Posts

Showing posts with the label Ποίησις

Μόνη στη Νέα Ορλεάνη

Image
Μόνη στη Νέα Ορλεάνη, κάποια ξεφτισμένη τζαζ ακούγεται από κάποιο ξεφτισμένο δωμάτιο. Σκουπίδια, μεθυσμένες κραυγές, άδεια μπουκάλια μπέρμπον στους δρόμους. Αναμνήσεις από έναν χειμώνα του '72. Ένα ποταμόπλιο, φώτα, μεγάλες διαφημίσεις, γέλια. Εκείνος, εκείνη, ένα κάμπριο αμάξι, μια βόλτα σε μια γέφυρα, υποσχέσεις μιας ζωής, που δόθηκαν σε μια στιγμή,  ένας έρωτας σε ασπρόμαυρο φιλμ. Άγχος,ανησυχίες, απορίες, αψιμαχίες. Κι ύστερα,  κάποιος ξεφτισμένος γιατρός, ένα ξεφτισμένο σοκάκι, ένα κλάμα , και  παύση.  Εκείνη, μόνη στη Νέα Ορλεάνη. Ο χειμώνας του '72  ήρθε ξανά. Χωρίς γέλια, χωρίς αναμνήσεις, χωρίς εκείνον. Μόνο μ'ένα κλάμα. Σαν ανεπιθύμητο παιδί.

Όνειρα παλαιάς κοπής

Image
Σαν ήμουν στο βουνό, δεν ήσουν. Πνιχτές κραυγές, ρώσικες, ισπανικές και γαλλικές, και αίμα πηχτό. Η ζέστη του θανάτου, κι'ύστερα, η ψύχρα της απόλυτης και συντριπτικής- ήττας. Σε μονοπάτι κρυφό, πρόσφυγες της ιστορίας, επιτέλους συναντήσαμε την γαλήνια θάλασσα της γνώσης. Ή, έτσι νομίζαμε. Κι'ύστερα, άλλοτε, όπλα κάναμε τα βιβλία μας, σφίγγαμε τις γροθιές, και τα μαντήλια μας, να προστατεύσουμε καλά η μύτη μας, για ν'αντέξουμε, τον ζοφερό και ανυπόφορο αέρα της πραγματικότητας. Ποδοβολητά, και άγρια, θανατηφόρα εκδίκηση. Καθώς τρέχαμε να ξεφύγουμε, από κάτι μπάτσους και κάτι υποχρεώσεις, έντρομοι συνειδητοποιήσαμε ότι κάπου μας έπεσε, ο σπόρος της ζωής. Μα, πού θα πάει. Θα ξαναφυτρώσει.

Γιατί

Image
Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και ρωτάς. Τί σημαίνει το ένα, πώς γίνεται το άλλο, τί θα συμβεί αν βάλεις το χέρι σου στη φωτιά. Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και μαθαίνεις. Να περπατάς, πώς γράφεται η αλφαβήτα, στο στόμα να φιλάς. Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και ξεχνάς. Να ονειρεύεσαι, να κλείσεις το μάτι της κουζίνας, να αγαπάς. Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και ρωτάς. Πού βρίσκεσαι, "πώς σε λένε εσένα", αν ερωτεύτηκες ποτέ, αν σε αγάπησαν αληθινά, ώσπου, τελικά αποκαλύπτεται, ξεσπά, ως επιθανάτιος ρόγχος, μία τεράστια απορία, μια αιωνίως αποσιωπημένη κραυγή, ένα "γιατί ;".

Πανδημική αθυμία

Σταγόνες, κόκκινες, εκρήξεις, αίμα και δάκρυα, εκτοξευόταν, στ'ανοιχτά μας παράθυρα,  καθώς εμείς,  ράθυμοι , πρόθυμοι, μαλθακοί και υπάκουοι,  παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τη ζωντανής παράσταση της ζωής,  σε πιστότατη -η αλήθεια είναι- ανάλυση,  ροκανίζοντας σαν ποπ κορν τα ψήγματα ελευθερίας που μας απέμειναν.

