koultoura

Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και ρωτάς. Τί σημαίνει το ένα, πώς γίνεται το άλλο, τί θα συμβεί αν βάλεις το χέρι σου στη φωτιά. Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και μαθαίνεις. Να περπατάς, πώς γράφεται η αλφαβήτα, στο στόμα να φιλάς. Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και ξεχνάς. Να ονειρεύεσαι, να κλείσεις το μάτι της κουζίνας, να αγαπάς. Γεννιέσαι. Μεγαλώνεις. Και ρωτάς. Πού βρίσκεσαι, "πώς σε λένε εσένα", αν ερωτεύτηκες ποτέ, αν σε αγάπησαν αληθινά, ώσπου, τελικά αποκαλύπτεται, ξεσπά, ως επιθανάτιος ρόγχος, μία τεράστια απορία, μια αιωνίως αποσιωπημένη κραυγή, ένα "γιατί ;".

Σταγόνες, κόκκινες, εκρήξεις, αίμα και δάκρυα, εκτοξευόταν, στ'ανοιχτά μας παράθυρα,  καθώς εμείς,  ράθυμοι , πρόθυμοι, μαλθακοί και υπάκουοι,  παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τη ζωντανής παράσταση της ζωής,  σε πιστότατη -η αλήθεια είναι- ανάλυση,  ροκανίζοντας σαν ποπ κορν τα ψήγματα ελευθερίας που μας απέμειναν.

  Οι συμμαθητές μου μεγάλωσαν με Σεφερλή. Είπαμε, δεν είχε και πολλά να δεις ο τόπος. Στα διαλείμματα γελούσαν, φώναζαν « α χα καλό ε!», το προαύλιο γέμιζε ανέκδοτα,χαχανητά και ουρλιαχτά. Οι συμμαθητές μου μεγάλωσαν με Σεφερλή. Τρελαινόντουσαν για πειράγματα. Έκαναν φάρσες στους καθηγητές, φώναζαν ο ένας τον άλλο «πούστη», προσπαθούσαν να δουν τι κρύβει φουστάνι της Μαιρούλας. Οι συμμαθητές μου μεγάλωσαν με Σεφερλή. Έδειραν έναν Αλβανό μαθητή, και ύστερα, μεγάλωσαν. Απογοητεύτηκαν. Έψαξαν για μία θέση στο δημόσιο, ένα ρουσφέτι,μία μετάθεση. Έψαξαν, μα δεν βρήκαν. Κούνησαν μια πράσινη σημαία, και ύστερα, μια μπλε, χαιρέτισαν ναζιστικά,κατηγόρησαν τους ξένους, αισθάνθηκαν ντροπή, και ύστερα περηφάνεια, και ξανά ντροπή, παντρεύτηκαν την Μαιρούλα,πήραν δάνειο,ένα δυάρι,πούλησαν το παπάκι για ένα μεταχειρισμένο αμάξι,έκαναν ένα παιδί,ήθελαν ακόμη ένα,γιατί δεν κάνουμε ακόμη ένα γαμώτο, γιατί δεν κάνεις ποτέ αυτό που θέλω εγώ, μόνο εγώ,εγώ,εγώ, πάντα   μόνο «εγώ» α...

Κάποια στάση. Κάποιες σκέψεις. Βαθιές ανάσες. Κοφτές, επαναλαμβανόμενες. Βαθιές. Ανάσες λαίμαργες, αχόρταγες, που ρουφάνε όλο τον αέρα γύρω σου,απορροφούν κάθε θρεπτικό συστατικό, όλο το οξυγόνο. Ανάσες εγωιστικές. Οι άνθρωποι στα τρένα πνίγονται.  Οι φάλτσες νότες κάποιου ακορντεόν, λίγα ξεψυχισμένα παρακαλώ, ακόμη λιγότερα ευχαριστώ, κάποια παρατεταμένα και κουρασμένα χέρια, άλλοτε μελαμψά, άλλοτε όχι, τριγυρνάνε εδώ και  εκεί. Στριμώχνονται στα τρένα, σήμερα, χωρίς να γνωρίζουν καθόλου το αύριο. Και εμείς;  Εμείς μάθαμε να μετράμε. Λίγη περισσότερη μνήμη, περισσότερη ταχύτητα, τόσες στροφές στα τόσα δευτερόλεπτα, τόσα χάδια σε τόσους μήνες, τόσο η βενζίνη, τόσο το πετρέλαιο, σχέση απόδοση τιμής, ευτυχία, λίγη ευτυχία, περισσότερη ευτυχία, και δουλειά, περισσότερη δουλειά, τόσες θέσεις σε τόσα χρόνια, τόσα λεφτά σε τόσους μήνες,τόσα τετραγωνικά, τόσο σκατά. Κάναμε το μέτρημα υπόθεση ζωής και θανάτου.  Και μετρούσαμε, ώσπου δεν μπορούσαμε άλλο, και ...

