όχι, δεν γνωρίζουμε πότε και αν θα κληρωθούν φέτος τα δωμάτια για τις εστίες. Κοίτα τους μαλάκες, πάλι τα ίδια, τί κατάληψη ρε, πάλι θέλουν να  χάσουμε την εξεταστική; Ο πατέρας σου απολύθηκε, φρόντισε να τελειώνεις γρήγορα. Τί δουλειά ρε αγόρι μου, εδώ δεν ξέρουμε καλά - καλά αν θα είναι αύριο το μαγαζί ανοιχτό. Ε ναι, υπάρχει ανεργία αλλά αν κάνεις και κανά μεταπτυχιακό, θα είσαι κομπλέ, εξειδίκευση θέλει η αγορά. Κοίτα, προφανώς και πρέπει να υπάρξει η αξιολόγηση, δεν μπορεί να κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει εδώ μέσα, μην ακούς τους άλλους τους οπισθοδρομικούς. Κοίτα ρε, πάλι κατάληψη, και μετά λένε εμάς φασίστες... Έλα ρε μαν, τόσες χάρες σου 'χω κάνει, ένα γαμημένο μπλουζάκι είναι, για μια μερούλα θα το φορέσεις, σιγά το πράμμα, είναι και μπλε, ωραίο χρώμα, έλα για μένα. Ρε γιατί πρέπει να μας νοιάζει εμάς τί συμβαίνει έξω, τί σχέση έχει τώρα το Πανεπιστήμιο με το Μνημόνιο; Ακόμη δεν τελείωσες τι σχολή; Συγγνώμη, αλλά για τη συγκεκριμένη θέση, θέλουμε μόνο κοπέλες. Εσένα μη σε νοιάζει, μην ασχολείσαι, κοίτα να στρωθείς και να διαβάσεις, να τελειώνεις, να βρεις καμιά δουλειά.

"Τα δίδακτρα για τους προπτυχιακούς φοιτητές υπολογίζεται ότι θα είναι διακόσια με τριακόσια ευρώ ετησίως".

Monday, 20 August 2012

Η Αρχή

Η Αρχή ήταν αυστηρή, αμείλικτη και απρόσωπη. Απαιτούσε από όλους απόλυτη υποταγή, και οποιοσδήποτε τολμούσε να αντιμιλήσει τιμωρούνταν παραδειγματικά.
Ώσπου, μια μέρα, κάποιος έγραψε σ΄ ένα τοίχο "Έρχεται η αρχή του τέλους". Συνελήφθη γρήγορα και η επανάσταση δεν άρχισε ποτέ. 

Είχε γίνει όμως, τουλάχιστον, μια κάποια αρχή....

Sunday, 19 August 2012

Η Δίκη

Ο Δικαστής έκανε νόημα στο κοινό να ησυχάσει. Η διαδικασία πήρε αρκετή ώρα, μιας και η αίθουσα σχεδόν ξεχείλιζε από τον πολύ κόσμο. Μόλις η φασαρία μειώθηκε σε πιο ανεκτά επίπεδα (γιατί το να εξαφανιστεί ήταν πρακτικά αδύνατο) έκανε νόημα στους φύλακες να φέρουν μέσα τον κατηγορούμενο.

Λίγα λεπτά αργότερα, μπήκε μέσα ένας αδύνατος νέος άντρας, αλυσοδεμένος και συνοδευόμενος από τέσσερις πάνοπλους φύλακες.
Η έκρηξη του πλήθους ήταν ακαριαία και η αίθουσα άρχισε να σείεται πάλι από το δίκαιο μένος του λαού. Άναρθρες κραυγές, εξευτελιστικές βρισιές, απειλές θανάτου  και υποσχέσεις εκδίκησης εκτοξευόντουσαν από κάθε γωνιά της. Παρά την φαινομενικά αδιάτρητη φύλαξη του δικαστηρίου, πολλοί κατάφεραν να ξεφύγουν από το κλοιό των φυλάκων, και πλησίασαν τον κατηγορούμενο, ενώ αρκετοί από αυτούς κατάφεραν να τον αγγίξουν, σκίζοντάς του τα ρούχα, γρατζουνώντας τον, ακόμη και χτυπώντας τον. Πέρασε πολύ ώρα μέχρι η ισχυρή ομάδα φύλαξης της αίθουσας να καταφέρει να ηρεμίσει τους 15 εξοργισμένους ανθρώπους. 