Στο Λεωφορείο pt.8

Στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες, προχωρούσαμε, προς προορισμό, δημόσια ανακοινωμένο, εντύπως υπογεγραμμένο και αμοιβαίως -ενίοτε και μονομερώς- συμφωνημένο, σίγουρα, πάντως, κακοπληρωμένο. Με βεβαιώσεις,διαπιστώσεις, και ανεξήγητες -από τις Αρχές- χρεώσεις, ώσπου,  κάπου,  κάποιος , έβηξε. Και κάπως, έτσι, ω, τι τραγική ειρωνία, τελείωσε ο κοσμος. Όχι μ'έναν κρότο, μα μ'ένα βηχαλάκι.

Οράματα

Image
Μη μου μιλάς άλλο για οράματα, για τείχη που προστάτευαν το όνειρο από τον κόσμο τον πραγματικό, και με πάταγο κατέρρευσαν υπό το βάρος του εαυτού τους. Μην μου μιλάς άλλο για οράματα, ιδανικά, που καλλιγραφίες σε ξεφτισμένο χαρτί παρέμειναν ευχές για κάποιο πιο ευοίωνο μέλλον, που γράμματα καταχωνιασμένα σε ξεχασμένο συρτάρι κατέληξαν. Μη μου μιλάς άλλο για οράματα, δανεικά, όμορφα λόγια που ξεπατίκωσες, διαβάζοντας προσεκτικά, χείλη τρίτων. Μη μου μιλάς άλλο για οράματα, οι αυτεπάγγελτοι σωτήρες, πύρηνους λόγους διαλάλησαν, μόνο και μόνο για να μεταμορφωθούν, σε πυροσβεστήρες των εαυτών τους. Μη μου μιλάς άλλο για οράματα, και έλα, να διανοηθούμε ό,τι κανείς δεν έχει ακόμη σκεφτεί, να πράξουμε ό,τι δεν έχει ακόμη ειπωθεί. Μη μιλάς, έλα, εμείς.

19

Image
Έβλεπε τα νούμερα να αλλάζουν, σαν σε κοντέρ ολοένα επιταχυνόμενης μηχανής, και ,μαζί τους, άλλαζε κι αυτός. Ρυτίδες στο μέτωπο, λευκές τρίχες στα μαλλιά, χαμένα φλουριά, ευκαιρίες, αγάπες, πάντοτε έψαχνε να βρει κάποια αιτία, πίσω από την παραμικρή κι ανεπαίσθητη σκέψη και πράξη, μα μάταια. Το σχέδιό του, για την εύρεση της καθολικής φόρμουλας της επιτυχίας, με απόλυτη αποτυχία στεφόταν. Η ζωή αποδείχτηκε τόσο χαοτική και απρόβλεπτη, που οι ευχές για τις νέες χρονιές που δεν έπαυαν να έρχονται, ηχούσαν αδιάφορες στ'αυτιά του, καθώς καμιά εγγύηση ευτυχίας δεν έκρυβαν. Έτσι, καθώς άνθρωποι τριγύρω του, ανά τα χρόνια, τα ποτήρια τους τσουγκρίζαν, φωνασκώντας ενθουσιασμένοι, "Καλή Χρονιά!" αυτός, σιωπηρά, ένα ερωτηματικό προσέθετε.

