koultoura

  Οι συμμαθητές μου μεγάλωσαν με Σεφερλή. Είπαμε, δεν είχε και πολλά να δεις ο τόπος. Στα διαλείμματα γελούσαν, φώναζαν « α χα καλό ε!», το προαύλιο γέμιζε ανέκδοτα,χαχανητά και ουρλιαχτά. Οι συμμαθητές μου μεγάλωσαν με Σεφερλή. Τρελαινόντουσαν για πειράγματα. Έκαναν φάρσες στους καθηγητές, φώναζαν ο ένας τον άλλο «πούστη», προσπαθούσαν να δουν τι κρύβει φουστάνι της Μαιρούλας. Οι συμμαθητές μου μεγάλωσαν με Σεφερλή. Έδειραν έναν Αλβανό μαθητή, και ύστερα, μεγάλωσαν. Απογοητεύτηκαν. Έψαξαν για μία θέση στο δημόσιο, ένα ρουσφέτι,μία μετάθεση. Έψαξαν, μα δεν βρήκαν. Κούνησαν μια πράσινη σημαία, και ύστερα, μια μπλε, χαιρέτισαν ναζιστικά,κατηγόρησαν τους ξένους, αισθάνθηκαν ντροπή, και ύστερα περηφάνεια, και ξανά ντροπή, παντρεύτηκαν την Μαιρούλα,πήραν δάνειο,ένα δυάρι,πούλησαν το παπάκι για ένα μεταχειρισμένο αμάξι,έκαναν ένα παιδί,ήθελαν ακόμη ένα,γιατί δεν κάνουμε ακόμη ένα γαμώτο, γιατί δεν κάνεις ποτέ αυτό που θέλω εγώ, μόνο εγώ,εγώ,εγώ, πάντα   μόνο «εγώ» α...

-Λοιπόν; -Λοιπόν, τι; -Τι "λοιπόν, τι"; Εσύ με φωνάξες. -Α, ναι. -Λοιπόν; -Λοιπόν; -Λοιπόν, γιατί με φώναξες; *Ο Ε. έβγαλε από τις τσέπες του παλτού του ένα πακέτο και τον αναπτήρα του.* -Τί κάνεις εκεί; Απαγορεύεται το κάπνισμα! Θες να σε καταγγείλουν; -Είσαι ηλίθιος αγόρι μου; Βρισκόμαστε σε έναν φανταστικό διάλογο. -Ε,και τι σημαίνει αυτό;  Δεν υπάρχουν φανταστικοί ρουφιάνοι; -Πάντα τέτοιες κλισέ μαλακίες έλεγες. Γι'αυτό δεν θέλω να 'ρχομαι.   *Ο Ε. έβαλε ένα φανταστικό τσιγάρο στα χείλη του, το άναψε και τράβηξε μια φανταστική ρουφηξιά.* -Και για πες, μιας και τα λέμε, τί παίχτηκε τότε με την τάδε; *Ξεφύσημα*  - Μακάρι να 'ξερα. -Σωστά. Εσύ πιο πιθανό είναι να καταλάβεις εμένα, παρά τις γυναίκες. -Μπα, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα. *Ο Ε. έσβησε ό,τι είχε απομείνει από το τσιγάρο του, τρίβοντας το με την μύτη του παπουτσιού του στο χώμα* -Λοιπόν, χάρηκα που τα 'παμε. Τα ξαναλέμε σε καμιά δεκαριά χρόνια; -Τόσο αργά; -Γιατί, θα σ...

