Monday, 28 March 2011

Ροκ με την μαμά

Ζούσε αναμφισβήτητα μία ροκ ζωή. Κλαμπ, ποτά, ναρκωτικά,  πάρτυ, μηχανές, γκόμενες και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σου σε καθημερινή βάση μέχρι τα μεσάνυχτα.

Τότε ήταν που του έλεγε να γυρίζει σπίτι η μάνα του. Και ήταν αυστηρή.

Thursday, 10 March 2011

Αγάπη μου, να πάρουμε ένα σκυλάκι;

Κοιτούσε τη βιτρίνα. Τη βιτρίνα που τα ξεκίνησε όλα.

Κάθε φορά που περνούσαν από αυτό το γαμημένο pet shop η Μαρία έκανε την ,θεσμοθετημένη πλέον, ερώτηση που θα έκανε κάθε 25χρονη γυναικεία ρομαντική ψυχή με ισχυρά φιλοζωικά αισθήματα περνώντας από ένα pet shop: "Αγάπη μου να πάρουμε ένα σκυλάκι; ".
Αυτή η ερώτηση τριβέλιζε στα αυτιά του. Μέρα νύχτα, νύχτα και μέρα. Ο Μάκης τη μισούσε. Κάθε φορά που έβλεπε την Μαρία να ετοιμάζεται να ανοίξει το στόμα της μπροστά από την βιτρίνα ήθελε όσο τίποτα άλλο να τη σπρώξει με δύναμη πάνω σε αυτή, και αφού παρακολουθίζει τη βιτρίνα θρυμματίζεται  με κάποιο κοφτερό γυαλί να ξεσκίσει τα εντόσθιά της και να τα πετάξει στο κλουβί με τα πεινασμένα ροντβάιλερ. Η' απλώς να την πετάξει στο κλουβί με τα πεινασμένα ροντβάιλερ κατευθείαν. Δεν τον πολυένοιαζε.

Κοιτούσε την βιτρίνα που τα ξεκίνησε όλα και άναψε τον αναπτήρα του.

Όχι. Δεν ήθελε ένα γαμημένο σκυλάκι. Δεν ήθελε να έχει οποιαδήποτε σχέση με οποιοδήποτε κουταβάκι, γατάκι, παπάκι, ψαράκι, ή οποιοδήποτε άλλο ζωντανό οργανισμό είχε την εκνευριστική συνήθεια να κοσμεί τη βιτρίνα του συγκεκριμένου pet shop και να καταλήγει σε -άκι. Γιατί; Δεν έχει σημασία. Απλώς δεν γούσταρε. Αυτός την Μαρία γούσταρε, με την Μαρία ήθελε να πηγαίνει βόλτα. Την Μαρία και τέρμα. Αλλά αυτή εκεί. Πείσμα. "Αγάπη μου, κοίτα πόσο γλυκούλικα είναι!", "Χιχι αξιολάτρευτα, έτσι;", "Αγάπη μου, για δες πώς σε κοιτάει αυτό με τις βούλες;" . Αγάπη μου το σκυλάκι το ένα, αγάπη μου το σκυλάκι το άλλο...Δεν ήθελε άλλο. Δεν άντεχε.

Κοιτούσε την φλεγόμενη πια βιτρίνα που τα ξεκίνησε όλα. Στα μάτια του καθρεφτιζόταν η  άγρια λάμψη των φλογών που χόρευαν μπροστά του, καταστρέφοντας σιγά σιγά το pet shop, ενώ ο ουρανός είχε γεμίσει με τα αλυχτίσματα των εγκλωβισμένων ζώων  που  είχαν φρικάρει μπροστά στο θέαμα και στο τί τα περίμενε. 
Ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο ξαναμμένο πρόσωπό του. "Πάει το σκυλάκι, πάει, πάει, ποτέ πιά" ψιθύρισε και έμεινε να κοιτάει τη φωτιά γεμάτος ικανοποίηση. "Αγάπη;"



"Αγάπη;"
"Αγάπη, ξύπνα!"