Χειμώνας vol. 2

Image
Μαλλιά χυμένα, ανακατεμένα, ξεραμένο αλάτι, γεύση και οσμή, κάπου, κάπου, λίγα κομμάτια από αρμυρίκι, εφήμερο απόκτημα της καλοκαιρινής ανεμελιάς. Ένα βλέμμα που θυμίζει θάλασσα, ήλιοι ολόκληροι, διάπλατοι, τα μάτια της, να φωτίζουν εκείνο το μικρό κομμάτι της ανθρωπότητας που είχε την τύχη να στέκεται γύρω της, και να του δίνουν ζωή. Όταν έσβηνε τα μάτια της, πέθαινε, μαζί της πέθαινε και ο κόσμος, κι ύστερα,  την επόμενη μέρα, ξαναγεννιόταν, και μαζί της, ξανά, ξεκινούσε η ζωή. Ο κύκλος της ευτυχίας. Κορμί, σφουγγάρι πορώδες, έτοιμο να απορροφήσει, κάθε άγγιγμα, κάθε στιγμή, κάθε εμπειρία, κάθε συναίσθημα. Να το αφομοιώσει, να το κάνει δικό του, κι ύστερα με εκείνη την ολότελα παράξενη μνήμη του σώματος, να το αναβιώσει, εάν και εφόσον το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Πασχαλιά, άνοιξη, ευτυχία, μοσχοβολούσε, άρωμα της νεότητας, εκείνης της διαρκούς αμφισβήτησης, της ανίκητης διάθεσης της συνεχούς μάθησης, της εσωτερικής αχαλίνωτης ...

Καριέρα

Image
Μήλο δαγκωμένο, ένδειξη μιας κάποιας υγιεινής διατροφής, σκουπισμένο λίγο πριν, στο τέλεια εναρμονισμένο χρωματικά, πλήρως εφαμοστό και λεπτομερώς σιδερωμένο συνολάκι, τυχαίες σκέψεις που μόλις γεννήθηκαν πέθαναν, και ελαφριά νωχελική μετακίνηση της δερμάτινης ασορτί τσάντας, καθώς  στεκόταν στις κυλιόμενες, μεταφέροντας συνεχώς το βάρος της, από το ένα γυαλιστερό της τακούνι στο άλλο. Μαλλιά εβένινα ,ολόϊσια, πιασμένα επιμελώς σε πλεχτή κοτσίδα, περιποιημένα με τις κατάλληλες κρέμες, μα πρόσωπο κουρασμένο, από δέκα ώρες εργασίας, κάποιες ώρες μετακίνησης, 12 χρόνια σχολείου, 3 χρόνια bachelor, 2 χρόνια master. 6 + 6 μήνες πρακτική, 3 χρόνια PHD, και δυο ψευδώς δηλωμένα χρόνια προϋπηρεσίας -καταλαβαίνετε βέβαια πως είναι αυτά- που όμως κρυβόταν επιτυχώς από το φροντισμένο μέηκ απ. Κάποια αρμοδιότητα σε κάποια εταιρεία, κάποιο όνειρο χρόνων που έμενε να εκπληρωθεί, και θυσίες, πολλές θυσίες, timelines, deadlines, drafts, pms και άλλες ξένες λέξεις, με τ...

Του Γιάννη - Αγιάννη η πόλη

Image
Στην πόλη του φωτός, για να βγεις από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, πρέπει να περάσεις από έλεγχο, και το κατούρημα έχει αντίτιμο ακριβό. Τα κτίρια των οίκων μόδας, στέκονται υπέρλαμπρα στις πλατιές λεωφόρους, πάνω από τις στάχτες των χωρών της Μέσης Ανατολής. Οι τουρίστες, αποδεικνύουν την φιλασπλευχνία τους στο φιλεθεάμον κοινό, πετώντας ματωμένα χαρτονομίσματα, σε πρώην κατοίκους πρώην ελεύθερων χωρών, και ικανοποιούν την αυταρέσκειά τους, επιστρατεύοντας δυνατό τεχνολογικό μέσο που κατασκεύασαν κάπου, κάποτε, υπό πολύ χειρότερες συνθήκες, οι ομοεθνείς τους. Οι πωλητές βοηθημάτων αυτοφωτογράφησης, κάνουν χρυσές δουλειές, και στις χιλιάδες ηλεκτρονικά αυτοαποτυπωμένες στιγμές, ανθρώπων που παριστάνουν ότι αγγίζουν μνημεία, το Εγώ σκεπάζει κάθε τι στο φόντο. Και κάπως έτσι, ένα κομμάτι ιστορίας, μεταμορφώνεται σε ανάδειξη του προσωπικού στάτους κβο, και σε ένδειξη καλής ζωής, και η αέναη περιπλάνηση των ανθρώπων με τις λευκές ποδιές από τραπέζι σε τραπέζι, μ...