Στην πόλη του φωτός, για να βγεις από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, πρέπει να περάσεις από έλεγχο, και το κατούρημα έχει αντίτιμο ακριβό. Τα κτίρια των οίκων μόδας, στέκονται υπέρλαμπρα στις πλατιές λεωφόρους, πάνω από τις στάχτες των χωρών της Μέσης Ανατολής. Οι τουρίστες, αποδεικνύουν την φιλασπλευχνία τους στο φιλεθεάμον κοινό, πετώντας ματωμένα χαρτονομίσματα, σε πρώην κατοίκους πρώην ελεύθερων χωρών, και ικανοποιούν την αυταρέσκειά τους, επιστρατεύοντας δυνατό τεχνολογικό μέσο που κατασκεύασαν κάπου, κάποτε, υπό πολύ χειρότερες συνθήκες, οι ομοεθνείς τους. Οι πωλητές βοηθημάτων αυτοφωτογράφησης, κάνουν χρυσές δουλειές, και στις χιλιάδες ηλεκτρονικά αυτοαποτυπωμένες στιγμές, ανθρώπων που παριστάνουν ότι αγγίζουν μνημεία, το Εγώ σκεπάζει κάθε τι στο φόντο. Και κάπως έτσι, ένα κομμάτι ιστορίας, μεταμορφώνεται σε ανάδειξη του προσωπικού στάτους κβο, και σε ένδειξη καλής ζωής, και η αέναη περιπλάνηση των ανθρώπων με τις λευκές ποδιές από τραπέζι σε τραπέζι, μ...

Στο λεωφορείο, μια παρέα τεσσάρων παιδιών, 16 με 17 χρονών το πολύ, στην κορύφωση της νιότης τους, ένα κορίτσι και τρία αγόρια. δέρματα τεντωμένα χωρίς ρυτίδες και ραγάδες, πειράγματα μεταξύ φιλίας και ασυνείδητου ερωτισμού, η κοπέλα κάνει πολύ πειστικά την κότα, κρύβεται πίσω από το ένα αγόρι, οι άλλοι της λένε να σταματήσει γιατί τους κάνει ρεζίλι. Είναι νέοι, νομίζουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους, ενώ στην πραγματατικότητα οι υπόλοιποι επιβάτες αδιαφορούν, αν κάποιος στο λεωφορείο κάνει την κότα, αν υπάρχει όντως μια κότα, ή αν κάποιος συνεπιβάτης τινάξει τα μυαλά του στον αέρα εκείνη τη στιγμή -αρκεί να μην πιτσιλίσει τα ρούχα της δουλειάς τους. Είναι 20.30, στο λεωφορείο, μια κοπέλα 17 χρονών κάνει την κότα, ο ήλιος έδυσε, και πριν καλά - καλά το καταλάβει, έχουν περάσει 20 χρόνια, είναι απλώς μια επιβάτης ανάμεσα σε άλλους επιβάτες, ένα απειροελάχιστο μόριο ανάμεσα σε τρισεκατομμύρια μόρια του σύμπαντος, και συνειδητοποιεί ότι δεν νοιάζεται, αν κ...