Ο Δικαστής χτύπησε το σφυρί του δυνατά στον πάγκο, σε μια προσπάθεια να επιβάλλει την τάξη, μα μάταια. Η φασαρία σταμάτησε με την υπόσχεση του δικαστή ότι η ομαλή διεξαγωγή της δίκης θα βοηθούσε στην γρήγορη τιμωρία του ενόχου. 

Ο κατηγορούμενος ήταν στη θέση του και με σκυφτό το κεφάλι περίμενε στωικά το τέλος της διαδικασίας. Το κλίμα που επικρατούσε στην αίθουσα δεν του έκανε εντύπωση. Δέκα χρόνια προφυλακιστέος χωρίς στοιχεία, μεταφερόμενος από φυλακή σε φυλακή και από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, σχολιαζόμενος ανά τακτά χρονικά διαστήματα από πάσης φύσεως μίντια και γειτονιές, είχε πια συνηθίσει.

Το έγκλημα δεν ανακοινώθηκε ποτέ στην αίθουσα. Όχι, ότι είχε άλλωστε και σημασία. Ο Δικαστής απλώς το περιέγραψε με χαρακτηρισμούς που του άρμοζαν, όπως "ειδεχθές" και "προδοτικό".

Είχαν περάσει τόσα χρόνια, που και ο ίδιος ο κατηγορούμενος είχε ξεχάσει για ποιον λόγο κατηγορούνταν. Όχι, ότι είχε άλλωστε και σημασία. 

Η διαδικασία ούτως ή άλλως ήταν τυπική. Η ενοχή του είχε ήδη αποφασιστεί. Το Δικαστήριο άλλωστε δεν ήταν η αρμόδια αρχή για να αποφασίζει για τέτοιου είδους θέματα - ποτέ δεν ήταν.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο εισαγγελέας διάβασε στο δικαστήριο μία λεπτομερή περιγραφή της ζωής του κατηγορουμένου, από τη στιγμή της γέννησής του ως τη στιγμή της σύλληψής του. Τα πιο ντροπιαστικά σημεία της είχαν υπογραμιστεί και διαβαζόντουσαν με ταιριαστό ειρωνικό ύφος, ενώ συνοδευόντουσαν απόάγριες ιαχές του κόσμου που διψούσε για δικαιοσύνη. 

Μετά το τέλος της ανάγνωσης, ο εισαγγελέας απηύθυνε ευθέως στον κατηγορούμενο μία και μοναδική ερώτηση, μιας και υπεράσπιση από τρίτο δεν είχε το δικαίωμα να έχει:
 "Είσαι ένοχος;"

Ο κατηγορούμενος παρέμεινε σιωπηλός. Ήξερε, άλλωστε ότι η νομοθεσία υπαγόρευρε ρητά ότι ετυμηγορία του δικαστηρίου δεν μπορούσε να επηρρεαστεί από τις δηλώσεις του κατηγορούμενο. Ο Νόμος ήταν αυστηρός. 

Ο εισαγγελέας ανακοίνωσε το πέρας των ερωτήσεων και ζήτησε από τον Δικαστή την τελική ετυμηγορία. Ο θόρυβος στην αίθουσα πλέον είχε ξεπεράσει κάθε όριο. Ο Δικαστής προσπάθησε να επιβάλλει την τάξη, μόνο και μόνο για να ξανααποτύχει.