Ήχος από πατήματα χαμένα. Περπάτημα βαρύ, σύρσιμο ποδιών, οι πρώτες στάλες της βροχής. Μια μυρουδιά από ανθισμένες νερατζιές, πρώιμο καλωσόρισμα της άνοιξης. Η βροχή δυνάμωσε, μα, για κείνον, κάθε καιρός το ίδιο ήταν. Απλά καιρός. Η αλλαγή των ημερών και των χρόνων, σήμαινε μόνο διαφορετικούς αριθμούς στην οθόνη του παλιού του κινητού. Η βροχή δυνάμωσε και έγινε μπόρα, παρασέρνοντας τις μυρωδιές, τα γινομένα νεράτζια και πνίγοντας τους δρόμους, την ύπαρξη του την ίδια. Κοντοστάθηκε σε μιαν άκρη και ευχήθηκε, όσο θυμόταν τι ήταν η ευχή. Να μπορούσε το ίδιο εύκολα να καθαρίσει και η ψυχή του. Έκλεισε τα μάτια. Ήχος από πατήματα χαμένα. Περπάτημα βαρύ, σύρσιμο ποδιών,βαριά πόρτα μεγάλου κτιρίου ανοίγει. Γραφείο, μεταλλικό, ένα από δεκάδες. Στοίβα από χαρτιά, σβήσιμο, γράψιμο, ξανασβήσιμο,πιο γρήγορα, όλο και πιο γρήγορα, να πάνε τα Β χαρτιά στον Α, τα Γ χαρτιά στον Δ, και εσείς κύριε, εξυπηρετείστε, να σας εξυπηρετήσω, και. Βράδυ. Γραφείο ξύλινο,στο βάθος μπλε βουβή τηλεόραση εκπέμπει ...

Κάθε μέρα, καπνός ξεπρόβαλλε από το φρεάτιο. Το γεγονός αυτό, υπό συνθήκες που καθορίζονται από τη (σχεδόν) καθολικά αποδεκτή επιστήμη, ήταν ανεξήγητο και εντοπιζόταν συνήθως σε νουάρ ταινίες που έχουν γυριστεί στο Λος Άντζελες. Παρόλα αυτά,  δεν προβλημάτιζε τους μελλοντικούς επιβάτες του λεωφορείου που περίμεναν -για δέκα λεπτά ή μια ζωή- στην κοντινή στάση. Και, φυσικά, δεν ήταν το μόνο: η συχνή τριβή με τα μέσα μαζικής μεταφοράς είχε εξαλλείψει κάθε ιδέα ή παραμικρή υπόνοια εντυπωσιασμού, απορίας, αμφισβήτησης ή ευτυχίας. Ρουτίνα, ανίκητη μάχαν. Κάθε μέρα, καπνός ξεπρόβαλλε από το φρεάτιο. Εκείνος και εκείνη καθόντουσαν πάντοτε σε απέναντι στάσεις. Εκείνος έφευγε και εκείνη ερχόταν, ή το αντίστροφο, μακρύτερα ή κοντυνότερα, για λίγο ή και για πάντα. Κάποια στιγμή, οι διαδρομές και τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν, στην ίδια στάση, ή στο ίδιο λεωφορείο, καθώς πήγαιναν ή ερχόντουσαν,και με κάποια αφορμή έπιασαν κάποια κουβέντα και εκείνη τον ρώτησε, πώς γίνεται καπνό...

Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα, καθόταν σ'ένα δρόμο γεμάτο από τσαλακωμένα κουτάκια από μπύρες ενός πάρτυ που τέλειωσε πριν δυο δεκαετίες. Είχε ένα βλέμμα απλανές, που φανέρωνε ότι ακόμη έψαχνε το τί ήταν αυτό που άξιζε και, τελικά , αν άξιζε καθόλου. Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα, φορούσε μια μωβ κορδέλα στα μαλλιά, και κάποια ξεθωριασμένα τατουάζ στην πλάτη, όπως την μέρα που την πρωτοείδα, προκειμένου να μπορεί να χορεύει και να νιώθει ότι ανήκει ακόμη σε αυτό τον κόσμο, των συνεχών ερωτημάτων και αμφισβητήσεων. Φορούσε ακόμη, ένα αστραφτερό  κόκκινο κραγιόν, όπως την μέρα που την φίλησα για πρώτη φορά. Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα με κοίταξε, με μάτια γεμάτα λιωμένο αηλάηνερ. Ποτέ δεν κατάλαβα αν με θυμόταν, ή ,αν, έστω θυμόταν εκείνη την αίσθηση του τότε. "Αν κλέβαμε το Volvo από την άλλη άκρη του δρόμου, θα 'φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;" της είχα ψιθυρίσει στο αυτί, ακολουθώντας πιστά τους στίχους του...

