Thursday, 30 October 2014

Σε είδα

καθισμένη στο μάρμαρο σε έξοδο του Μετρό να παίζεις με τα κουμπιά της φωτογραφικής σου μηχανής και να κουνάς χαριτωμένα τα πόδια σου πέρα δώθε και ύστερα να ξαπλώνεις

στο γρασίδι κάποιου πάρκου κάποιας Πανεπιστημίουπολης και κοιτώντας τον ουρανό αφήνοντας τον χρόνο να κυλάει, χωρίς να σε ακουμπάει, χωρίς να σε νοιάζει, βλέποντας

κάποια ταινία σε κάποιο μικρό σινεμά, που χωράει βία άλλους δυο - τρεις ανθρώπους, και ύστερα να διαφωνείς με μανία για το τί ήθελε να πει ο σκηνοθέτης πίσω από αυτά που τελικά είπε και με τους τρεις, κουνώντας τα χέρια σου με μανία,

καθώς έτρεχες να με πιάσεις, μεθυσμένη σε κάποιο σοκάκι του κέντρου, σ' ένα κυνηγητό που μόνο εμείς οι δύο θα ξέραμε πώς παίζεται, και μετά να πετάγεσαι πάνω μου και να με σφιχταγκαλιάζεις όταν 

αρχίζει η δυνατή μπόρα, και εμείς πιασμένοι χέρι - χέρι παρατηρούμε τον κόσμο να βιάζεται να προστατευθεί, ενώ εμείς περπατάμε αργά, βλέποντας τον χρόνο να περνάει, τις μέρες να κυλούν, αφήνοντάς μας ανέπαφους, γιατί εμείς ήμαστε και θα είμαστε για πάντα, γιατί θα νικήσουμε το χρόνο, όπως θα μας αρέσει τότε να πιστεύουμε, με εκείνη την ηλίθια τόλμη και αισιοδοξία που σου δίνει το γεγονός ότι είσαι ερωτευμένος. 

Και τότε

γνωρίζοντας ότι οι λέξεις, και η επικοινωνία, οι συνθήκες και η καθημερινότητα, δεν ευνοούν τη γνωριμία δύο πλήρως ξένων μεταξύ τους ανθρώπων σε λίγα δευτερόλεπτα έξω από μια στάση του Μετρό, ευχήθηκα

ο χρόνος να περάσει, μέχρι κάπως, κάπου, κάποτε να γνωριστούμε, και τότε

ο δείκτης του ρολογιού να σταματήσει μια και καλή, πάντα εκεί, στην στιγμή της γνωριμίας μας, του πρώτου φλερτ, του πρώτου φιλιού, του πρώτου έρωτα, αφήνοντας μας ανέπαφους, νέους, αιώνιους, με εκείνη την ηλίθια τόλμη και αισιοδοξία που σου δίνει το γεγονός ότι είσαι ερωτευμένος.


Μέχρι τότε 

θα γραφτώ σε κάθε σχολή φωτογραφίας, κινηματογράφου και θεάτρου, θα συμμετάσχω σε όλα τα ερασιτεχνικά σεμινάρια εξωτικών κρουστών, ανατολίτικης κουζίνας και αυτοσχέδιου κινηματογράφου και θα παρακολουθήσω όλες τις βουβές παραστάσεις σε όποιο πειραματικό υπόγειο θέατρο βρω μπροστά μου, μπας και σε συναντήσω, χαριτωμένη χιπστερού. 

Tuesday, 28 October 2014

Κάτι παρατημένες Κυριακές

"Κυριακή βράδυ. Στο παιδικό σπίτι. Στα παιδικά χρόνια. Παιδικό σαπούνι ελεφαντάκι, από εκείνα του ταξιδίου που μας κάναν δώρο κάτι άσχετοι νονοί και θείοι, στο μπάνιο. Μυρίζει καθαριότητα. Βρωμάει καθαριότητα. Όλο το σπίτι βρωμάει καθαριότητα. Στο ραδιόφωνο ακούγεται. Μελαγχολική μελωδία ενός μελαγχολικού σταθμού. Η μητέρα μου τρίβει με δύναμη.  Το πάτωμα. Τα έπιπλα. Η χλωρίνη ξεπλένει τα όσα συνέβησαν στο σπίτι την προηγούμενη βδομάδα.Οι αναμνήσεις των τελευταίων ημερών χάνονται στη μυρωδιά της. Αύριο είναι μια νέα μέρα. Μια νέα βδομάδα. Μια νέα περίοδος. Χωρίς το βάρος των αναμνήσεων της προηγούμενης. Το μελαγχολικό τραγούδι φτάνει στο κρεσέντο του. Νυχτώνει. Η μητέρα μου κλείνει το ραδιόφωνο. Εγώ πέφτω για ύπνο. Έχω σχολείο αύριο. 

