koultoura

Κάθε μέρα, καπνός ξεπρόβαλλε από το φρεάτιο. Το γεγονός αυτό, υπό συνθήκες που καθορίζονται από τη (σχεδόν) καθολικά αποδεκτή επιστήμη, ήταν ανεξήγητο και εντοπιζόταν συνήθως σε νουάρ ταινίες που έχουν γυριστεί στο Λος Άντζελες. Παρόλα αυτά,  δεν προβλημάτιζε τους μελλοντικούς επιβάτες του λεωφορείου που περίμεναν -για δέκα λεπτά ή μια ζωή- στην κοντινή στάση. Και, φυσικά, δεν ήταν το μόνο: η συχνή τριβή με τα μέσα μαζικής μεταφοράς είχε εξαλλείψει κάθε ιδέα ή παραμικρή υπόνοια εντυπωσιασμού, απορίας, αμφισβήτησης ή ευτυχίας. Ρουτίνα, ανίκητη μάχαν. Κάθε μέρα, καπνός ξεπρόβαλλε από το φρεάτιο. Εκείνος και εκείνη καθόντουσαν πάντοτε σε απέναντι στάσεις. Εκείνος έφευγε και εκείνη ερχόταν, ή το αντίστροφο, μακρύτερα ή κοντυνότερα, για λίγο ή και για πάντα. Κάποια στιγμή, οι διαδρομές και τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν, στην ίδια στάση, ή στο ίδιο λεωφορείο, καθώς πήγαιναν ή ερχόντουσαν,και με κάποια αφορμή έπιασαν κάποια κουβέντα και εκείνη τον ρώτησε, πώς γίνεται καπνό...

Αναστεναγμοί και βρυχηθμοί, κοφτή ανάσα που καίει το δέρμα, υπό το ρυθμό των αυξημένων παλμών της καρδιάς, ένας πόνος χωρίς γέννα, και ριπές ανακούφισης που εκτοξεύονται από τα σπλάχνα μας, από τα βαθύτερα μέρη του σώματος και της ψυχής μας, και ύστερα, εμείς, οι δύο, μόνο δύο, να γλύφουμε τις αιώνιες πληγές μας, σαν δυό ζώα. Παλλινδρομικές επαναλαμβανόμενες κινήσεις, αμήχανα αγγίγματα και παραμορφώσεις των προσώπων, που αλλάζουν, σώματα που κουβαλάνε ψυχές, που προστίθενται συνέχεια, η μια πάνω στην άλλη, ένας σωρός στιγμών, εμπειριών, και συναισθημάτων, που βαραίνει την πλάτη μας, σκεβρώνοντας την, ανεπανόρθωτα. Πρόσωπα, και ψυχές, και αγγίγματα, σε κενά, πανομοιότυπα, σώματα, που αλλάζουν, μεταμορφώνονται, μα πάντα μένουν ίδια, κουβαλώντας μέσα τους, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Έλα, πάρε με επιτέλους, αγκαλιά, προσέγγισε τα άκρα μου με τα δικά σου, να ενωθούν, να καλύψουν το ένα το άλλο, να βουλιάξουμε ο ένας στον άλλον, ...

Κουβαλούσα πάντοτε,ολάκερη πραμμάτεια, το βαρύ φορτίο της ψυχής μου, ανεβαίνοντας της ζωής, τεράστια ανηφόρα. Σαλιγκάρι που 'βγαινε ξανά και ξανά, σε πείσμα των καιρών, μετά της βροχής τη δυστυχία. Και συ, αδέσποτη γάτα, όταν με πετύχαινες, έπαιζες μαζί μου, με πίεζες με τις πατούσες σου, με έβαζες ολόκληρο στο στόμα σου, μόνο και μόνο για να με φτύσεις, κάθε που βαριόσουν, σε μι' άκρη του δρόμου. "Δεν πειράζει", σκεφτόμουν από μέσα μου, "τα σαλιγκάρια, αργά αλλά σταθερά, κάποια στιγμή φτάνουν στον προορισμό τους" . Αλλά, μάταια: ποτέ δεν έπαψαν να με πατάν και να με φτύνουν. Και συ, ποτέ δεν έπαψες να κυνηγάς την ουρά σου.

Zoύμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε; Το ερώτημα, που αιώνες τώρα δεν έχει απαντηθεί. Σε θέλω επειδή είσαι εσύ ή είσαι εσύ επειδή σε θέλω; Ερωτευόμαστε; Σκόρπιες σκέψεις σε κάποιο ραντεβού. Και μετά, σιωπή. Ξεφύσημα καπνού από το τσιγάρο του. Και μεταμόρφωσή του σε σύννεφο ομίχλης που προσέδιδε την απαραίτητη δραματικότητα στη στιγμή. Διάλυση του συννέφου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, όπως ακριβώς συνέβαινε με κάθε τι  που άξιζε στη ζωή του. Στεκόντουσαν αντίκρυ, λεπτά, ώρες, χρόνια τώρα, όπως έκαναν άντρες και γυναίκες από την απαρχή της ανθρωπότητας. Σε κάποιο καφέ,  όπως γινόταν από τότε που η ανθρωπότητα ανακάλυψε τις ιδιότητες αυτού του καφέ υγρού. Σιωπηλοί, περιεργαστικοί, ανέκφραστοι, τόσο που εκείνος είχε ξεχάσει πόσην ώρα είχε περάσει από τότε που βρέθηκαν. Ή τί είχαν να πουν, τί είχαν πει, ή τι θα έλεγαν στο μέλλον. Στα μπαρ πηγαίνεις για να ξεχάσεις, στα καφέ για να θυμηθείς. Αν δεν μπορείς να θυμηθείς όμως, γιατί να πας στα καφέ; Τα...

Τελειώνει η ιστορία; Και τί είναι η ιστορία για να τελειώσει; Ιστορία είναι η ανθρώπινη αντίληψη για την χρονική εξέλιξη της πραγματικότητας. Φιλοσοφική άποψη. Υπάρχει αντίληψη χωρίς πραγματικότητα; Φιλοσοφικό ερώτημα. Οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον έρωτα, καθήκον των εραστών είναι να τον αλλάξουν. Οι μεγάλοι του ιστορικού υλισμού θα με περιγελούσαν. Οπότε. Επαναδιατύπωση. Ιστορία είναι η σύγκρουση των αντικρουόμενων συμφερόντων δύο εραστών.  Ο Κώστας άφησε για λίγο τις σκέψεις του μόνες, και κοίταξε μια πλήρως πραγματική τελειωμένη ιστορία του που καθόταν σε ένα τραπέζι λίγο πιο δίπλα από το δικό του. Μια τελειωμένη ιστορία,που πιθανόν βρισκόταν στην αρχή μιας νέας, δικής της, ιστορίας αν έκρινε από τον τύπο που καθόταν δίπλα της. Ο Κώστας χαμογέλασε πικρά, χωρίς να μπορεί να καταλάβει το γιατί. Μήπως είναι η ιστορία δεν είναι μία αλλά πολλές; Μήπως οι πολλές ιστορίες εξελίσσονται σε παράλληλες χρονικότητες; Όπως τα μνημόνια και η θέληση της κυβέρνησης για σοσι...

-Και τώρα; -Και τώρα τι; -Και τώρα τι, τι; -Ωχ, πάλι τα ίδια... -Τί εννοείς πάλι τα ίδια; -Τί να εννοώ ρε Μάκη; Αυτό που λέω εννοώ, πάλι τα "ίδια". -Λογικό δεν είναι; Όλη μας η ζωή δεν είναι μια επανάληψη; -Όχι, τουλάχιστον όχι η δικιά μου. Ή, τουλάχιστον, δεν θα ήθελα να είναι έτσι. Ο Μ. ανάβει τσιγάρο  -Δυστυχώς στη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε αυτό που θέλουμε. Ξεφύσημα καπνού  -Έχεις όρεξη για φιλοσοφία σήμερα, ε; -Πάλι τα ίδια; -Τι εννοείς πάλι τα ίδια; -Τί να εννοώ ρε Τίνα; Αυτό που λέω εννοώ, πάλι τα "ίδια". -Λογικό δεν είναι; Η Τ. ανάβει τσιγάρο Ξεφύσημα καπνού Και κάπως έτσι, οι μέρες κυλούσαν. Δυστυχώς στη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε αυτό που θέλουμε.

