Posts

Ο χρόνος

Image
Περιμένοντας ένα λεωφορείο σε κάποια στάση. Πρόσωπα αδιάφορα που κοιτάν κάπου απροσδιόριστα. Αναμονή. Σκέφτεσαι. Ζωή είναι τα ξεχωριστά διαλείμματα ανάμεσα στη ρουτίνα. Κοιτάς. Γύρω σου πρόσωπα, λεία, καθαρά, άλλα με ψήγματα τριχών, άλλα ξυρισμένα, με γένια, άλλα με χαρακιές, πιο βαθιές χαρακιές, ζάρες, λακούβες, προβλήματα, όλα εκείνα τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος πάνω στους ανθρώπους. Κοιτάς. Και σκέφτεσαι ότι κάποτε μοιάζεις, έμοιαζες, θα μοιάζεις με ένα από όλα εκείνα τα αδιάφορα πρόσωπα που έχεις δει ποτέ να περιμένεουν το λεωφορείο. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Το διάστημα ανάμεσα το αποκαλούμε ζωή. Η ηλικία. Μεγάλο πρόβλημα. Ασθένεια ανίατη. Την κουβαλάμε και μας κουβαλάει σε ολόκληρη τη ζωή μας. Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο επιδεινώνεται. Δεν φοβάμαι το θάνατο. Δεν πρόκειται να τον συναντήσω ποτέ. Γιατί όταν εγώ είμαι εκεί αυτός λείπει, και όταν αυτός έρθει, θα λείπω εγώ. Το λεωφορείο φτάνει. Ανεβαίνουμε, με τα βήματά μας μικρά, συγχρονισμένα, και τα πρόσωπ...

Το μαγκαλάκι

Image
"Τρεις κι εξήντα, τρεις κι εβδομήντα, τρεις κι ογδόντα...". Μετρούσε τα ευρώ όπως μετρούσαν τις δραχμές παλιά. "Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν" θα έλεγε ο αδερφός της, αν ήταν ακόμη εκεί. Κοίταξε το, αδειανό πλέον, κρεβάτι του. Κοίταξε και τα υπόλοιπα αδειανά κρεβάτια. Της γιαγιάς, του πατέρα της, της μητέρας της, της αδερφής της. Πού είχαν πάει όλοι; Άλλοι νεκροί, άλλοι διασκορπισμένοι σε διάφορα μήκη και πλάτη της γης.  Δεν είχε σημασία. "Οι οικογένειες έρχονται και χάνονται γρήγορα" έλεγε κάποτε η γιαγιά της. Ήξερε εκείνη. Είχε γνωρίσει και χάσει πολλούς συγγενείς. Μεταξύ τους βέβαια δεν είχαν προλάβει να γνωριστούν τόσο καλά. Δεν τη θυμόταν παρά μόνο αμυδρά. Για την ακρίβεια, το μόνο που θυμόταν ήταν που όταν παιδί και πήγαιναν με την οικογένειά της στο χωριό, στο σπίτι της γιαγιάς της, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, εκείνη ερχόταν κάθε που βράδιαζε  και άναβε το μαγκαλάκι. Τώρα, τόσα χρόνια μετά, το μαγκαλάκι στεκόταν σβηστό και ...

Ρουλέτα

Μπήκε στο καζίνο, με το περπάτημα εκείνου που είχε χρόνια εμπειρία στο χώρο, κι ας ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σε καζίνο. Μ' ένα κουστούμι νοικιασμένο, αλλά φορώντας το λες και ήταν ραμένο αποκλειστικά για αυτόν. Έφτασε στο τραπέζι και την κάρφωσε με το βλέμμα του, σαν ίσος προς ίσο. Εκείνη, γεμάτη λούσα και λαμπερά κοσμήματα, μια ζωή μεγαλωμένη στην πολυτέλεια, εντυπωσιάστηκε με το θράσος του. Έπαιξε τις μάρκες της στα δάχτυλά της και σκόρπισε δυο - τρεις σε διάφορους αριθμούς και χρώματα. Εκείνος πόνταρε όλες τις μάρκες του στο 13 μαύρο με θόρυβο. Εκείνη του χαμογέλασε. "Θα νικήσω", της ψιθύρισε. "Πολύ σίγουρος δεν είσαι;", του απάντησε ψιθυριστά. "Στην ρουλέτα της ζωής, χρειάζεται να ρισκάρεις. Και εγώ μπορώ. Εσύ;" τη ρώτησε και έφυγε, εντυπωσιακά, όπως είχε έρθει, χωρίς καν να μείνει να κοιτάξει το αποτέλεσμα της ρουλέτας. Αντί για την έκρηξη που συμπληρώνει συνήθως τις σκηνές στις ταινίες, μια φράση διέκοψε την ονειροπώλησή του : "Καλησπ...

Συρία, Γάζα ή Αθήνα

Image
Συννεφιασμένος ουρανός. Πολυκατοικία.  Απέναντι.  Πίσω από σφαλισμένα παντζούρια.  Κλάμματα ακούγονται. Πίσω από σφαλισμένες καρδιές. Τα σύννεφα απλώνονται. Στον ουρανό. Απλώνονται. Στις σκέψεις των ανθρώπων. Σκοτεινιάζει. Η διάθεση. Τα αναφιλητά πυκνώνουν. Μαζί με τα σύννεφα. Βήχας. Το κλάμα πνίγει την πόλη. Τουλάχιστον εδώ ακούγεται. Δεν το σκεπάζουν οι ήχοι από τις βόμβες.

