Monday, 29 December 2014

Scripta manent

Γράμματα,τα (ουσ.):

Γραμμές: καμπύλες, κύκλοι και ευθείες, που στοιχίζονται στη σειρά, δημιουργώντας σχήματα που έχουν καταχωρηθεί, ποιος ξέρει από ποιον, σε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας, 

στοιβάζονται σε αράδες, σχηματίζοντας προτάσεις, φράσεις, παραγράφους, σελίδες, αναλυτικές περιγραφές του περιβάλλοντα χώρου, του κόσμου, προσπαθώντας να περιγράψουν, λέξεις, έννοιες που μόνος τους δημιουργός είναι η ανθρώπινη

φαντασία,

νοήματα, συναισθήματα, μεγάλες ιδέες, μεγαλόπνοες ιδέες φανταστικές ιδέες, και συναισθήματα, συναισθήματα, συναισθήματα, εκείνα τα βαρύγδουπα σύνολα γραμμάτων που στη σκέψη τους στη προφορά τους νιώθεις εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι, έννοιες για τις οποίες πέθανε, έχει πεθάνει και θα πεθάνει πολλές φορές κανείς, ώπα μη συγχίζεσαι, κανείς είπαμε, δεν είπαμε εγώ ή εσύ,

και άλλα γράμματα,

χαραγμένα, τυπωμένα, δακτυλογραφημένα σε σελίδες, σελίδες λευκές ή σελίδες κίτρινες, σελίδες κάθε μεγέθους, χρώματος, υλικού, σελίδες πολλές, κι άλλες, σελίδες,

δάση ολόκληρα,

σελίδες, γράμματα, αράδες, προτάσεις, παράγραφοι και άλλες συλίδες, και συναισθήματα, συναισθήματα, συναισθήματα, πολλές σελίδες,

να γράφεις,
να γράφεις ξανά και ξανά, να τυπώνεις την ιδέα του να νιώθεις, 

είναι πολύ σημαντικό να

γράφουμε τι νιώθουμε τί νιώσαμε ή τι θέλουμε να νιώσουμε, είναι σημαντικό να  καταγράφουμε, να τα περιγράφουμε, να αναλύουμε τα συναισθήματα με όμορφες λέξεις και καλλιγραφικά γράμματα, να μας λένε μπράβο, να παίρνουμε καλούς βαθμούς, να μας δίνουν βραβεία να χαιρόμαστε με τον εαυτό μας και ύστερα να καταχωνιάζουμε τις λευκές, κίτρινες σελίδες κάθε μεγέθους και υλικού, σε ράφια, βιβλιοθήκες, αποθήκες, δεν έχει σημασία που, αρκεί να γράφουμε, αρκεί να γράφουμε για αυτά που θα θέλαμε να νιώσουμε, ναι, είναι πολύ σημαντικό να γράφουμε,

 πιο σημαντικό να γράφουμε από το να νιώθουμε,

καθώς σιωπηλοί, αμίλητοι και άνιωθοι, βαδίζουμε προς το σκοτεινό τέλος του τούνελ, αυτό που στη γλώσσα μας αποκαλούμε

Θάνατος, ο (ουσ.): 

.






Thursday, 25 December 2014

Τα πράγματα

"Παλιά τα πράγματα ήταν καλύτερα-". Στοπ. Αλλαγή γραμμής. "Παλιά τα πράγματα ήταν-". Στοπ και πάλι. Αλλαγή γραμμής. "Παλιά ήταν-". Στοπ. "Παλιά-". Το μυαλό του είχε κολλήσει. Παλιά τα πράγματα ήταν καλύτερα; Ήταν τα πράγματα παλιά; Και αν ναι, πώς ήταν; Και πόσο παλιά δηλαδή;

Κοίταξε όλες εκείνες τις διορθώσεις, τις πιτσιλιές μελανιών και τις αλλαγές γραμμών στη γραφομηχανή που είχε αγοράσει, λόγω των φαντασιώσεων που του προκαλούσαν τα μυθιστορήματα που συνήθιζε να διαβάζει.

Τί νόημα είχε αν τα πράγματα παλιά ήταν καλύτερα; Και κυρίως τί νόημα είχε να γράφεις για αυτά; Για τα παλιά; Ό,τι και να ήταν είχαν γίνει. Παλιά. Όπως και να ΄χαν γίνει.

Ξαφνικά, πετάχτηκε σαν ελατήριο από το γραφείο του, άρπαξε τη γραφομηχανή και κατέβηκε κάτω. Στο δρόμο. Με μια αποφασιστική κίνηση πέταξε τη γραφομηχανή μαζί με τα χαρτιά με τις πιτσιλιές μελανιών και τις αλλαγές γραμμών στον πλησιέστερο κάδο και άρχισε να περπατάει βιαστικά.

"Όχι", σκέφτηκε. "Δεν έχει καμία σημασία να σκέφτεσαι το παρελθόν, να γράφεις για τα πράγματα  παλιά, που στο κάτω κάτω έχουν γραφτεί, αλλά για τα καινούρια, αυτά που θα 'ρθουν. Και για αυτά δεν μπορεί να γράψει κανείς κλεισμένος μέσα, αλλά μόνο έξω. 

"Nαι, μόνο έξω"
επανέλαβε καθώς απομακρυνόταν από την ασφάλεια του κλειστού γραφείου του.  

"Μόνο έξω, στο δρόμο."

Tuesday, 2 December 2014

Και έτρεχε, έτρεχε να ξεφύγει

απο όλα αυτά που τον κυνηγούσαν.

Μα ύστερα κατάλαβε πως δεν ήταν θέμα απόστασης.