Posts

Ερωτευμένοι

ποιητές, ερωτικοί ποιητές, ερωτεύσιμοι ποιητές, ποιητές που ερωτεύονται, ποιητές που ερωτεύθηκαν, έρωτας που ποιήθηκε, έρωτας που ποίησε, έρωτας που πόνησε, έρωτας που εκπόνησε, έρωτας που πόνεσε, έρωτας, πόνος, θλίψη, ανεργία, κατάθλιψη, φτώχεια, καταπίεση, μιζέρια, θάνατος. Ζωή.

Συναλλαγές

"Τί; Τώρα θες αγκαλιά; Είσαι σοβαρός; Θεωρείς ότι αξίζεις αγκαλιά μετά απ' όλα όσα έκανες;" Λόγια μητέρας. Πόσο καλός ήσουν, αξίζεις μια αγκαλιά, μήπως δύο, ίσως ένα φιλί, δύο φιλιά, ένα χάδι στα μαλλιά, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, να τα κάνω δύο να το κλείσουμε;  Λόγια συγγενών. Λόγια φίλων. Λόγια της κοινωνίας. Είναι πολύ καλός γκόμενος, φιλάει καλά, αγκαλιάζει όμορφα, πηδάει όχι τόσο καλά, του βάζω έξι, ναι περνάει, μην ανησυχείτε καθόλου, λέω να τον κρατήσω ένα μήνα, ίσως τρεις, άμα βελτιώσει λίγο το χιούμορ του. Η αγάπη ως μέσο ανταμοιβής. Είναι πολύ καλός φίλος, μου απαντάει στα τηλέφωνα, βγαίνουμε για καφέ όποτε αισθάνομαι μοναξιά, συμβουλές, δεν ξέρω, εκεί, εκεί τα χαλάμε λίγο, χρειάζεστε προσπάθεια, έχετε δυνατότητες αλλά να, καταλαβαίνετε, νομίζω μπορείτε καλύτερα, περάστε πάλι από Σεπτέμβρη και τα ξαναλέμε. Είναι καλός, καλή, μέτριος, μέτρια, καλύτερος, κάλλιστος, κάκιστος, αγάπη, ναι, αγάπη, ναι θα του/της/του(ουδέτερο) δώσω λίγο γιατί όχι, νο...

Όλη μας τη ζωή την περνάμε φοβούμενοι

μήπως οι άλλοι μας παρεξηγήσουν επειδή  παρερμήνευσαν αυτά που θα θέλαμε να πούμε.

Η άκρη της αποβάθρας

Είσοδος Μετρό. Μεγάφωνο.   Αντηχεί . Φωνή άγνωστη και αρκούντως σοβαρή. "Ανακοίνωση: Οι κύριοι επιβάτες παρακαλούνται να μην στέκονται κοντά στην άκρη της αποβάθρας" . Κυλιόμενες σκάλες. Κατεβαίνουν. Κόσμος πάνω τους. Κατεβαίνει με τη σειρά του. Σκυφτός. Σιωπηλός. Άοσμος. Άχρωμος. Ο εξαιρετικός εξαερισμός του Μετρό απομακρύνει τις μυρωδιές από τα έντονα αρώματα, τις ιδρωμένες μασχάλες, τις βρώμικες κάλτσες. Αφαιρεί με επιτυχία κάθε ιδαίτερη μυρωδιά από τους επιβάτες δημιουρόντας έναν καθαρό, άνευ δυσάρεστων οσμών, άνευ χαρακτήρα, αέρα. "Ανακοίνωση: Οι κύριοι επιβάτες παρακαλούνται να μην στέκονται κοντά στην άκρη της αποβάθρας".  Συνωστισμός στον χώρο τον ακυρωτικών μηχανημάτων. Οι κύριοι επιβάτες, άοσμοι, σιωπηλοί και σκυφτοί, πραγματοποιούν αξιαίπενους ελιγμούς: ακυρώνουν τα εισητήριά τους, ψάχνουν να αγοράσουν καινούρια, αναζητούν τη σωστή κατεύθυνση και εφορμούν προς αυτή. Μια πλήρως εναρμονισμένη και  τουλάχιστον πολύπλοκη χορογραφία. Ο Πιοτρ γίνεται μ...