Ένα βλέμμα. Ένα νεύμα. Και δάκρυα. Ρούφηγμα μύτης. Χαμήλωμα βλέμματος. Αδέξια προσπάθεια απόκρυψης συναισθημάτων. Ένας αποχαιρετισμός. Και βήματα. Βήματα μπρος.Βήματα πίσω. Μια αγκαλιά. Μια προσπάθεια. Να γαντζωθείς από έναν άνθρωπο. Μια άγκυρα ενάντια στα κύματα της ξενιτιάς. Ή μία ακόμη αποσκευή συναισθημάτων στο ταξίδι του. Ο επαναλαμβανόμενος αγώνας ένωσης. Δύο ανθρώπων. Δύο κόσμων με αρκετή απόσταση σημείων σε οποιαδηποτε υδρόγειο μαθητή δημοτικού. Μπάρες. Έλεγχος. Εισητηρίων.Έλεγχος. Συναισθημάτων. Σκέφτεσαι. Οι μπάρες του αεροδρομίου είναι τα σύγχρονα σύνορα. Διαχωρισμού των συναισθημάτων. Κοιτάς. Ανάμεσα στο κινούμενο πλήθος. Ανάμεσα στα βήματα μπρος. Και βήματα πίσω. Μένεις να κοιτάς το πλοίο. Που φεύγει χωρίς άγκυρα. Μένεις να κοιτάς τον άνθρωπο. Που φεύγει χωρίς αποσκευές συναισθημάτων. Και κάνεις. Άσχημες σκέψεις για τους ελεγκτές. Του αεροδρομίου. Απαίσιες φαντασιώσεις για τους ελεγκτές. Της καρδιάς σου. Και σκέφτεσαι. Σε έναν διαφορετικό κόσμο. Δεν ...

Θα ήθελα να ήμουν λιγάκι και καταθλιπτικός και να άκουγα Morcheeba. Θα ήθελα να έχω μακριά μαύρα ίσια μαλλιά, που να μου πέφτουν μπροστά στα μάτια. Να μην μιλάω πολύ, να κοιτάω τον ορίζοντα σαν χαμένος, να σκέφτομαι συνέχεια. Θα ήθελα εσύ να το παρατηρούσες Και γοητευμένη από αυτή την απλότητα, τη διακριτική μελαγχολία, τη διαρκή αναζήτηση και αγωνία, να μου μιλούσες. Θα πηγαίναμε σε ένα μικρό διακριτικό καφέ, θα μιλούσαμε για ποίηση, για φιλοσοφία, για θέματα ύπαρξης, βαθιά, Πλάτωνα, Καντ, το νέο album των Mogwai, τον θάνατο του Τριανταφυλλίδη, τον έρωτα, τη ζωή, το θάνατο. Και τότε, τότε θα έβλεπα εκείνο το μοναδικό λουλούδι, στην άκρη της σκονισμένης μπάρας. Η παρομοίωση θα ήταν εύκολη, το λουλούδι και εσύ, εσύ και το λουλούδι, από τα λίγα καλά που θα είχα σκεφτεί και είχα ξεστομίσει εκείνη την μέρα. Εσύ θα χαμογελούσες, θα κοκκίνιζες, θα έσκυβες λίγο το κεφάλι, και θα με προσέγγιζες, στην αρχή διακριτικά, ίσως αμήχανα, ίσως τα στόματά μας να αποτύγχαναν να βρουν το ένα το ...