Η Κότα του Σρέντιγκερ

Image
Στο λεωφορείο, μια παρέα τεσσάρων παιδιών, 16 με 17 χρονών το πολύ, στην κορύφωση της νιότης τους, ένα κορίτσι και τρία αγόρια. δέρματα τεντωμένα χωρίς ρυτίδες και ραγάδες, πειράγματα μεταξύ φιλίας και ασυνείδητου ερωτισμού, η κοπέλα κάνει πολύ πειστικά την κότα, κρύβεται πίσω από το ένα αγόρι, οι άλλοι της λένε να σταματήσει γιατί τους κάνει ρεζίλι. Είναι νέοι, νομίζουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους, ενώ στην πραγματατικότητα οι υπόλοιποι επιβάτες αδιαφορούν, αν κάποιος στο λεωφορείο κάνει την κότα, αν υπάρχει όντως μια κότα, ή αν κάποιος συνεπιβάτης τινάξει τα μυαλά του στον αέρα εκείνη τη στιγμή -αρκεί να μην πιτσιλίσει τα ρούχα της δουλειάς τους. Είναι 20.30, στο λεωφορείο, μια κοπέλα 17 χρονών κάνει την κότα, ο ήλιος έδυσε, και πριν καλά - καλά το καταλάβει, έχουν περάσει 20 χρόνια, είναι απλώς μια επιβάτης ανάμεσα σε άλλους επιβάτες, ένα απειροελάχιστο μόριο ανάμεσα σε τρισεκατομμύρια μόρια του σύμπαντος, και συνειδητοποιεί ότι δεν νοιάζεται, αν κ...

Ανήμερα Εφήμερα

Image
Είναι εντυπωσιακό, πως ο μεταβολισμός, δίνει την άνιση και φοβερή μάχη με τον χρόνο και το χρόνο, υπερνικώντας κάθε όγκο και είδος τροφής, έως ώτου, ξαφνικά και εντελώς απροειδοποίητα, κάθε γραμμάριο τροφής δύο παραπανίσια κιλά σημαίνει, και τα 70 γίνουν 75,80,100, με την ταχύτητα που ξεστομίζονται οι αριθμοί στο παιδικό κρυφτό. Είναι εντυπωσιακό, πως το άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπο του πιο όμορφου κοριτσιού του σχολείου ρυτίδες το χαράξαν, και πως εκείνος με την πιο πλούσια χαίτη και την τελευταία του τρίχα με θρήνο αποχαιρέτησε. Είναι εντυπωσιακό, πως οι ανεστίαστες φωτογραφίες του '80 με τον καμμένο ουρανό και τις δαχτυλιές στις άκρες μεταμορφώθηκαν, σε ψηφιακές υψηλής ευκρίνειας με φίλτρα που αποκρύπτουν, την παραμικρή ατέλεια και κάθε συναίσθημα- εως ώτου, εμφανιστούν τα κιλά, οι ρυτίδες, και καταρρεύσουν τα   likes   και οι φιλοφρονήσεις που ανταλλάξαμε, σε όλα τα μέσα ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Η διάλυση του εφήμερου, η απρόσμενη θραύση τ...