Άνοιγόκλεισε τα βλέφαρά του και έτριψε τα μάτια του. Το δωμάτιο της Μαρίας άρχισε να σχηματίζεται ξεκάθαρα μπροστά σου. Η Μαρία καθόταν πάνω στο κρεβάτι δίπλα του και του πέταξε τη φόρμα του. "Έλα, φόρεσέ τα! Θα αργήσουμε στη δουλειά! Κάνε γρήγορα και ίσως περάσουμε από το pet shop να δούμε τα σκυλάκια! Γλυκούλικα που είναι, ε; Κάποια μέρα θα πάρουμε ένα!" είπε χαμογελώντας.

Ο Μάκης μούγκρισε καθώς έβαζε το παντελόνι της φόρμας.





Φθηνές Αντιφάσεις

Ναι και Όχι.

Monday, 7 March 2011

M'αρέσει να πιστεύω ότι είμαι καλλιτέχνης...

...είναι πολύ πιο ανώδυνο απ'ότι όταν πίστευα ότι είμαι ο Σούπερμαν.

Ένα όμορφο πρωϊνό

Ήταν ένα όμορφο πρωϊνό, τόσο ίδιο και τόσο αλλιώτικο με όλα τ'άλλα. Τα πουλάκια κελαηδούσαν, οι μελισσούλες κάναν "μπζ μπζ" και άλλα τέτοια κλισέ.
Ο κύριος Κ. ξύπνησε χαρούμενος, σφύριξε τρεις φορές, χτένισε τη χωρίστρα του προς τα δεξιά (πάντα δεξιά -  εκ πεποιθήσεως), έφτιαξε καφεδάκι,  ξανασφύριξε και μια και δυο κίνησε να βγει στον κηπάκο του για να ποτίσει τα λουλουδάκια του.
Καθώς πότιζε σφυρίζοντας, ενώ βρισκόταν πάνω από το παρτέρι με τις γαρδένιες, ο κύριος Κ. άφησε κάτω το ποτιστήρι, σταμάτησε το σφύριγμα και μπήκε πάλι μέσα στο σπιτάκι του. Έφτασε μέχρι το μπάνιο του, και κοίταξε τον εαυτό του  στον μικρό του καθρέφτη για κάμποση ώρα. Αναρωτήθηκε πόσο σκατά ήταν η ζωή του. Έπειτα, κίνησε μια και δυο για την αποθηκούλα του όπου μετά αρκετό ψάξιμο (ο κύριος Κ.  συνήθιζε να κρύβει ο, τιδήποτε άχρηστο και αταίριαστο μέσα στην αποθήκη του) βρήκε την παλιά του δίκαννη μαζί με λίγα φυσίγγια.
Ο κύριος Κ. στάθηκε μπροστά στο καθρέφτη και όπλισε την καραμπίνα. Αλλά δεν αυτοκτόνησε ποτέ. Έτσι, για αλλαγή.

Sunday, 6 March 2011

Τίποτα δεν είναι αλήθεια...

...συμπεριλαμβανομένης και αυτής της πρότασης.

Saturday, 5 March 2011

Η τέχνη θα γίνει επανάσταση...

...μόνο όταν τα μολύβια και τα πινέλα θα μπορούν να σκοτώσουν.

Thursday, 3 March 2011

Άρχισα να έχω αμφιβολίες για την ύπαρξη Θεού...

...όταν μια μέρα ήρθε και μου είπε: "Δεν υπάρχω."

Η Ρήτορας

Είχε το χάρισμα. Όταν μιλούσε όλοι κρεμόντουσαν από τα χείλη της. Κυριολεκτικά.

Ώσπου μια μέρα το σκοινί που χρησιμοποιούσαν για να κρεμαστούν έσπασε και 2 - 3 πέθαναν.