Είναι εντυπωσιακό, πως ο μεταβολισμός, δίνει την άνιση και φοβερή μάχη με τον χρόνο και το χρόνο, υπερνικώντας κάθε όγκο και είδος τροφής, έως ώτου, ξαφνικά και εντελώς απροειδοποίητα, κάθε γραμμάριο τροφής δύο παραπανίσια κιλά σημαίνει, και τα 70 γίνουν 75,80,100, με την ταχύτητα που ξεστομίζονται οι αριθμοί στο παιδικό κρυφτό. Είναι εντυπωσιακό, πως το άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπο του πιο όμορφου κοριτσιού του σχολείου ρυτίδες το χαράξαν, και πως εκείνος με την πιο πλούσια χαίτη και την τελευταία του τρίχα με θρήνο αποχαιρέτησε. Είναι εντυπωσιακό, πως οι ανεστίαστες φωτογραφίες του '80 με τον καμμένο ουρανό και τις δαχτυλιές στις άκρες μεταμορφώθηκαν, σε ψηφιακές υψηλής ευκρίνειας με φίλτρα που αποκρύπτουν, την παραμικρή ατέλεια και κάθε συναίσθημα- εως ώτου, εμφανιστούν τα κιλά, οι ρυτίδες, και καταρρεύσουν τα   likes   και οι φιλοφρονήσεις που ανταλλάξαμε, σε όλα τα μέσα ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Η διάλυση του εφήμερου, η απρόσμενη θραύση τ...

Ανάσα. Άνθρωποι. Περπατάνε. Αργά. Άλλοι, μπαίνουν, άλλοι βγαίνουν. Ξεφύσημα. Ελαφρά κλίση κεφαλιού προς ουρανό. Ένα πουλί. Σύννεφα. Βροχή. Μυρωδιά νοτισμένου χώματος. Αναμνήσεις και νοσταλγία. Και άνθρωποι. Περπατάνε. Έξω - μέσα. Μέσα - έξω. Τσιμέντο. Μπετό. Σκυρόδεμα. Και άλλες χίλιες, εκατομμύρια συνώνυμα λέξεις, άλλες πιο επίσημες, άλλες πιο ανεπίσημες, εκατό διαφορετικοί τρόποι για να πεις, να παραφράσεις να εκφράσεις,σε αυτή την πλούσια γλώσσα, τόσο  πλούσια, που δεν ξέρω αν το ξέρατε, αλλά να για μία ψήφο έχασε, μα ναι ξέρετε, όλοι το ξέρουν, όλοι, αναρχικοί, τρομοκράτες, τουρίστες στη Βαρκελώνη, ζευγάρι που γνωρίστηκε στον Παπακωνσταντίνου, ακροαριστεροί, τι γύρευαν, τί ήθελαν, γιατί γνωρίστηκαν, γιατί, γιατί και πως, και ποιον ρωτήσαν, και γιατί δεν ρώτησαν, και τί νομίζουν πως είναι εδώ, ζωή τους να κάνουν ότι θέλουν, όχι κύριε, δεν είμαστε ξέφραγο αμπέλι εμείς,εμείς αποφασίζομε και διατάσσομε, γιατί η χώραν είναι ασθενής, εμείς- Ελευθερία Μια λέξη. Χ...

Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα, καθόταν σ'ένα δρόμο γεμάτο από τσαλακωμένα κουτάκια από μπύρες ενός πάρτυ που τέλειωσε πριν δυο δεκαετίες. Είχε ένα βλέμμα απλανές, που φανέρωνε ότι ακόμη έψαχνε το τί ήταν αυτό που άξιζε και, τελικά , αν άξιζε καθόλου. Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα, φορούσε μια μωβ κορδέλα στα μαλλιά, και κάποια ξεθωριασμένα τατουάζ στην πλάτη, όπως την μέρα που την πρωτοείδα, προκειμένου να μπορεί να χορεύει και να νιώθει ότι ανήκει ακόμη σε αυτό τον κόσμο, των συνεχών ερωτημάτων και αμφισβητήσεων. Φορούσε ακόμη, ένα αστραφτερό  κόκκινο κραγιόν, όπως την μέρα που την φίλησα για πρώτη φορά. Το κορίτσι που άκουγε Στέρεο Νόβα με κοίταξε, με μάτια γεμάτα λιωμένο αηλάηνερ. Ποτέ δεν κατάλαβα αν με θυμόταν, ή ,αν, έστω θυμόταν εκείνη την αίσθηση του τότε. "Αν κλέβαμε το Volvo από την άλλη άκρη του δρόμου, θα 'φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;" της είχα ψιθυρίσει στο αυτί, ακολουθώντας πιστά τους στίχους του...

