Πατατάκια

Κάθε φορά που περνούσε από εκείνη τη γωνία, δέσποζε η ίδια, ξεθωριασμένη πια, διαφήμιση: "Πατατάκια: πιο τραγανά από ποτέ!". 

Κάθε φορά που περνούσε εκείνη τη γωνία, αναλογιζόταν όλες εκείνες τις φορές που είχε φάει πατατάκια. 

Την πρώτη φορά που του έδωσαν να δοκιμάσει ένα πατατάκι μαζί με την προειδοποίηση ότι αν έκανε ψίχουλα θα τον σκότωναν. Ή τότε, που το περιεχόμενο της σακούλας χύθηκε όλο πάνω του, καθώς τον είχε πάρει ο ύπνος μπροστά από μια τηλεόραση που έπαιζε "χιόνια". Τότε, που τα μασουλούσε νωχελικά, μπροστά από έναν διθέσιο καναπέ που όμως είχε μια άδεια θέση. Τότε, που τα χλαπάκιαζε αχόρταγα σε ένα αεροδρόμιο κρατώντας δύο εισητήρια αεροπλάνου που λογικά δεν θα επικυρωνόντουσαν ποτέ. Όταν τα κατάπινε αγγχωμένος ενώ περίμενε ένα σημαντικό τηλεφώνημα, ή λιγο αργότερα, ακόμα πιο αγγχωμένος, μόλις εκείνο το σημαντικό τηλεφώνημα τελείωσε. Κάποια φορά που είχε την τύχη να μοιραστεί το περιεχόμενο της σακούλας. 

Ή εκείνη τη φορά, περιμένοντας μόνος, στην αίθουσα αναμονής ενός νοσοκομείου για να μάθει κάποια πολύ κακά ή κάποια πολύ καλά νέα. 

Τότε, που τα τρεμάμενα χέρια του σκόρπιζαν ψίχουλα από πατατάκια σε όλο το σπίτι, μα δεν ήταν κανείς εκεί να τον μαλώσει. 

Αναλογίστηκε και τώρα εκείνες τις φορές, και συνειδητοποίησε ότι τα πατατάκια δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα τραγανά, αλμυρά, ξινά, γλυκά ή καυτερά. Είχαν πάντοτε την ίδια, σχεδόν αδιάφορη γεύση που τον άφηνε με την προσμονή ότι την επόμενη φορά που θα δοκίμαζε θα ήταν πιο τραγανά. "Ίσως και αυτό να είναι το νόημα της διαφήμισης", σκέφτηκε. 

Η σκέψη του διακόπηκε από τον ήχο που κάνει μια σακούλα πατατάκια όταν σκίζεται. Επιστράτευοντας όλες του τις δυνάμεις, γύρισε για μια τελευταία φορά το κεφάλι του και συνειδητοποίησε ότι η κοπέλα στο διπλανό κρεβάτι του νοσοκομείου, ετοιμαζόταν να δοκιμάσει κάποια, ενδεχομένως κάπως τραγανά, σίγουρα όμως όχι τα πιο τραγανά, πατατάκια. Εκείνη μάλλον εκείνη την μέρα έπαιρνε εξιτήριο. Εκείνος πάλι, όχι.