Στη ζωή μου πάντα ήμουν από τους τελευταίους. Στο θρανίο, στην κουκέτα στο θάλαμο, στην αγάπη. Άλλοι το λέγαν χαλαρότητα, άλλοι ανικανότητα, κι οι πιο σκληροί αδιαφορία. Εγώ δεν το 'λεγα κάπως, απλά το 'κανα. Ή, μάλλον, με έκανε αυτό. Τελευταίο εισητήριο μου δώσαν για το ΚΤΕΛ σε κάποιο ταξίδι.Αριθμός 49. Περιττός και με κείνη την αίσθηση της έλλειψης ολοκλήρωσης, όπως κάθε τι σε τούτη τη ζωή. Μαζί του κέρδισα ένα χαρτί για τον οδηγό και μια φιλική συμβουλή να βιαστώ,μιας και το λεωφορείο έφευγε σε λίγα λεπτά. Η εμπειρία που μου είχε δώσει το γεγονός ότι στη ζωή μου έφτανα πάντα τελευταίος, αλλά και η αξιοπρεπής -για τα δεδομένα της ζωής που έκανα- φυσική μου κατάσταση εκείνη την περίοδο, με έκανε να φέρω εις πέρας το καθήκον μου προς τα ΚΤΕΛ Αττικής, μιας και κατάφερα να φτάσω στην ώρα μου. Αν και, όπως πάντα,τελευταίος. Με ελαφρά επιβαρυμένη αναπνοή και την ικανοποίηση της επιτυχίας της αποστολής μου ανέβηκα σ'ένα όχημα γεμάτο παράνομα ζευγαράκια, χαμένους έρωτες, ...

Ξεφύλλισε τις σκονισμένες σελίδες του τεράστιου καταλόγου, εκείνου που πάνω στην χάρτινη σάρκα του είχε χαραγμένες τις αναμνήσεις των τελευταίων είκοσι χρόνων της ζωής του. Ναι, πλέον υπήρχαν κινητά και τάμπλετ και ηλεκτρονικά σύννεφα, και ένα σωρό πολύπλοκες ηλεκτρονικές συσκευές, μα ,εκείνος, επέμενε -αγύριστο κεφάλι καθώς ήταν πάντα- με έναν εμμονικό και σχεδόν τελετουργικό τρόπο, να σημειώνει, σ'εκείνον τον ξεφτυσμένο και πολυκαιρισμένο  -σαν τη ζωή του την ίδια- κατάλογο, κάθε άνθρωπο που περνούσε από τη ζωή του. Έβαλε τα γυαλιά του, βούτηξε το δάχτυλο στο σάλιο του, χώθηκε στις σελίδες με τις αναμνήσεις, και άρχισε με προσοχή, να ξεδιαλέγει τα τηλέφωνα που άρμοζαν στην ημέρα. Δίπλα του, τα τελευταία είκοσι χρόνια, εκείνη, με το δάχτυλο προτεταμένο να του υποδεικνύει τυχόν αριθμούς που είχε παραλείψει. Γύρισε και την κοίταξε:  και συνειδητοποίησε ότι ποτέ δεν παρέμενε ίδια. Άλλοτε, του φαινόταν ίδια και απαράλλακτη, όπως ακριβώς την μέρα που έδωσαν το πρώτο τους φ...

Zoύμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε; Το ερώτημα, που αιώνες τώρα δεν έχει απαντηθεί. Σε θέλω επειδή είσαι εσύ ή είσαι εσύ επειδή σε θέλω; Ερωτευόμαστε; Σκόρπιες σκέψεις σε κάποιο ραντεβού. Και μετά, σιωπή. Ξεφύσημα καπνού από το τσιγάρο του. Και μεταμόρφωσή του σε σύννεφο ομίχλης που προσέδιδε την απαραίτητη δραματικότητα στη στιγμή. Διάλυση του συννέφου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, όπως ακριβώς συνέβαινε με κάθε τι  που άξιζε στη ζωή του. Στεκόντουσαν αντίκρυ, λεπτά, ώρες, χρόνια τώρα, όπως έκαναν άντρες και γυναίκες από την απαρχή της ανθρωπότητας. Σε κάποιο καφέ,  όπως γινόταν από τότε που η ανθρωπότητα ανακάλυψε τις ιδιότητες αυτού του καφέ υγρού. Σιωπηλοί, περιεργαστικοί, ανέκφραστοι, τόσο που εκείνος είχε ξεχάσει πόσην ώρα είχε περάσει από τότε που βρέθηκαν. Ή τί είχαν να πουν, τί είχαν πει, ή τι θα έλεγαν στο μέλλον. Στα μπαρ πηγαίνεις για να ξεχάσεις, στα καφέ για να θυμηθείς. Αν δεν μπορείς να θυμηθείς όμως, γιατί να πας στα καφέ; Τα...

Τον κύριο  Νίκο τον είδα μία και μοναδική φορά, σ'ένα λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας.Τον είδα αλλά δεν τον γνώρισα, και μάλλον δεν θα τον γνωρίσω ποτέ μου. Για την ακρίβεια, δεν μιλήσαμε καν. Έμαθα το όνομά του από την επιμονή της προσφώνησής του από τη γυναίκα του, που κάθε που άδειαζε κάποια θέση τον φώναζε να κάτσει και συγκράτησα την φυσιογνωμία του από την εξίσου επίμονη απάντηση σου: "Δεν θέλω μωρέ..." . Ο κύριος Νίκος στεκόταν όρθιος ανάμεσα σε δεκάδες όρθιους, έχοντας σφιχταγκαλιάσει ένα στύλο και κάνοντας σε να πιστεύεις ότι σε κάποια απότομη στροφή ή τράνταγμα, θα γλιστρούσε και θα έπαυε να υπάρχει, έτσι φυσιολογικά και ήρεμα. Ανάσα που βρωμούσε, βαθιά και αργή, τόσο αργή που στο τέλος κάθε μιας έλεγες ότι θα είναι και η τελευταία του,  λευκά μαλλιά λιγοστά όσο και γένια, και μάτια, κάτι μάτια... Μάτια διάπλατα ανοιχτά, υγρά, και ένα βλέμμα τρομαγμένο. Ένα βλέμμα που δεν μπορούσε παρά να σε κάνει να αναρωτηθείς: Τί μπορεί να τρομάζει κάποιον που έχει δει ό...

10. Αναμονή. Και μέτρημα του χρόνου. Κατάτμηση των στιγμών σε μια πλήρως νοητική μονάδα.  9. Ο χρόνος. Ανθρώπινη εφεύρεση.  Μάθαμε να μετράμε τις στιγμές αντί να τις ζούμε. Να ζυγίζουμε τη σημασία τους ανάλογα με ένα νούμερο παραπάνω μπρος, ή ένα παραπάνω πίσω. 8. 2017. 2018. 11:59. 00:01. Η ψευδαίσθηση ότι σε δύο λεπτά έρχεται μια κάποια αλλαγή. 7. Η αλλαγή. Η αλλαγή δεν είναι θέμα. Χρόνου. Είναι θέμα, αλλά άλλων πραγμάτων.  6. Ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση. Ως εκ τούτου έχει τόση σημασία όση του δίνουν οι άνθρωποι. Τί πάει να πει, ένας χρόνος, ένας μήνας, μια ώρα; 5. Το μόνο που έχει σημασία είναι στιγμές. Στιγμές. Ανθρώπινες εμπειρίες έξω από μονάδες μέτρησης, από ανθρωπίνως κατασκευασμένα νοητικά κουτάκια.  4. Στιγμές. Και συναισθήματα. Που σου αφήνουν οι στιγμές. Έξω από χρόνο, έξω από τόπο. Διαχρονικά. Αιώνια. Άφθαρτα. 3. Ευτυχία. Η ευτυχία είναι όταν πεθαίνεις, να έχεις μία μεγάλη συλλογή από στιγμές. Και συναισθήματα. 2,1...