Στη ζωή μου πάντα ήμουν από τους τελευταίους. Στο θρανίο, στην κουκέτα στο θάλαμο, στην αγάπη. Άλλοι το λέγαν χαλαρότητα, άλλοι ανικανότητα, κι οι πιο σκληροί αδιαφορία. Εγώ δεν το 'λεγα κάπως, απλά το 'κανα. Ή, μάλλον, με έκανε αυτό. Τελευταίο εισητήριο μου δώσαν για το ΚΤΕΛ σε κάποιο ταξίδι.Αριθμός 49. Περιττός και με κείνη την αίσθηση της έλλειψης ολοκλήρωσης, όπως κάθε τι σε τούτη τη ζωή. Μαζί του κέρδισα ένα χαρτί για τον οδηγό και μια φιλική συμβουλή να βιαστώ,μιας και το λεωφορείο έφευγε σε λίγα λεπτά. Η εμπειρία που μου είχε δώσει το γεγονός ότι στη ζωή μου έφτανα πάντα τελευταίος, αλλά και η αξιοπρεπής -για τα δεδομένα της ζωής που έκανα- φυσική μου κατάσταση εκείνη την περίοδο, με έκανε να φέρω εις πέρας το καθήκον μου προς τα ΚΤΕΛ Αττικής, μιας και κατάφερα να φτάσω στην ώρα μου. Αν και, όπως πάντα,τελευταίος. Με ελαφρά επιβαρυμένη αναπνοή και την ικανοποίηση της επιτυχίας της αποστολής μου ανέβηκα σ'ένα όχημα γεμάτο παράνομα ζευγαράκια, χαμένους έρωτες, ...

Προσωποποιημένες κάρτες, απρόσωποι κωδικοί,  ψυχροί αριθμοί, που αντικαθιστούν, προσωπικότητες  κι αισθήματα. Επαναφορτιζόμενες επιθυμίες, επικύρωση ονείρων σε κατάλληλα μηχανημάτα, κάποιο τίμημα, για κάποια διαδρομή, κι αλλαγή σχεδίων, γιατί το εισητήριό σας δεν είναι πια έγκυρο. Ελάχιστοι οι δυνατοί προορισμοί, κάθε προηγούμενος, και κάθε επόμενος συρμός, στο ίδιο σημείο καταλήγει, μα οι συνεπιβάτες παραμένουν για λίγες μόνο στάσεις. Στους συρμούς της ζωής, αξίζει να τιμήσει κανείς τους λαθρεπιβάτες, εκείνους τους ανυπότακτους που πήδηξαν τις μπάρες και έφτασαν όχι ως εκεί που τους επιτράπηκε, αλλά ως εκεί που ονειρεύτηκαν.

Σε μια  ξεχασμένη γωνιά της χώρας, υπήρχε ένα μικρό καφέ - μπαρ που το λέγαν "Desire". Οι πιο ηλικιωμένοι της γειτονιάς το φωνάζαν "Nτεζιρέ". Στο καφέ - μπαρ Desire, οι συνταξιούχοι περνούσαν το χρόνο τους μέχρι οι τράπεζες να ανοίξουν, μιας και με στις νέες τεχνολογίες ποτέ τους δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν. Οι πληγωμένοι έπνιγαν τον πόνο τους σε κάποιο φτηνό ουίσκυ χωρίς πάγο. Στο καφέ - μπαρ Desire, άστατοι εργένηδες μα και καθόλα έντιμοι οικογενειάρχες αναζητούσαν τον εφήμερο έρωτα στο πρόσωπο κάποιας απογοητευμένης γυναίκας. Οι εργαζόμενες ίσως έπρεπε να προσφέρουν κάτι παραπάνω από τις ικανότητές τους στο σερβίρισμα, αν χρειαζόταν,σύμφωνα πάντοτε με τα λόγια του αφεντικού. Σε μια  ξεχασμένη γωνιά της χώρας, υπήρχε ένα μικρό καφέ - μπαρ που το λέγαν "Desire". Οι πιο ηλικιωμένοι το φωνάζαν "Nτεζιρέ". Και κάπως έτσι, μια έννοια που κυνηγάμε σε όλη μας τη ζωή, μεταμορφώθηκε σε μια Τουρκάλα γυναίκα. Τόπος συνάντησης πολιτισμών, στ...