Πραγματικά δεν μπορούσα να βρω καταλληλότερα λόγια και καταλληλότερη μέρα να στα πω.

Καληνύχτα. Καλή εβδομάδα.
Αντίο.

Σάββας"


Η Κυριακή, αφού διάβασε το μήνυμα του Σάββα, ξέσπασε σε κλάμματα.







Saturday, 18 October 2014

Τζιν τόνικ

Πάντοτε, όταν βγαίναμε, συνήθιζε προς το τέλος της βραδιάς, να παραγγέλνει ένα τζιν τόνικ.

Ισχυριζόταν ότι το έκανε γιατί η δυνατή του γεύση, "ξέπλενε" όλες εκείνες τις κακόγευστες καταχρήσεις της νύχτας. Μερικές φορές, όταν είχαμε ήδη πιει πολύ, πρόσθετε ότι το ένιωθε σαν ένα κύμα αλκοόλ που σκορπούσε όλες σου τις σκουτούρες, τις αρνητικές σου σκέψεις, ένα γλυκό οινόπνευμα που σου πρόσφερε εκείνη την χαρακτηριστική ξέγνοιαστη νεανική ζάλη.

Μια τέτοια νύχτα ήπια και 'γω τζιν τόνικ από το ποτήρι της. Η γεύση όντως ήταν δυνατή και με συνόδευσε σε όλο το μεγάλο ζαλισμένο μου γυρισμό στο σπίτι με τα πόδια, μέχρι που έπεσα στο κρεβάτι μου.

Την επόμενη μέρα όμως, όταν ξύπνησα, δεν είχε μείνει τίποτε.

Την επόμενη μέρα, ξύπνησα χωρίς τζιν τόνικ. Ξύπνησα, χωρίς γεύση. Ξύπνησα, χωρίς εκείνη.






Tuesday, 14 October 2014

Ο δρόμος με τα χυσόδεντρα

Χυσόδεντρα. Χύσια και δέντρα. Δέντρα και χύσια. Είναι άραγε δέντρα που τα έχουν χύσει; Ή μήπως δέντρα που εκκρίνουν χύσια από τα φύλλα τους; Ποιός ξέρει; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η μυρωδιά των δέντρων μπλέκεται με εκείνη των χυσιών (ή μήπως χυσίων είναι το σωστό; ). Ή ότι, τέλος πάντων, εκείνες οι δυο μυρωδιές τούτη την εποχή, μοιάζουν εκπληκτικά. Μια αλήθεια που όλοι μας έχουμε σκεφτεί, αλλά ντρεπόμαστε να παραδεχθούμε δημόσια.

Φθινόπωρο. Η εποχή που αποχαιρετά το καλοκαίρι και καλοσωρίζει το χειμώνα. Η εποχή της μετάβασης. Προς το καλύτερο; Προς το χειρότερο; Ποιος ξέρει. Εξαρτάται. Από το αν σου αρέσει καλοκαίρι ή ο χειμώνας περισσότερο.

Ο δρόμος με τα χυσόδεντρα χάνεται στο βάθος. Δεν μπορείς να δεις. Το τέλος. Μόνο να μυρίζεις. Τα χυσόδεντρα. 

Ζευγάρια, κάθε μεγέθους, ηλικίας, ποικιλίας, περπατούν. Τα παρατηρώ. Μια γυναίκα με μεγάλο στήθος και μεγάλα πόδια με κοιτάζει. Ο άντρας δίπλα της τη σφίγγει στην αγκαλιά του. Δηλώνει την ιδιοκτησία του. Για όσους δεν το έχουν καταλάβει. Για όσους πρέπει να το καταλάβουν.