*Νύχτα. Μακρινό πλάνο. Στο κέντρο φαίνεται παράθυρο πολυκατοικίας. Αναμένο κίτρινο φως. Το σκούρο μπλε φως που καλύπτει την πολυκατοικία στην οποία βρίσκεται το διαμέρισμα με το αναμμένο φως, ξεχύνεται στους δρούμους, μπλέκει με το πορτοκαλί φως των λαμπών, συμπληρώνοντας την πανέμορφη χρωματική παλέτα του αστικού τοπίου. ΝΤΡΙΙΙΙΙΝ!  Ένα κουδούνισμα από τηλέφωνο ταράσσει τη σιωπή της νύχτας. Η κοπέλα του διαμερίσματος με το αναμμένο φως, σηκώνεται νωχελικά. Παραπατώντας σαν μωρό που κάνει τα πρώτα βήματά του στη γη, προχωράει προς την πηγή του ήχου ψαχουλεύοντας για να βρει το δρόμο της. Με μισόκλειστα μάτια, γυμνή, όμορφη, αθώα. Όπως ένα μωρό που κάνει τα πρώτα βήματά του στη γη.* -Παρακαλώ; -Γεια. Σε ξύπνησα; *Χασμουρητό* -Ναι.  -Συγγνώμη. -Δεν πειράζει. Τί κάνεις; -Σκεφτόμουν. -Τί σκεφτόσουν; -Σκεφτόμουν ότι τα πορτοκαλί φώτα της πόλης, φαίνονται πολύ όμορφα αυτή την ώρα. Μήπως θες να πάμε μια βόλτα;  *Παύση* -Άμα δε θες... -Εντάξει. πάμε. *Κλικ* Ένα...

"Ρε άντε μου στο διάολο!". Έτσι τελειώνει μια  - ωραία; - ιστορία. Ή αρχίζει ένα άγριο - ωραίο ; - σεξ. Βέβαια το δεύτερο συμβαίνει μόνο στις ταινίες. Άρα, τελικά, με αυτή τη φράση τελειώνει μια - ωραία ;- ιστορία. Αυτά σκεφτόταν πάνω - κάτω ο Γιάννης, με ποικίλες αναδιατυπώσεις και συνώνυμα της φράσης καθώς περίμενε στη βροχή, βρεχόμενος και καπνίζοντας ένα τσιγάρο που βρεχόταν καπνιζόμενο. Η κακή του διάθεση δεν του είχε επιτρέψει καν να σκεφτεί να φέρει από το αμάξι την ομπρέλα του. Το τσιγάρο πάλι το είχε σκεφτεί αλλά λόγω της των εκ γενετής χαρακτηριστικών του δεν είχε καταφέρει να κάνει πράξη την σκέψη του. Πάνω που είχε στερέψει από συνώνυμα και τρόπους να πει την ίδια φράση, είδε το φως της απέναντι πολυκατοικίας να ανάβει: σημάδι ότι κάποιος έβγαινε από το διαμέρισμά του. Και αν ήταν τυχερός, θα ήταν αυτός ο κάποιος που περίμενε. Με τύχη που αν είχε παίξει Στοίχημα θα έπιανε 2 - 3 παιχνίδια αλλά τελικά το δελτίο θα πήγαινε κουβά, ο καποιος που περίμενε βγή...

"Τα χέρια μας βαρύνανε,   οι καρδιές μας έκλεισαν,   τα πόδια μας έγιναν πιο αδύναμα,   τα μάτια μας το ίδιο" ,   μου είπες εκείνο το βράδυ που καθόμασταν πλάι - πλάι στον καναπέ. "Πού είναι η αγάπη πια;" . Γύρισες προς το μέρος μου απορημένη. "Κάπου εκεί"  απάντησα, δείχνοντας προς το μέρος που τη θυμόμουν τελευταία. Έκανες να σηκωθείς, μα οι δυνάμεις σου μονάχα για δυο - τρία βήματα σε κράτησαν. Προσφέρθηκα να σε βοηθήσω, όπως τότε, όπως πάντα. Σου έδωσα το χέρι μου, τον ώμο μου για στήριγμα. Μα μάταια. "Γεράσαμε πριν την ώρα μας"  μου είπες. Χαμογελούσες πικρά. Ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα που είχαμε για τις αγγελίες, στάθηκα σε μια φωτογραφία όπου μια 12χρονη Σύρια κρατούσε σφιχτά το χέρι του νεκρού της αδερφού. "Τουλάχιστον ζούμε"  αποκρίθηκα. Δεν απάντησες. Μόνο χαμογελούσες πικρά. Δεν σε αδικούσα. Μια ζωή χωμένη σε χαρτιά, σε βιβλία,  σε θρανία, σε φύλλα εφημερίδας, ορισμένη από κανόνες, από νόρμες, διαταγ...