Το κυνήγι του ορίζοντα

Πήγα στο νησί μετά από και εγώ δε θυμάμαι πόσα χρόνια. Όταν έφτασα στο σπίτι, κάθισα στο πεζούλι ακριβώς απέναντι, και το χάζευα για πολλή ώρα. Τα συναισθήματα ήταν περίεργα και ανάμεικτα: σαν να είχαν αλλάξει τα πάντα και τίποτα από το τελευταίο μου καλοκαίρι εκεί. Έμεινα να κοιτάω τη βεράντα που λερωνόμασταν από τα ζουμιά των φετών από καρπούζι που καταβροχθίζαμε λαίμαργα και άγαρμπα, τα δρομάκια με τα χαλίκια που τρέχαμε, κουτροβαλώντας σχεδόν, για να φτάσουμε τη θάλασσα, πέφτωντας και κάνοντας τις πρώτες μας γνωριμίες με την αίσθηση του πόνου. Και στο τέλος του δρόμου, η θάλασσα. Η θάλασσα, άλλοτε ήρεμη, και άλλοτε αγριεμένη, σαν την ίδια τη ζωή, και οι βουτιές που κάναμε  σε αυτή από τον μικρό κόλπο, που μετά από τόσα ταξίδια σε διαφορετικά μέρη σε άφηνε αδιάφορο, αλλά όταν ήσουν μικρός έμοιαζε με το δικό σου, προσωπικό κομμάτι του παράδεισου. Όλα τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων, οι πρώτες φιλίες, οι πρώτοι τσακωμοί, τα πρώτα παγωτά, τα πρώτα νυχτερινά μπάνια, οι π...

Χωρίς Μέτρο

(Ο στίχος του ποιήματος είναι ελεύθερος) Για όλα εκείνα τα έντονα βλέμματα που κάποτε παράπεσαν και χάθηκαν για πάντα. Για εκείνα τα συνεπαρμένα μηνύματα που έμειναν στο "διαβάστηκε" και δεν συνέχισαν στο "γράφτηκε". Για εκείνο το πλατύ χαμόγελο που κάποτε αντίκρυσες από κοντά μα τώρα βρίσκεται μοναχά σε μια φωτογραφία. Για όλα όσα δεν κάναμε επειδή δεν θέλαμε επειδή δεν μπορούσαμε, ή επειδή δειλιάσαμε. Και για όλα όσα κάναμε και ας μην το θέλαμε. Για εκείνα τα "ναι" που μεταμορφώθηκαν σε "όχι" και για εκείνα τα "όχι" που μεταμορφώθηκαν σε "ναι", ακούστε το καλά: "Η απώλεια δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ζύγι με το κέρδος. Η απώλεια είναι απώλεια. Σημαίνει ότι κάτι έχασες". Αλίμονο σε όσους δεν το καταλαβαίνουν. Αλίμονο στον κόσμο που μας έκανε έτσι. *Αφιερωμένο στον Φώτη Κουβέλη*

Διακοπή ρεύματος

"Η νύχτα εδώ είναι σκοτεινή και δύσκολη. Φοβάμαι". "Μη φοβάσαι, θα είμαι πάντα εδώ για σένα", της απάντησε εκείνος. Σκεφτόταν ξανά και ξανά εκείνη τους τη συνομιλία, κατά τη διάρκεια της διακοπής ρεύματος. Το φως είχε χαθεί ξαφνικά, δεν έλεγε να επιστρέψει, και εκείνη εντελώς μηχανικά, άναψε ένα κερί και τον αναζήτησε με το βλέμμα της. Δεν τον βρήκε. "Εκείνο το πάντα τελικά κρατάει πολύ λίγο", σκέφτηκε και δάκρυσε. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, ο υπάλληλος της Δ.Ε.Η που είχε κατεβάσει το διακόπτη, αναλογιζόμενος τα χαμένα επιδόματά του, σκέφτηκε ακριβώς το ίδιο.