Η ανακοίνωση της ενοχής και η αναγγελία της καταδίκης του κατηγορούμενου ποτέ δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν επίσημα, μιας και το εξοργισμένο πλέον πλήθος είχε καταφέρει να ρίξει κάτω τα κιγκλιδώματα που το διαχώριζαν από τον κατηγορούμενο, είχε παραμερίσει τους φύλακες, και με μπουνιές, νύχια, δόντια, καρέκλες που είχε ξηλώσει από την αίθουσα, και τυχόν αιχμηρά αντικείμενα που είχε φέρει μαζί του, είχε πέσει πάνω στον κατηγορούμενο, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των φυλάκων και των δικαστικών υπαλλήλων. 

Όταν, μετά από αρκετή ώρα, οι φύλακες κατάφεραν να διασπάσουν το πλήθος, φάνηκε το πτώμα του κατηγορουμένου να κείτεται σε μια λίμνη αίματος, γεμάτο μώλωπες και γρατζουνιές, ξεσκισμένο.  

Μπροστά σε αυτό το θέαμα, το πλήθος ηρέμησε. 

Η δίκη είχε επιτέλους τελείωσει. Η δικαιοσύνη είχε επιτέλους αποδοθεί.

Wednesday, 15 August 2012

Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα

Ο ήλιος έδυε και το κατακόκκινο φως του αντακλόνταν στα  παράθυρα των τερατόμορφων πολυκατοικιών του κέντρου χαρίζοντας στην πόλη ένα μοναδικό χρώμα.
Ήταν η ώρα εκείνη της αυγουστιάτικης μέρας που η ανυπόφορη ζέστη υποχωρούσε και έδινε τη θέση της σε μια πιο υποφερτή ζέστη.

Εκείνος περπατούσε αργά στην άδεια Πανεπιστημίου. Ήταν αυτός, η απέραντη ησυχία της άδειας πόλης, μια ελαφριά μυρωδιά από φτηνά τσιγάρα, κάτι ξεχασμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού και μπάτσοι. Πολλοί μπάτσοι.

Τοσους μπάτσους και τόση μπάλα είχε να δει από τη χούντα.

Έλα να κάτσουμε στον καναπέ

και να κάνουμε καμιά επανάσταση.

Tuesday, 14 August 2012

Δράση και αντίδραση

"Δράση μάγκα μου, δράση. Αυτό είναι που μετράει. Δράση. Θες να γαμήσεις; Πρέπει να δράσεις. Δεν θες να γαμηθείς; Το ίδιο. Θες να φας; Δράση. Δεν θες να φαγωθείς; Παρομοίως. Έρευνες έδειξαν ότι ο μέσος άνθρωπος βλέπει 5 ώρες τηλεόραση κάθε μέρα. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, έχουμε 5 ώρες την ημέρα, επί 7 μέρες την εβδομάδα, 35 ώρες την εβδομάδα. Ένας μήνας έχει 4 βδομάδες, άρα έχουμε 120 ώρες κάθε μήνα τηλεόραση. Αυτό μας κάνει 1440 ώρες τον χρόνο, και αν πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος ζήσει 60 χρόνια, έχουμε 86400 ώρες τηλεόραση για κάθε άνθρωπο. Φαντάσου τι θα συνέβαινε εάν αυτός τις ίδιες ώρες δρούσε. Γι' αυτό σου λέω μάγκα μου, δράση",

 είπε ο μυστήριος τύπος που καθόταν δίπλα μου στο μπαρ. Ύστερα με μια μεγάλη γουλιά τελείωσε το ποτό του και αφού με χτύπησε φιλικά στην πλάτη, έφυγε.


"Μην του δίνεις σημασία... Είναι τρελός, δεν  ξέρει τί λέει" είπε ένας χοντρός που καθόταν λίγο πιο δίπλα και ύστερα ξέσφιξε την γραβάτα του, καθαρίζοντας παράλληλα τον λεκέ από γιαούρτι που είχε στο πέτο του.

Monday, 13 August 2012

Κι ένα Haiku

Διψάω σαν ψάρι και ασφυκτιώ,
είπε το πουλί πάνω από το κόκκινο ποτάμι.

Ξάφνου, όλα γίναν μπλε
και η άνοιξη ήρθε στο Μανχάταν.