Η δίφυλλη πόρτα έτριξε και άνοιξε διάπλατα. Ένα σύννεφο καπνού από τσιγάρo υψωνόταν και γέμιζε αποπνικτικά τον υποφωτισμένο χώρο. Ο Φώτης προχώρησε προς την μπάρα όπως συνήθιζε να κάνει πριν πολλά χρόνια. Κοίταξε γύρω του. Μέσα στον χώρο, ροκάδες κάθε εποχής, γενιάς και ηλικίας. Πάνω στους τοίχους φωτογραφίες από τύπους με μαλλιά, μούσια, περίεργα ρούχα. κιθάρες, μπαγκέτες. Τοποθετημένες με ευλάβεια, συνέθεταν ένα μοναδικό, ιδιαίτερο εικονοστάσιο, φόρο - τιμής στους "Αγίους της Ροκ". Πέτσινα, αλυσίδες, τατουάζ, περίεργες γκριμάτσες, πάνω στους τοίχους και πάνω στις καρέκλες, συνέθεταν μια εικόνα από άλλη εποχή. Ή, καλύτερα, μια εικόνα έξω από τις εποχές: μια εικόνα αναλλοίωτη στον χρόνο. Κάθισε σε ένα σκαμπό, παρήγγειλε βότκα με 2 παγάκια και κοίταξε το σταματημένο ρολόι πάνω από το ράφι με τα ποτά. Οι υποψίες  περί σχέσης χρόνου και μπαρ επιβεβαιωνόντουσαν. Τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του διέκοψε ο μπάρμαν: "Φώτη, ωραίο σολάκι ε;"  Ο Φώτης κοίταξε τ...

Είχαμε πολλές διαφορές. Βασικά, είχαμε όσες διαφορές έχουν δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι. Ήμασταν δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι. Όποτε τύχαινε να βρεθούμε (και φυσικά βρισκόμασταν μόνο τυχαία) τον κοιτούσα έντονα, εξονυχιστικά, από πάνω ως κάτω. Προσπαθούσα να εξετάσω αναλυτικά αυτές τις διαφορές που είχαμε. Προσπαθούσα να μπω στη δική της θέση, και μέσα από τα τα δικά της μάτια να δω ποιές ήταν οι κρίσιμες διαφορές αυτές, πώς τις αντιλαμβανόταν εκείνη. Και κυρίως, να κατανοήσω ποιά αντιλαμβανόταν εκείνη  σαν τα προτερήματα που είχε αυτός σε σχέση με μένα. Μάταιος κόπος. Εδώ καλά - καλά δεν μπορούσα να κατανοήσω ποιά αντιλαμβανόταν εκείνη σαν τα προτερήματα που είχα εγώ, τότε. Εδώ καλά - καλά δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω ποιά αντιλήφθηκε εκείνη σαν μειονεκτήματα, λίγο καιρό αργότερα.

Την Πέπη την γνώρισα πριν κάμποσα χρόνια, δεν θυμάμαι πόσα, μέσω κοινού γνωστού. Λίγο καιρό μετά βρεθήκαμε στο ίδιο κρεβάτι και λίγο καιρό μετά από αυτό, σταματήσαμε να βρισκόμαστε γενικώς. Κάποια χρόνια μετά, την ξαναβρήκα στην τύχη σε διακοπές στην Νάξο. Εκείνη μόλις είχε βγει από έναν αποτυχημένο γάμο, εγώ δεν είχα μπει καν σε γάμο -γεγονός που δεν παρέλειπε να μου υπενθυμίζει η μητέρα μου- και κάπως έτσι ξαναρχίσαμε να μιλάμε και να ξαναβρισκόμαστε. Ο καιρός περνούσε, "δεν παντρευόμαστε;" λέμε. Ε, και παντρευτήκαμε. Κάναμε δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη. Υγιέστατα, μην τα ματιάσω, και καλά παιδιά πάνω απ'όλα, αυτό είναι το σημαντικό, "καλό να 'ναι και ό,τι θέλει να 'ναι" που λέει και η μητέρα μου. Ο γιος μου εδώ και έξι χρόνια προσπαθεί να τελειώσει τη σχολή του, έκανε και το στρατιωτικό του ενδιάμεσα και άργησε λίγο, τώρα έχει πιάσει και μια δουλειά, σε ένα από αυτά τα καινούρια τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, ντάξει δεν παίρνει και πολλά, αλ...