Μια βόλτα στην πόλη. Και μια σκέψη. Δεν μ’αρέσει να πετάω τα σκουπίδια μου στους κάδους. Στους κάδους, άνθρωποι ψάχνουν για φαγητό. Τους βλέπεις, πολλές φορές, χωμένους μέχρι τη μέση μεσ'τα σκουπίδια, να προσπαθούν να αρπαχτούν από αυτό που οι άλλοι έχουν απορρίψει. Να τραφούν από τα αποφάγια. N α επιζήσουν με  τα υπολείμματα της ζωής, σε μια ζωή - υπόλειμμα. Και ξάφνου, εκεί μπροστά σου, η τουαλέτα του ενός μεταμορφώνεται στην κουζίνα ενός άλλου. Μιά παράδοξη μεταμόρφωση. Η κόλαση των άλλων είναι ο παράδεισός μου . Παραφράζεις. Κι ύστερα, σκέφτεσαι. Μήπως κάτι τέτοιο δεν κάνουμε όλοι; Μισή αξία από όση παρήγαμε επιστρέφεται σε μας, και τα μισά λεφτά της μισής αξίας μετά τις κρατικές παρακρατήσεις. Μισοτελειωμένες αγάπες που άφησε κάποιος πίσω του, λίγα ψίχουλα της μισής ελπίδας που άφησε κάποιος άλλος, και μισό κουράγιο, μισό κουράγιο που χάνεται σιγά σιγά, σαν κόκκοι άμμου σε μια κλεψύδρα χωρίς πάτο. Μισά ταξίδια στο εξωτερικό, μισοτελειωμένοι ύπνοι με μουσκ...

Όταν έδωσε Πανελλήνιες ήταν πολύ καλός για να περάσει εκεί που ήθελε, έτσι πέρασε εκεί που ήθελαν οι γονείς του. Όταν μπήκε στρατό, ήταν πολύ καλός για είναι σε κάποιο πόστο, οπότε έκανε σκοπιές. Όταν έψαξε δουλειά, ήταν πολύ καλός  για να τον προσλάβουν, και έτσι δεν κατάφερε να βρει τίποτα παρά μόνο με μέσο. Όταν ερωτεύτηκε την Μαίρη, ήταν πολύ καλός για εκείνη,  και έτσι χώρισαν, και συμβιβάστηκε με κάποια άλλη. Ήταν τόσο καλός, που το τόνισε μέχρι και ο παπάς στον επικήδειό του. Ζωή σε λόγου μας. Αμήν. 

Τελειώνει η ιστορία; Και τί είναι η ιστορία για να τελειώσει; Ιστορία είναι η ανθρώπινη αντίληψη για την χρονική εξέλιξη της πραγματικότητας. Φιλοσοφική άποψη. Υπάρχει αντίληψη χωρίς πραγματικότητα; Φιλοσοφικό ερώτημα. Οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον έρωτα, καθήκον των εραστών είναι να τον αλλάξουν. Οι μεγάλοι του ιστορικού υλισμού θα με περιγελούσαν. Οπότε. Επαναδιατύπωση. Ιστορία είναι η σύγκρουση των αντικρουόμενων συμφερόντων δύο εραστών.  Ο Κώστας άφησε για λίγο τις σκέψεις του μόνες, και κοίταξε μια πλήρως πραγματική τελειωμένη ιστορία του που καθόταν σε ένα τραπέζι λίγο πιο δίπλα από το δικό του. Μια τελειωμένη ιστορία,που πιθανόν βρισκόταν στην αρχή μιας νέας, δικής της, ιστορίας αν έκρινε από τον τύπο που καθόταν δίπλα της. Ο Κώστας χαμογέλασε πικρά, χωρίς να μπορεί να καταλάβει το γιατί. Μήπως είναι η ιστορία δεν είναι μία αλλά πολλές; Μήπως οι πολλές ιστορίες εξελίσσονται σε παράλληλες χρονικότητες; Όπως τα μνημόνια και η θέληση της κυβέρνησης για σοσι...