Αγκαλιά

Image
Αναστεναγμοί και βρυχηθμοί, κοφτή ανάσα που καίει το δέρμα, υπό το ρυθμό των αυξημένων παλμών της καρδιάς, ένας πόνος χωρίς γέννα, και ριπές ανακούφισης που εκτοξεύονται από τα σπλάχνα μας, από τα βαθύτερα μέρη του σώματος και της ψυχής μας, και ύστερα, εμείς, οι δύο, μόνο δύο, να γλύφουμε τις αιώνιες πληγές μας, σαν δυό ζώα. Παλλινδρομικές επαναλαμβανόμενες κινήσεις, αμήχανα αγγίγματα και παραμορφώσεις των προσώπων, που αλλάζουν, σώματα που κουβαλάνε ψυχές, που προστίθενται συνέχεια, η μια πάνω στην άλλη, ένας σωρός στιγμών, εμπειριών, και συναισθημάτων, που βαραίνει την πλάτη μας, σκεβρώνοντας την, ανεπανόρθωτα. Πρόσωπα, και ψυχές, και αγγίγματα, σε κενά, πανομοιότυπα, σώματα, που αλλάζουν, μεταμορφώνονται, μα πάντα μένουν ίδια, κουβαλώντας μέσα τους, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Έλα, πάρε με επιτέλους, αγκαλιά, προσέγγισε τα άκρα μου με τα δικά σου, να ενωθούν, να καλύψουν το ένα το άλλο, να βουλιάξουμε ο ένας στον άλλον, ...

Συρμοί

Image
Προσωποποιημένες κάρτες, απρόσωποι κωδικοί,  ψυχροί αριθμοί, που αντικαθιστούν, προσωπικότητες  κι αισθήματα. Επαναφορτιζόμενες επιθυμίες, επικύρωση ονείρων σε κατάλληλα μηχανημάτα, κάποιο τίμημα, για κάποια διαδρομή, κι αλλαγή σχεδίων, γιατί το εισητήριό σας δεν είναι πια έγκυρο. Ελάχιστοι οι δυνατοί προορισμοί, κάθε προηγούμενος, και κάθε επόμενος συρμός, στο ίδιο σημείο καταλήγει, μα οι συνεπιβάτες παραμένουν για λίγες μόνο στάσεις. Στους συρμούς της ζωής, αξίζει να τιμήσει κανείς τους λαθρεπιβάτες, εκείνους τους ανυπότακτους που πήδηξαν τις μπάρες και έφτασαν όχι ως εκεί που τους επιτράπηκε, αλλά ως εκεί που ονειρεύτηκαν.

Ένα καφέ - μπαρ που το λέγαν Desire

Image
Σε μια  ξεχασμένη γωνιά της χώρας, υπήρχε ένα μικρό καφέ - μπαρ που το λέγαν "Desire". Οι πιο ηλικιωμένοι της γειτονιάς το φωνάζαν "Nτεζιρέ". Στο καφέ - μπαρ Desire, οι συνταξιούχοι περνούσαν το χρόνο τους μέχρι οι τράπεζες να ανοίξουν, μιας και με στις νέες τεχνολογίες ποτέ τους δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν. Οι πληγωμένοι έπνιγαν τον πόνο τους σε κάποιο φτηνό ουίσκυ χωρίς πάγο. Στο καφέ - μπαρ Desire, άστατοι εργένηδες μα και καθόλα έντιμοι οικογενειάρχες αναζητούσαν τον εφήμερο έρωτα στο πρόσωπο κάποιας απογοητευμένης γυναίκας. Οι εργαζόμενες ίσως έπρεπε να προσφέρουν κάτι παραπάνω από τις ικανότητές τους στο σερβίρισμα, αν χρειαζόταν,σύμφωνα πάντοτε με τα λόγια του αφεντικού. Σε μια  ξεχασμένη γωνιά της χώρας, υπήρχε ένα μικρό καφέ - μπαρ που το λέγαν "Desire". Οι πιο ηλικιωμένοι το φωνάζαν "Nτεζιρέ". Και κάπως έτσι, μια έννοια που κυνηγάμε σε όλη μας τη ζωή, μεταμορφώθηκε σε μια Τουρκάλα γυναίκα. Τόπος συνάντησης πολιτισμών, στ...