"Η νύχτα εδώ είναι σκοτεινή και δύσκολη. Φοβάμαι". "Μη φοβάσαι, θα είμαι πάντα εδώ για σένα", της απάντησε εκείνος. Σκεφτόταν ξανά και ξανά εκείνη τους τη συνομιλία, κατά τη διάρκεια της διακοπής ρεύματος. Το φως είχε χαθεί ξαφνικά, δεν έλεγε να επιστρέψει, και εκείνη εντελώς μηχανικά, άναψε ένα κερί και τον αναζήτησε με το βλέμμα της. Δεν τον βρήκε. "Εκείνο το πάντα τελικά κρατάει πολύ λίγο", σκέφτηκε και δάκρυσε. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, ο υπάλληλος της Δ.Ε.Η που είχε κατεβάσει το διακόπτη, αναλογιζόμενος τα χαμένα επιδόματά του, σκέφτηκε ακριβώς το ίδιο.

"Κυριακή βράδυ. Στο παιδικό σπίτι. Στα παιδικά χρόνια. Παιδικό σαπούνι ελεφαντάκι, από εκείνα του ταξιδίου που μας κάναν δώρο κάτι άσχετοι νονοί και θείοι, στο μπάνιο. Μυρίζει καθαριότητα. Βρωμάει καθαριότητα. Όλο το σπίτι βρωμάει καθαριότητα. Στο ραδιόφωνο ακούγεται. Μελαγχολική μελωδία ενός μελαγχολικού σταθμού. Η μητέρα μου τρίβει με δύναμη.  Το πάτωμα. Τα έπιπλα. Η χλωρίνη ξεπλένει τα όσα συνέβησαν στο σπίτι την προηγούμενη βδομάδα.Οι αναμνήσεις των τελευταίων ημερών χάνονται στη μυρωδιά της. Αύριο είναι μια νέα μέρα. Μια νέα βδομάδα. Μια νέα περίοδος. Χωρίς το βάρος των αναμνήσεων της προηγούμενης. Το μελαγχολικό τραγούδι φτάνει στο κρεσέντο του. Νυχτώνει. Η μητέρα μου κλείνει το ραδιόφωνο. Εγώ πέφτω για ύπνο. Έχω σχολείο αύριο.  Πραγματικά δεν μπορούσα να βρω καταλληλότερα λόγια και καταλληλότερη μέρα να στα πω. Καληνύχτα . Καλή εβδομάδα. Αντίο. Σάββας" Η Κυριακή, αφού διάβασε το μήνυμα του Σάββα, ξέσπασε σε κλάμματα.

Στα εύκολα και στα δύσκολα, στα όμορφα και στα άσχημα, στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα,  πάντοτε απαντούσε μ' εκείνο το "Οk".  Είτε ήταν εκνευρισμένη, είτε στενοχωρημένη, είτε χαρούμενη, είτε ενθουσιώδης, είτε συγκαταβατική, είτε είτε, "Ok" ήταν η μόνη λέξη που μπορούσες να της πάρεις ως απάντηση. "Ok" έλεγε και όταν τη ρωτούσες κάτι, "Ok" και όταν συμφωνούσε, "Ok" όταν διαφωνούσε, "Ok" έδειχνε συγκατάβαση, "Ok" κι όταν δεν έδειχνε. Ήταν πάντοτε εκείνο, το ίδιο, το πανομοιότυπο "Ok". Εκείνο το "Ok" που ερχόταν βίαια να κόψει τη συζήτηση, εκείνο το "ok" που έκρυβε μέσα του δεκάδες σελίδες σκέψεων απόψεων, απαντήσεων, συναισθημάτων τις οποίες δεν ήθελε, δεν μπορούσε ή ακόμη και φοβόταν να εκφράσει. Αλλά μ'εκείνο το "Ok" είχε μεγαλώσει και ,καμιά φορά, είναι όπως μάθει κανείς. Εκείνος, πάλι, δεν ήταν τέτοιος τύπος. Και εκείνα τα "Ok" της δεν τα χώνευε κα...