Το σχολικό

Image
Ο κυρ  - Αντώνης είχε μια ασημένια Μερσεντές τετράπορτη και ευρύχωρη, που χωρούσε ένα σκασμό πιτσιρίκια, στιβαγμένα παράνομα το ένα πάνω στο άλλο. Για αυτόν  το λόγο, ο κυρ - Αντώνης τελούσε χρέη σχολικού στο νηπιαγωγείο και δημοτικό της γειτονιάς. Ο κυρ - Αντώνης είχε και έναν αδερφό, τον κυρ - Φάνη. Δηλαδή, μπορεί και να μην ήταν αδέρφια. Απλά είχαν και οι δυό γκρίζα μαλλιά και  παχύ μουστάκι. Και όταν είσαι μικρός, αυτά τα δύα χαρακτηριστικά έφταναν για να θεωρήσεις δυό άτομα αδέρφια. Ή ακόμη και να νομίζεις ότι είναι το ίδιο πρόσωπο. Και,για να πω την αλήθεια, μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω ότι πρόκειται περί δύο ξεχωριστών προσώπων. Ο κυρ - Φάνης είχε με τη σειρά του ένα βανάκι Volkswagen. Τελούσε και εκείνος χρέη σχολικού στο νηπιαγωγείο - δημοτικό, εναλλάξ με τον κυρ - Αντώνη, ελλείψει κανονικού σχολικού. Ο κυρ - Αντώνης και ο κυρ - Φάνης διατηρούσαν μια ιδιότυπη σύμβαση με το σχολείο. Έπαιρναν πιτσιρίκια, τα διένεμαν σπίτι τους και μισθωνόντουσαν από το...

Έρωτας στα χρόνια της κρίσης vol.2

Image
"Τα χέρια μας βαρύνανε,   οι καρδιές μας έκλεισαν,   τα πόδια μας έγιναν πιο αδύναμα,   τα μάτια μας το ίδιο" ,   μου είπες εκείνο το βράδυ που καθόμασταν πλάι - πλάι στον καναπέ. "Πού είναι η αγάπη πια;" . Γύρισες προς το μέρος μου απορημένη. "Κάπου εκεί"  απάντησα, δείχνοντας προς το μέρος που τη θυμόμουν τελευταία. Έκανες να σηκωθείς, μα οι δυνάμεις σου μονάχα για δυο - τρία βήματα σε κράτησαν. Προσφέρθηκα να σε βοηθήσω, όπως τότε, όπως πάντα. Σου έδωσα το χέρι μου, τον ώμο μου για στήριγμα. Μα μάταια. "Γεράσαμε πριν την ώρα μας"  μου είπες. Χαμογελούσες πικρά. Ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα που είχαμε για τις αγγελίες, στάθηκα σε μια φωτογραφία όπου μια 12χρονη Σύρια κρατούσε σφιχτά το χέρι του νεκρού της αδερφού. "Τουλάχιστον ζούμε"  αποκρίθηκα. Δεν απάντησες. Μόνο χαμογελούσες πικρά. Δεν σε αδικούσα. Μια ζωή χωμένη σε χαρτιά, σε βιβλία,  σε θρανία, σε φύλλα εφημερίδας, ορισμένη από κανόνες, από νόρμες, διαταγ...

Σολάκι

Image
Η δίφυλλη πόρτα έτριξε και άνοιξε διάπλατα. Ένα σύννεφο καπνού από τσιγάρo υψωνόταν και γέμιζε αποπνικτικά τον υποφωτισμένο χώρο. Ο Φώτης προχώρησε προς την μπάρα όπως συνήθιζε να κάνει πριν πολλά χρόνια. Κοίταξε γύρω του. Μέσα στον χώρο, ροκάδες κάθε εποχής, γενιάς και ηλικίας. Πάνω στους τοίχους φωτογραφίες από τύπους με μαλλιά, μούσια, περίεργα ρούχα. κιθάρες, μπαγκέτες. Τοποθετημένες με ευλάβεια, συνέθεταν ένα μοναδικό, ιδιαίτερο εικονοστάσιο, φόρο - τιμής στους "Αγίους της Ροκ". Πέτσινα, αλυσίδες, τατουάζ, περίεργες γκριμάτσες, πάνω στους τοίχους και πάνω στις καρέκλες, συνέθεταν μια εικόνα από άλλη εποχή. Ή, καλύτερα, μια εικόνα έξω από τις εποχές: μια εικόνα αναλλοίωτη στον χρόνο. Κάθισε σε ένα σκαμπό, παρήγγειλε βότκα με 2 παγάκια και κοίταξε το σταματημένο ρολόι πάνω από το ράφι με τα ποτά. Οι υποψίες  περί σχέσης χρόνου και μπαρ επιβεβαιωνόντουσαν. Τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του διέκοψε ο μπάρμαν: "Φώτη, ωραίο σολάκι ε;"  Ο Φώτης κοίταξε τ...