Ποτά. Μουσική.Πρόσωπα που γνωρίζεις αλλά δε θυμάσαι, πρόσωπα που νομίζεις ότι θυμάσαι αλλά δε γνωρίζεις. Και συζητήσεις. Χαλαρές συζητήσεις, σοβαρές συζητήσεις, συζητήσεις για τα πάντα και για το τίποτα. Ελαφρύς χορός πιθανών ζευγαριών. Χορός που θα κρίνει το πέρασμα μιας νύχτας ή ίσως μιας ολόκληρης ζωής. Κόσμος να πετριγυρίζει το μπαρ.Το αλκοόλ να περιτρυγυρίζει τις αισθήσεις. Και κάπου ανάμεσα σε αλκοόλ και κόσμο, ο Μάνος. Με πλησιάζει. Κάπου δέκα χρόνια μεγαλύτερος θεωρητικά, μα ίδιος κι απαράλλακτος πρακτικά. Ένας άνθρωπος που θα τον αναγνώριζα οπουδήποτε. -Σα να πάχυνες λίγο, ε;   Πρώτη ατάκα δική μου. Έναρξη συζήτησης με αμφίβολης ποιότητας αστείο. Κλασσική επιλογή που ποτέ δεν αποτυγχάνει να απογοητεύσει. Ο Μάνος ήταν μια ζωή ο πιο αδύνατος της παρέας, σε βαθμό που μια μέρα τον είχαμε πείσει ότι έχει κάποιο ιατρικό πρόβλημα. Ποτέ δεν ήμουν καλός στο να σπάω τον πάγο, ανεξαρτήτως του φύλου του συνομιλητή μου. Γέλιο Μάνου ως απάντηση. Από το γέλιο του αναβλύζει μι...

Η Χρύσα ήταν γεννημένη τον Μάιο του 1983. Εγώ τη γνώρισα σκονισμένη και σκουριασμένη, παρατημένη σε μιαν αποθήκη, επίσης έναν Μάη. Εκείνο του 2017. Τα σημάδια στο σώμα της φανέρωναν ότι ο χρόνος δεν της είχε φερθεί καθόλου καλά. Η μακροχρόνια χρήση και η μακροχρόνια αχρηστία που την ακολούθησε την είχαν καταπονήσει τόσο, που η άρνηση να συνεργαστεί μαζί μου ήταν παραπάνω από εμφανής. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν την κατηγορούσα για αυτό. Έτσι, όταν χρεωθήκαμε όπλα στο στρατόπεδο, όσες φορές κι αν προσπάθησα, όση δύναμη κι αν έβαλα ποτέ δεν κατάφερα να μετακινήσω τον σκουριασμένο μοχλό που όπλιζε το G3A3 το οποίο έφερε στο κυρίως μεταλλικό τουμέρος χαραγμένο με κεφαλαία γράμματα το όνομα "ΧΡΥΣΑ". Το γεγονός αυτό βέβαια δεν με προβλημάτιζε ιδιαίτερα, όπως δεν προβλημάτιζε και οποιονδήποτε αξιωματικό στο στρατόπεδο: όπως και όλα τα υπόλοιπα πράγματα στο στρατό, η λειτουργία των όπλων περιοριζόταν στο "φαίνεσθαι". Το μόνο για το οποίο ενδιαφερόταν ο διοικητ...