 Με μια αποφασιστική κίνηση, έσπρωξε τον μοχλό με την μπλε βούλα όσο πιο μέσα γινόταν. Ύστερα σήκωσε το ακουστικό πάνω από το σώμα του και έγειρε το κεφάλι του προς τα πίσω. Πολλοί παγωμένοι πήδακες χείμηξαν προς το πρόσωπό του και δημιούργησαν τα πρώτα παγωμένα ρυάκια που άρχισαν να διασχίζουν με ορμή όλο του το σώμα. Εκείνος έκλεισε τα μάτια του. Και χαμογέλασε. Ήταν εκείνες οι στιγμές, στο κρύο ντους, στο κλειστό μπάνιο, που ένιωθε τον χρόνο να παγώνει. Ήταν εκείνες οι στιγμές, που ένιωθε ότι ο κόσμος γύρω του έπαυε να υπάρχει, έχανε κάθε υπόσταση, ,κάθε σημασία, και το μόνο που υπήρχε στ'αλήθεια, το μόνο που είχε σημασία, ήταν εκείνος, και το κρύο ντους μέσα στο κλειστό μπάνιο. Ήταν εκείνες οι στιγμές που το παγωμένο νερό καθάριζε το μυαλό του από κάθε σκέψη και έγνοια. Και το μόνο που ένιωθε, το μόνο που αισθανόταν, το μόνο που σκεφτόταν, ήταν το κρύο νερό που αγκάλιαζε το γυμνό του σώμα. Ήταν εκείνες οι στιγμές που διαρκούσε το κρύο ντους που το μυαλό του καθάριζε,  ...

Το γλυκό φως των κεριών, που έκανε το στιλπνό τραπεζομάντηλο αλλά και τα δεκάδες προσεκτικά διατεταγμένα σε διάφορα μεγέθη και σχήματα, ασημένια και γυάλινα σκέυη να λάμπουν, τελειοποιούσε το ήδη εξαιρετικά ρομαντικό τραπέζι. Ο εξαιρετικά καλοντυμένος νεαρός, μπροστά στην θέα της εξίσου καλοντυμένης νεαρής, σηκώθηκε, όπως πρόσταζαν οι στοιχείωδεις κανόνες ευγενίας, και τράβηξε πίσω την καρέκλα που βρισκόταν απέναντί του, κάνοντάς της χώρο να κάτσει. Αφού περίμενε να καθήσει εκείνη, κάθησε και ο ίδιος και με αργές κινήσεις άνοιξε το μπουκάλι από το λευκό κρασί (τουλάχιστον 20 χρόνων) που είχε διαλέξει ο ίδιος και γέμισε τα δυό κρυστάλλινα ποτήρια. Ύστερα ύψωσε το δικό του ποτήρι για πρόποση: "Για πάντα μαζί!" είπε κοιτώντας τη συνδαιτήμονά του στα μάτια με εκείνο το πολλά υποσχόμενο ύφος του. "Για πάντα μαζί!" απάντησε εκείνη και ξέσπασαν και οι δυο σε δυνατά γέλια. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.

Δυό- τρία πράγματα που ξέρω γι' αυτή. Δυό - τρία  πράγματα που νόμιζα πως ξέρω γι'αυτή. . Δυό - τρία πράγματα που θα 'θελα να ξέρω γι'αυτή. Δυό - τρία πράγματα που έμαθα γι'αυτή. Δυό - τρία πράγματα που θα 'θελα να ξεχάσω γι' αυτή. Δεν θα 'θελα να ξανακούσω τίποτα γι'αυτή.