Η πράσινη επιγραφή που αναγράφει "ΟΚ" εμφανίζεται στην πύλη του Μετρό, και η πύλη ανοίγει, μόνο και μόνο για να κλείσει αστραπιαία, προτού οι επιβάτες να έχουν την ευκαιρία να περάσουν. Διάψευση προσδοκιών στου σταθμούς της ζωής.  Στη γειτονιά, η νεαρή "Αισθηματίας" πόρνη, τρεκλίζει, ψάχνοντας απαντήσεις στα ερωτήματα της ζωής, και ερωτήματα για τις απαντήσεις της. Για τις μεγάλες έννοιες, το νόημα της ύπαρξης του έρωτα, το νόημα της ύπαρξης  και το νόημα γενικώς. Αναζητώντας, στα πρόσωπα των περαστικών, εκείνο τον μικρό εγκληματία που κάποτε  παθιασμένα την αναζητούσε, μόνο και μόνο για να μην τον βρει ποτέ.  Η ματαιότητα της στιγμιαίας ύπαρξης της μιας στιγμής: η καμιά επιστροφή, σε πείσμα φιλοσόφων και συγγραφέων. Στον κεντρικό δρόμο, μια τσιγγάνα με ρωτάει τι ώρα είναι. Στο φως της ημισελίνου, το πρόσωπό της μοιάζει με Εκείνη, με εκείνες, και η ερώτησή της δεν είναι πια για την ώρα, τα ερωτήματά της είναι σημαντικά, για έννοιες μεγάλες, για το νόη...

Μορφασμός, ανάταση χεριού,  *κλικ*, και αποτύπωση μιας πλήρως επιτηδευμένης στιγμής, στιγμιαία ηλεκτρονική πρόζα, περιορισμένης διαρκείας, μια στιγμή που μόλις γεννήθηκε, πέθανε,  μια στιγμή που ήταν νεκρή πριν ακόμη γεννηθεί. Δεκάδες, εκατοντάδες υψωμένα χεράκια και καρδούλες, μια χούφτα πίξελ που αντιστοιχούν, σε μια χούφτα ανθρώπους πίσω από οθόνες,  μικρές, μεγάλες και μεγαλύτερες,  μηχανικές κινήσεις των ακροδακτύλων προς τα κάτω,  που απευλευθερώνουν,  τον ορυμαγδό των 0 και 1, τον βομβαρδισμό των ασήμαντων ηλεκτρονικά αποτυπωμένων στιγμών. Και, ύστερα, παρατήρηση των ηλεκτρονικά εκπεφρασμένων αντιδράσεων, ενός πλήρως αγνώστου στρατού ακολούθων που εγκρίνουν, που δαπάνησαν ένα κάποιο ελάχιστο χρονικό διάστημα της ζωής τους,  για να σε σκεφτούν, για να χωρέσουν ένα κομμάτι της δικής σου, επιβεβαίωση μιας κάποιας αξίας σε κάτι ακαθόριστο, ίσως κάποια ενομολήγηση δικής σου ανωτερότητας, και ύπνος ασφαλής, ...

Βλέμμα χαμηλωμένο, πρόσωπο ζαρωμένο, χείλια σφαλιστά, και υπομονετικά, μια ζωή αναμονή, πνιχτή κραυγή, και σιωπή, υπόνοια επιθυμίας, με παράλειψη έκφρασης, υπομονή, πέντε λεπτά στο λεωφορείο κάποιος να κάνει άκρη, προκειμένου να απελευθερώσει την μοναδική ελεύθερη θέση, μία ώρα στο ΙΚΑ για κάποιο λάθος σε κάποιο έγγραφο, δύο μήνες σε νοσοκομείο για κάποια επέμβαση ρουτίνας σε κάποιο ζωτικό όργανο, και " λυπόμαστε, ξαναπεράστε πάλι αύριο" , ένας νεαρός μόλις κάθισε στην τελευταία ελεύθερη θέση. Ένα δάκρυ που σκουπίστηκε με το δεξί του χακί μανίκι, ώστε να κρυφτούν καλά οι μικρές στιγμές αδυναμίας, η επανάληψη του ονόματός του χάνεται από τον Βοριά, που συνοδεύει το πέρασμα της πύλης στον άλλο κόσμο, μια βίαιη ομογενοποίηση του αλλοπρόσαλου πλήθους, υπομονή, δύο ώρες για να πάρει ιματισμό, τρεις ώρες για το καθημερινό σισσύτιο, εικοσι μία μέρες για μετάθεση, οκτώ ώρες στην ουρά του ΟΑΕΔ, κάποιες μέρες για να του απαντήσει Εκείνη, έφαγε είκοσι μέρε...