Μυρωδιά ναφθαλίνης, όταν ανοίγεις την ντουλάπα να βγάλεις έξω τα χειμωνιάτικα. Αναμνήσεις ξεχασμένες σε συρτάρια, πράγματα που είχες να πεις αλλά ντράπηκες, άλλα που σου είπαν αλλά ξέχασες. Τα πρώτα κρύα. Τα πρώτα σύννεφα, στο μυαλό και στην ψυχή. Τα μαγαζιά μαζεύουν τα τραπέζια από τις πλατείες, οι άστεγοι συνωστίζονται στα υπόστεγα. Εσύ χώνεις τα χέρια σου στις τσέπες του παλτού σου, το κεφάλι σου μέσα στον τεράστιο λαιμό του μπουφάν, σκύβεις προκειμένου να αποφύγεις το κρύο και τις σκοτούρες. Εσύ. Ένας ανάμεσα σε άλλους. Ένας άλλος. Μυρωδιά πλαστικού στο δρόμο, αποτέλεσμα των αμφιβόλων προέλευσης υποκατάστατων του πετρελαίου. Καπνοί από κάθε λογής καμινάδες, περιτρυγυρίζουν σα φίδια κρυφές και φανερές κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Δορυφορικά πιάτα φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια εκεί που δεν τα σπέρνουν. Ή μήπως τα σπέρνουν; Αιρκοντίσιον. Στο μετρό. Πρόσωπα διάφορα, αδιάφορα, και σκέψεις στους συρμούς. Σκέψεις μιας στιγμής και μιας ζωής. Η κυρία άραγε να έκλεισε το θερμοσίφωνα,ο ...

"H ιστορία διαρκεί πολύ" , είχε πει κάποτε κάποιος γνωστός. Εκείνος το είχε διαβάσει, δεν θυμόταν που, αλλά το χρησιμοποιούσε συχνά πυκνά, ιδιαίτερα όταν ήθελε να εντυπωσιάσει κάποια από εκείνες που του κινούσαν το ενδιαφέρον. Μέσα στη θολωμένη ατμόσφαιρα, μετά από τα πολλά τζιν τόνικ, τις βότκες του χειμώνα, τα ούζα του καλοκαιριού, στις μεθυσμένες  μεταμεσονύχτιες συζητήσεις των φοιτητικών χρόνων, στις ζαλισμένες συζητήσεις με εκείνες, είχε όντως την αίσθηση, την βεβαιότητα ότι η ιστορία διαρκούσε πολύ. Ότι η ζωή διαρκούσε πολύ. Το αλκόολ έκανε την στιγμή να διαστέλλεται και την βεβαιότητα της διατήρησης της παντελούς έλλειψης ευθυνών να τείνει στο άπειρο. "Ο χρόνος είναι σχετικός" , είχε πει κάποτε άλλοτε, κάποιος άλλος γνωστός. Όμως τα σχετικά χρόνια πέρασαν. Η αναζήτηση αυτής που εκείνος αποκαλούσε "Η Απόλυτη Γυναίκα" , μιας τέτοιας γυναίκας τόσο ιδανικής, η κατάκτηση της οποίας και μόνο θα ήταν αρκετή ώστε να αποδιδόταν νόημα σε μια ζωή άνε...

 Οι πόρτες άνοιξαν μετά τον χαρακτηριστικό ήχο, και με τους επιβάτες να στέκονται πίσω από την κόκκινη γραμμή. Να μην καπνίζουν εντός του συρμού ή εντός του σταθμού.Εκείνος μπήκε, σχεδόν παραπατώντας. Ακούμπησε με την πλάτη, στην απέναντι κλειστή πόρτα του Μετρό. Το τελευταίο του στήριγμα πριν την πτώση.  Στο Μετρό. Στη ζωή. Τον παρατήρησα. Λιγδωμένα καρέ μαλλιά, μπλουζάκι με σκισμένα μανίκια, λίγα πρόχειρα τατουάζ. Πρόσωπο ρουφηγμένο προς τα μέσα, κάποιες σκόρπιες τρίχιες που μαρτυρούσαν αξυρισιά. Πετσί και κόκκαλο. Ένα διαρκές μπαλαντζάρισμα μπρος και πίσω, ένα απρόβλεπτο ζωντανό εκρεμμές, που σε ανάγκαζε να σκεφτείς ότι, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα πέσει κάπου, είτε μπροστά είτε πίσω. Ακουστικά στα αυτιά, και πείραγμα κουμπιών σε ένα παλιό κινητό, σαν να άκουγε ραδιόφωνο. Και μια επαναλαμβανόμενη φράση. ""Το συκώτι δεν πονάει, με σφάζει" . Το βλέμμα του απλανές, κοιτούσε κάπου ακαθόριστα, πέρα από το Μετρό, πέρα από τους ανθρώπους πέρα από την ίδια την πρ...