Πιο δίπλα, συζήτηση. "Ίσως και να 'χεις και δίκιο, αλλά ξέρεις εγώ στην πραγματικότητα, δεν είμαι τόσο πολύ έτσι... Εσύ;" Συζήτηση γνωριμίας. Πρώτο ραντεβού. Ίσως και τελευταίο.

Περίπτερο πιο κάτω. Ένας άντρας αποχωρίζεται μια γυναίκα προς αποφυγή του εμποδίου. Περπατούν αριστερά και δεξιά, δρόμος παράλληλους, για λίγη ώρα. Ραντεβού; Αν ναι, σίγουρα το τελευταίο. 

Κι άλλο ζευγάρι. Το βλέμμα μου διασταυρώνεται με εκείνο του θηλυκού μέρους του ζευγαριού. Βλέμμα απόμακρο. Απορίας. "Τί κοιτάς ρε φίλε; Γνωριζόμαστε από κάπου;" Ο φόβος του άγνωστου. Του διαφορετικού. Το θηλυκό μέρος σφίγγει το χέρι του αρσενικού μέρους του ζευγαριού. Επιστροφή στην ήρεμη ασφάλεια του γνωστού, του δοκιμασμένου.

Ο δρόμος κοντεύει να τελειώσει. Η χαρακτηριστική μυρωδιά σφραγίζει το τέλος του. Μια μυρωδιά που υποδηλώνει το τέλος μιας ερωτικής πράξης. Και την προετοιμασία για μια άλλη, νέα. 

Φθινόπωρο. Εποχή μετάβασης. Εγώ προχωρώ. Προς το καλύτερο. Ή προς το χειρότερο. 

Tuesday, 7 October 2014

Οκέη

Στα εύκολα και στα δύσκολα, στα όμορφα και στα άσχημα, στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα, 
πάντοτε απαντούσε μ' εκείνο το "Οk". 

Είτε ήταν εκνευρισμένη, είτε στενοχωρημένη, είτε χαρούμενη, είτε ενθουσιώδης, είτε συγκαταβατική, είτε είτε, "Ok" ήταν η μόνη λέξη που μπορούσες να της πάρεις ως απάντηση.

"Ok" έλεγε και όταν τη ρωτούσες κάτι, "Ok" και όταν συμφωνούσε, "Ok" όταν διαφωνούσε, "Ok" έδειχνε συγκατάβαση, "Ok" κι όταν δεν έδειχνε.

Ήταν πάντοτε εκείνο, το ίδιο, το πανομοιότυπο "Ok". Εκείνο το "Ok" που ερχόταν βίαια να κόψει τη συζήτηση, εκείνο το "ok" που έκρυβε μέσα του δεκάδες σελίδες σκέψεων απόψεων, απαντήσεων, συναισθημάτων τις οποίες δεν ήθελε, δεν μπορούσε ή ακόμη και φοβόταν να εκφράσει. Αλλά μ'εκείνο το "Ok" είχε μεγαλώσει και ,καμιά φορά, είναι όπως μάθει κανείς.

Εκείνος, πάλι, δεν ήταν τέτοιος τύπος. Και εκείνα τα "Ok" της δεν τα χώνευε καθόλου.

Μια μέρα, πάνω σε ένα τέτοιο "ok" δεν κρατήθηκε και τη σκότωσε με 13 απανωτές μαχαιριές.



Όταν οι Αρχές μπήκαν μέσα στο σπίτι, είδαν στον τοίχο του σαλονιού τους ένα τεράστιο σύνθημα, γραμμένο με μαύρη μπογιά: "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ OK - ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ".

Στα κανάλια μίλησαν για "αποτρόπαιο έγκλημα πάθους" και εκείνος έφαγε ισόβια.

Εγώ, απ' όταν άκουσα για το έγκλημα, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ένα μόνο πράγμα: Αν όντως ζούσαμε σε μια κοινωνία δικαιοσύνης, θα είχαν βρει και  βάλει στη φυλακή τον πραγματικό ένοχο. Που δεν ήταν άλλος, από 'κείνο το "Ok".

Το πρόβλημα στη ζωή

είναι ότι ασχολούμαστε με μαλακίες.

Ή μάλλον, ότι αυτές ασχολούνται με μας. 