Προτάσεις ήμερες, και προτάσεις ανήμερες, προτάσεις εφήμερες, προτάσεις διαρκείας, προτάσεις στιγμιαίας ευκαιρίας, προτάσεις που χάθηκαν, και προτάσεις που βρέθηκαν, προτάσεις που ξάφνιασαν, προτάσεις που ξαφνιάστηκαν, προτάσεις μεγάλες, και προτάσεις μικρές, προτάσεις βαρύγδουπες, και προτάσεις ασήμαντες, προτάσεις αργόσυρτες, προτάσεις μακρόσυρτες, προτάσεις εφησυχασμού, προτάσεις συμβιβασμού, και προτάσεις αιφνιδιασμού, προτάσεις ηχηρές, προτάσεις ήσυχες, και προτάσεις ανήσυχες, προτάσεις της νύχτας, προτάσεις της μέρας, προτάσεις μιας Κυριακής, προτάσεις κάποιας Δευτέρας, προτάσεις που μετανιώσαμε, προτάσεις που θα μετανιώσουμε, προτάσεις που τολμήσαμε, προτάσεις που δεν τολμούσαμε, προτάσεις του δεν, προτάσεις του ίσως, προτάσεις του πότε, προτάσεις του κάποτε, και προτάσεις του ποτέ, προτάσεις, προτάσεις, προτάσεις, που πνίγηκαν, πίσω από άναρθρες κραυγές, ή κάποια πνιγηρή σιωπή, καθώς συνεχίσαμε να βαδίζουμε με σκυφτό το κεφάλι, εξετάζ...

Και περνάνε τα χρόνια. Και τί καταφέραμε, μου λες; Για ποιόν πεθάναμε, μου λές; Έρμαια απόψεων άλλων ήμασταν πάντοτε, έρμαια κορμιά. Να ξυπνήσεις, να πας στη δουλειά, να ξυριστείς, να σε δει ο διοικητής, να σε χαϊδέψει φιλικά στην πλάτη, και ίσως, λέω ίσως, να σου δώσει καμιά τιμητική. Το βλέμμα καρφωμένο στο ρολόι, βλέπεις τους δείχτες να γλιστράνε, κι εύχεσαι μόνο να κάναν πιο γρήγορα, να περάσουν τα λεπτά, να περάσουν οι ώρες, να ησυχάσουν οι σκέψεις, να σταματήσουν οι βόμβες. Και ύστερα, μόλις νυχτώσει, να γυρίσεις σπίτι, και, νωχελικά, τα πόδια στο τραπέζι, ανοίγεις τηλεόραση, θεατής σε ψεύτικες ζωές άλλων. Στο κρεβάτι σου, ξυπνάς ιδρωμένος, και συνειδητοποιείς, ότι τον χειρότερο εφιάλτη ξύπνιος τον αντικρύζεις: μάθαμε να επιβιώνουμε, της ψιθυρίζεις, και ξεχάσαμε να ζούμε.  Προχθές, άγγιξα έναν άνθρωπο. Ήταν αληθινός. Ανάμνηση αρκετή, για να με κάνει να αντέξω, άλλη μια νύχτα στην κουκέτα του στρατοπέδου της ζωής, ενώ περιμένω,...