Έρωτας χωρίς καλώδια vol. 2

Image
Μορφασμός, ανάταση χεριού,  *κλικ*, και αποτύπωση μιας πλήρως επιτηδευμένης στιγμής, στιγμιαία ηλεκτρονική πρόζα, περιορισμένης διαρκείας, μια στιγμή που μόλις γεννήθηκε, πέθανε,  μια στιγμή που ήταν νεκρή πριν ακόμη γεννηθεί. Δεκάδες, εκατοντάδες υψωμένα χεράκια και καρδούλες, μια χούφτα πίξελ που αντιστοιχούν, σε μια χούφτα ανθρώπους πίσω από οθόνες,  μικρές, μεγάλες και μεγαλύτερες,  μηχανικές κινήσεις των ακροδακτύλων προς τα κάτω,  που απευλευθερώνουν,  τον ορυμαγδό των 0 και 1, τον βομβαρδισμό των ασήμαντων ηλεκτρονικά αποτυπωμένων στιγμών. Και, ύστερα, παρατήρηση των ηλεκτρονικά εκπεφρασμένων αντιδράσεων, ενός πλήρως αγνώστου στρατού ακολούθων που εγκρίνουν, που δαπάνησαν ένα κάποιο ελάχιστο χρονικό διάστημα της ζωής τους,  για να σε σκεφτούν, για να χωρέσουν ένα κομμάτι της δικής σου, επιβεβαίωση μιας κάποιας αξίας σε κάτι ακαθόριστο, ίσως κάποια ενομολήγηση δικής σου ανωτερότητας, και ύπνος ασφαλής, ...

Αναμονή

Image
Βλέμμα χαμηλωμένο, πρόσωπο ζαρωμένο, χείλια σφαλιστά, και υπομονετικά, μια ζωή αναμονή, πνιχτή κραυγή, και σιωπή, υπόνοια επιθυμίας, με παράλειψη έκφρασης, υπομονή, πέντε λεπτά στο λεωφορείο κάποιος να κάνει άκρη, προκειμένου να απελευθερώσει την μοναδική ελεύθερη θέση, μία ώρα στο ΙΚΑ για κάποιο λάθος σε κάποιο έγγραφο, δύο μήνες σε νοσοκομείο για κάποια επέμβαση ρουτίνας σε κάποιο ζωτικό όργανο, και " λυπόμαστε, ξαναπεράστε πάλι αύριο" , ένας νεαρός μόλις κάθισε στην τελευταία ελεύθερη θέση. Ένα δάκρυ που σκουπίστηκε με το δεξί του χακί μανίκι, ώστε να κρυφτούν καλά οι μικρές στιγμές αδυναμίας, η επανάληψη του ονόματός του χάνεται από τον Βοριά, που συνοδεύει το πέρασμα της πύλης στον άλλο κόσμο, μια βίαιη ομογενοποίηση του αλλοπρόσαλου πλήθους, υπομονή, δύο ώρες για να πάρει ιματισμό, τρεις ώρες για το καθημερινό σισσύτιο, εικοσι μία μέρες για μετάθεση, οκτώ ώρες στην ουρά του ΟΑΕΔ, κάποιες μέρες για να του απαντήσει Εκείνη, έφαγε είκοσι μέρε...

Προτάσεις

Image
Προτάσεις ήμερες, και προτάσεις ανήμερες, προτάσεις εφήμερες, προτάσεις διαρκείας, προτάσεις στιγμιαίας ευκαιρίας, προτάσεις που χάθηκαν, και προτάσεις που βρέθηκαν, προτάσεις που ξάφνιασαν, προτάσεις που ξαφνιάστηκαν, προτάσεις μεγάλες, και προτάσεις μικρές, προτάσεις βαρύγδουπες, και προτάσεις ασήμαντες, προτάσεις αργόσυρτες, προτάσεις μακρόσυρτες, προτάσεις εφησυχασμού, προτάσεις συμβιβασμού, και προτάσεις αιφνιδιασμού, προτάσεις ηχηρές, προτάσεις ήσυχες, και προτάσεις ανήσυχες, προτάσεις της νύχτας, προτάσεις της μέρας, προτάσεις μιας Κυριακής, προτάσεις κάποιας Δευτέρας, προτάσεις που μετανιώσαμε, προτάσεις που θα μετανιώσουμε, προτάσεις που τολμήσαμε, προτάσεις που δεν τολμούσαμε, προτάσεις του δεν, προτάσεις του ίσως, προτάσεις του πότε, προτάσεις του κάποτε, και προτάσεις του ποτέ, προτάσεις, προτάσεις, προτάσεις, που πνίγηκαν, πίσω από άναρθρες κραυγές, ή κάποια πνιγηρή σιωπή, καθώς συνεχίσαμε να βαδίζουμε με σκυφτό το κεφάλι, εξετάζ...