Κοίταξε τα κρόσσια της μακριάς ουράς που επιτέλους ανέμιζαν περήφανα, κόντρα στον άνεμο. Σκούπισε με την παλάμη του τον ιδρώτα από τον μέτωπό του, ένδειξη του πολύλεπτου αγώνα ενάντια σε τουλάχιστον δύο νόμους τους φυσικής. Και καθώς θαύμαζε ακόμη μια μικρή νίκη του σύγχρονου ανθρώπου ενάντια στη νομοτέλεια της άγριας φύσης, άρχισε να τα μετράει. Ένα, δύο, τρία, πολλά.... Ποτέ του δεν ήταν καλός στο μέτρημα. Ούτε με τα κρόσσια, ούτε με τα χρόνια. Ένα, δύο, τρία πολλά... Σαν χθες του φαινόταν, που στην άλλη άκρη της καλούμπας ήταν ο ίδιος, σε αισθητά μικρότερο μέγεθος και ηλικία. Και που εκείνος που σκούπιζε τον ιδρώτα με την παλάμη του, σε παρόμοιο μέγεθος και ηλικία με τη δική του τώρα, ήταν ο πατέρας του. Ένα, δύο, τρία, πολλά... Ποτέ του δεν κατάλαβε πως πέρασαν τα χρόνια. Γιατί ποτέ του δεν τα μετρούσε. Δεν μπορούσε να τα μετρήσει. Γιατί δεν ήθελε. Ή απλά δεν μπορούσε. Έτσι, ποτέ του, δεν κατάλαβε πως εκείνος ο κάποτε αισθητά μικρότερος άνθρωπος στην άλλη άκρη της κα...

Σε μια νυχτιάτικη βόλτα μεσ' στο κέντρο της πόλης, ένας ιδιοκτήτης ψιλικατζίδικου, φτυστός ο Κώνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, με αρκούντως σοβαρό κουστούμι συνδιαλέγεται στο τηλέφωνο με ύφος σοβαρό σαν η διαχείριση ενός ψιλικατζίδικου να είναι ίσης σημασίας με τη διακυβέρνηση μιας χώρας. Διατάζει έναν φανταστικό υπάλληλο να πουλήσει φανταστικές μετοχές, ή να διαπραγμευτεί, άλλοτε σκληρότερα και άλλοτε μαλακότερα με τους υπαρκτούς δανειστές. Στο πεζοδρόμιο, ένας άστεγος προχωρά αργά, ασθμαίνοντας και σέρνοντας, μαζί με τα  βήματά του, μια κουβέρτα που περιέχει πάνω - κάτω όλη την περιουσία του. Με βλέμμα σκυφτό, σαν το ηθικό του, αναζητά ένα προσωρινό καταφύγιο, μια γωνιά προστασίας από την επιθετικότητα του καιρού και της αδιαφορίας. Απέναντι, μια γυναίκα, γύρω στα πενήντα, με γυαλιστερή γούνα, έντονο μακιγιάζ και μαλλί κομμωτηρίου, φοράει καλτσόν που αποκαλύπτει τα -σχετικά καλλίγραμμα- πόδια της. Προσπαθεί  να ανακτήσει κάτι από τη λάμψη του παρελθόντος, αγωνίζετ...