Την είδα σήμερα.

Μετά από πολλά χρόνια.

Ήταν αμήχανα.

Ο χρόνος πάγωσε.

Ήθελα τόσα να της πω. Το κεφάλι μου κόντεψε να εκραγεί.

Τελικά, το μόνο που είπα ήταν ένα "γεια".

Εκείνη με χαιρέτησε και απομακρύνθηκε.

Δεν ξέρω για που.

Monday, 6 October 2014

Μετρό vol. 3

- Γιατί έχει τόσο κόσμο το Μετρό;
- Ίσως γιατί δεν χρειάζεται πιστοποιητικό πολιτικού φρονήματος για μπεις μέσα.

Friday, 3 October 2014

Κρύο ντους

 Με μια αποφασιστική κίνηση, έσπρωξε τον μοχλό με την μπλε βούλα όσο πιο μέσα γινόταν. Ύστερα σήκωσε το ακουστικό πάνω από το σώμα του και έγειρε το κεφάλι του προς τα πίσω. Πολλοί παγωμένοι πήδακες χείμηξαν προς το πρόσωπό του και δημιούργησαν τα πρώτα παγωμένα ρυάκια που άρχισαν να διασχίζουν με ορμή όλο του το σώμα. Εκείνος έκλεισε τα μάτια του. Και χαμογέλασε.

Ήταν εκείνες οι στιγμές, στο κρύο ντους, στο κλειστό μπάνιο, που ένιωθε τον χρόνο να παγώνει. Ήταν εκείνες οι στιγμές, που ένιωθε ότι ο κόσμος γύρω του έπαυε να υπάρχει, έχανε κάθε υπόσταση, ,κάθε σημασία, και το μόνο που υπήρχε στ'αλήθεια, το μόνο που είχε σημασία, ήταν εκείνος, και το κρύο ντους μέσα στο κλειστό μπάνιο. Ήταν εκείνες οι στιγμές που το παγωμένο νερό καθάριζε το μυαλό του από κάθε σκέψη και έγνοια. Και το μόνο που ένιωθε, το μόνο που αισθανόταν, το μόνο που σκεφτόταν, ήταν το κρύο νερό που αγκάλιαζε το γυμνό του σώμα.

Ήταν εκείνες οι στιγμές που διαρκούσε το κρύο ντους που το μυαλό του καθάριζε,  που δεν άνηκε πουθενά,  που δεν είχε έννοιες, υποχρεώσεις, όνειρα, χώρο και χρόνο, τότε που ήταν οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του. Και ίσως να προσέθετε, χωρίς υπερβολή, ότι σιγά - σιγά γινόντουσαν και οι μόνες ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του.

Μια ξαφνική διαύγεια τον πλημμύρισε ταυτόχρονα με το κρύο νερό. Με αργές κινήσεις, έστρεψε τον μοχλό με την μπλε βούλα προς την αντίθετη φορά. Ύστερα, άφησε το ακουστικό να πέσει  και βγήκε από ντους. Προχώρησε με αργά διστακτικά βήματα, ενώ οι σταγόνες γλιστρούσαν από το βρεγμένο γυμνό του κορμί και διαλυόντουσαν με ανεπαίσθητους ήχους στο πατωμα.

Πλησίασε την αποθήκη του σπιτιού, ενώ γυναικείες φωνές έφταναν στα αυτιά του, σαν από κάπου μακριά. Ύστερα με αργές αλλά σταθερές κινήσεις, έβγαλε την παλιά κυνηγετική καραμπίνα του παππού του, την γέμισε, την όπλισε, ακούμπισε την κάννη της στο σαγόνι του και τίναξε τα μυαλά του στον αέρα.

Ναι, το να καθαρίζεις το μυαλό σου είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, είχε καταλήξει.

Λίγο πιο μετά, η γυναίκα του βγήκε από το δωμάτιό της και πλησίασε την αποθήκη. Αφού παρατήρησε για λίγα λεπτά το πτώμα του συζύγου της, έβγαλε έναν κουβά και σφουγγαρίστρα, και άρχιζε να σκουπίζει το δωμάτιο από τα αίματα.

Το κρατάς το σπίτι σου καθαρό είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, είχε καταλήξει εκείνη.