Κουρσκ

Image
Και περνάνε τα χρόνια. Και τί καταφέραμε, μου λες; Για ποιόν πεθάναμε, μου λές; Έρμαια απόψεων άλλων ήμασταν πάντοτε, έρμαια κορμιά. Να ξυπνήσεις, να πας στη δουλειά, να ξυριστείς, να σε δει ο διοικητής, να σε χαϊδέψει φιλικά στην πλάτη, και ίσως, λέω ίσως, να σου δώσει καμιά τιμητική. Το βλέμμα καρφωμένο στο ρολόι, βλέπεις τους δείχτες να γλιστράνε, κι εύχεσαι μόνο να κάναν πιο γρήγορα, να περάσουν τα λεπτά, να περάσουν οι ώρες, να ησυχάσουν οι σκέψεις, να σταματήσουν οι βόμβες. Και ύστερα, μόλις νυχτώσει, να γυρίσεις σπίτι, και, νωχελικά, τα πόδια στο τραπέζι, ανοίγεις τηλεόραση, θεατής σε ψεύτικες ζωές άλλων. Στο κρεβάτι σου, ξυπνάς ιδρωμένος, και συνειδητοποιείς, ότι τον χειρότερο εφιάλτη ξύπνιος τον αντικρύζεις: μάθαμε να επιβιώνουμε, της ψιθυρίζεις, και ξεχάσαμε να ζούμε.  Προχθές, άγγιξα έναν άνθρωπο. Ήταν αληθινός. Ανάμνηση αρκετή, για να με κάνει να αντέξω, άλλη μια νύχτα στην κουκέτα του στρατοπέδου της ζωής, ενώ περιμένω,...

Δυτικός πολιτισμός

Image
Γεννιόμαστε ένα βάρος στην κοιλιά της μάνας μας, στις τσέπες των γονιών μας, στις συνειδήσεις άλλων. Τα πρώτα χρόνια μπουσουλάμε, κι ύστερα τρεκλίζουμε, ψάχνοντας σαθρά στηρίγματα ,αριστερά και δεξιά, σ'έναν κόσμο που γύρω - γύρω καταρρέει. Ο Πόλεμος, ξέρεις τί είναι; Αυτό το τάχα φοβερό φαινόμενο που συμβαίνει σα θεομηνία; Πλήρως ερμηνεύσιμο. Σύγκρουση συνειδήσεων κι επιθυμιών, κινήτρων και προσωπικοτήτων. Πηγάζει από μέσα μας ο πόλεμος, από τα πιο απόκρηφα σκοτάδια της ψυχής μας. Είναι μια άρνηση να ζήσουμε όπως μας έτυχε, όπως μας γέννησε η μάνα μας, να χαρούμε τη φύση και την ομορφιά της. Μια αέναη τάση αρπαγής αυτών που έχουν οι άλλοι, αδιαφορώντας πλήρως γι'αυτούς και γενόμενοι βάρος στην επιβίωσή τους. Βάρη είμαστε λοιπόν, που πολεμάνε σε όλη τους τη ζωή, μεταφερόμενα, απ' αγκαλιά σε αγκαλιά, από πόρτα σε πόρτα, σπό κρεβάτι σε κρεβάτι, από νου σε νου, βάρη που εμποδίζουν τους γύρω μας, εκείνους τους λίγους, τους ελαφρείς, να περπ...