Γεννιόμαστε ένα βάρος στην κοιλιά της μάνας μας, στις τσέπες των γονιών μας, στις συνειδήσεις άλλων. Τα πρώτα χρόνια μπουσουλάμε, κι ύστερα τρεκλίζουμε, ψάχνοντας σαθρά στηρίγματα ,αριστερά και δεξιά, σ'έναν κόσμο που γύρω - γύρω καταρρέει. Ο Πόλεμος, ξέρεις τί είναι; Αυτό το τάχα φοβερό φαινόμενο που συμβαίνει σα θεομηνία; Πλήρως ερμηνεύσιμο. Σύγκρουση συνειδήσεων κι επιθυμιών, κινήτρων και προσωπικοτήτων. Πηγάζει από μέσα μας ο πόλεμος, από τα πιο απόκρηφα σκοτάδια της ψυχής μας. Είναι μια άρνηση να ζήσουμε όπως μας έτυχε, όπως μας γέννησε η μάνα μας, να χαρούμε τη φύση και την ομορφιά της. Μια αέναη τάση αρπαγής αυτών που έχουν οι άλλοι, αδιαφορώντας πλήρως γι'αυτούς και γενόμενοι βάρος στην επιβίωσή τους. Βάρη είμαστε λοιπόν, που πολεμάνε σε όλη τους τη ζωή, μεταφερόμενα, απ' αγκαλιά σε αγκαλιά, από πόρτα σε πόρτα, σπό κρεβάτι σε κρεβάτι, από νου σε νου, βάρη που εμποδίζουν τους γύρω μας, εκείνους τους λίγους, τους ελαφρείς, να περπ...

Αθώος λόγω βλακείας, ενδεχομένως λόγω άγνοιας, πολλές φορές λόγω αηδίας - των άλλων. Υπεράνω πάσης υποψίας, και υπεροψίας, φτερό στον άνεμο, διαταγών, εντόνως ή μαλακώς εκπεφρασμένων επιθυμιών. Σαν τον άνεμο που χόρευε το κριθάρι, σε τέσσερις εποχές, αφειρωνόταν σ'ένα παθιασμένο τάνγκο με τις διαθέσεις του. Κάθε χειμώνα, τα σπαρτά μαραίνονταν, τα υποκείμενα του πόθου, πολλαπλά, χάνονταν από την κακοκαιρία. Και, εκείνος, σαν ακούραστος στρατιώτης, περίμενε την άνοιξη, επίμονος Σίσσυφος που κουβαλούσε την καρδιά του, στην ανηφοριά της αγάπης. Μα, καθώς παρατηρούσε τον καιρό καθημερινά, χαμογελούσε μέσα του πικρά, καθώς ήξερε πολύ καλά, πως μετά από κάθε άνοιξη, ακολουθεί ο καύσωνας, που καταστρέφει ολοσχερώς, κάθε ανθισμένο σπόρο.

Έκτακτο ανακοινωθέν! Νέα πολιτική ασφάλειας εφαρμόστηκε, κατόπιν εντολών των Αρχών. Απαγόρευση εισόδου, σκέψεων, λέξεων, συναισθημάτων, εφεξής. Η είσοδος βεβαίως ίσως εγκρίνεται, κατά περίπτωση, κατόπιν σχετικής άδειας. Απόρθητα φρούρια θα γίνουν τα μυαλά μας, πανύψηλα τείχη θα χτιστούν, προκειμένου να βεβαιωθούμε ότι τίποτε δεν θα μπαίνει και δεν θα βγαίνει. Ή ότι, ακόμη και αν κάτι  τα καταφέρνει, αυτό θα μπαίνει σε καραντίνα, έως ώτου διαλευκανθούν οι προθέσεις του. (Αισθήματα που διαταράσσουν την ηρεμία της ζωής μας, θα εκτελούνται επί τόπου). Πόρτες σφαλιστές θα φυλάσσουν τα στόματά μας, με διπλή και τριπλή σιδεριά, αμπαρωμένα παράθυρα στα μάτια και τ'αυτιά, να μην ακούμε, να μην βλέπουμε, και αν παρά ταύτα, ακούμε ή βλέπουμε, να μην προδίνουμε τι ήταν αυτό. Ή πώς αυτό μας έκανε να αισθανθούμε. Αυστηρός έλεγχος θα επιβληθεί στη διαδρομή καρδιάς και πράξης. Βαρύ το πρόστιμο όποιου τολμήσει να τη διαβεί, αξίζει περίπου όσο ένα κομμάτι από την ψ...