Posts

Ανώνυμος

Το ρολόι πάνω από τους πάγκους έδειχνε 10 και μισή. Εκείνος κατέβασε τα ρολλά του μαγαζιού και κλείδωσε το λουκέτο. Ήταν από εκείνες τις μέρες της εβδομάδας που το αφεντικό τον άφηνε μόνο να κλείσει το μαγαζί. Ύστερα πήρε το δρόμο του γυρισμού. Με τα πόδια, όπως πάντα. Λεφτά για αμάξι δεν είχε άλλωστε δεν είχε, ούτε καν για μηχανάκι. Με το ζόρι του έφταναν για να πληρώνει το μερίδιο του νοικιού που του αναλογούσε και για να στέλνει πίσω στην οικογένειά του. Πάνω από τους δρόμους, πάνω από τα πεζοδρόμια και τις πολυκατοικίες της πόλης, πλανιώταν μια περίεργη ησυχία: μια ησυχία που κάλυπτε τη φτώχεια, τη βρώμα και τη δυσωδία της πόλης. Μια ησυχία που προανήγγειλε την καταιγίδα. Η ίδια ησυχία που υπήρχε και χθες που πέθανε ο Σικ και προχθές που πέθανε ο Σαχζάτ. Η ίδια ησυχία που υπήρχε κάθε μέρα, η ίδια ησυχία που επικρατούσε σε κάθε φόνο. Ο Μ. περπατούσε ήσυχα, ήσυχα όπως είχε έρθει σε τούτη τη χώρα. Είχε περπατήσει κάμποση ώρα όταν έστριψε σε ένα σκοτεινό σοκάκι.Τότε ήταν που τους ε...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων

είναι  ότι αντί να σκέφτονται και να ζουν το τώρα, ζουν το πριν και σκέφτονται το μετά.

Κοινωνιολογία

' "Ξέρεις, όταν πρωτομπαίνεις στο Πανεπιστήμιο, νιώθεις διαφορετικός, παντοδύναμος, σαν υπεράνθρωπος. Νιώθεις ότι όλη η Γη απλώνεται στα πόδια σου, ότι μπορείς να τεντώσεις το χέρι σου και να αρπάξεις γερά από τα μαλλιά κάθε ευκαιρία που εμφανίζεται. Σαν τον Ματ Ντέημον σε εκείνη την ταινία που βάζει τα γυαλιά στον μαθηματικό που έχει πάρει το Φιλντς ένα πράγμα", είπε ο Μάκης και τράβηξε μια γερή τζούρα από το τρίφυλλο που κρατούσε στα χέρια του. Ο Τάκης δεν απάντησε, μόνο ένευσε σιωπηλά.Ύστερα βούλιαξε στον μικρό μπεζ καναπέ του σπιτιού τους, και κοίταξε αδιάφορα το ταβάνι.  Το  δωμάτιό τους, ένα υβρίδιο σαλονιού και κουζίνας, ήταν αρκετά μικρό, λιτά διακοσμημένο και ακατάστατο σε βαθμό αηδίας: ακριβώς όπως άρμοζε σε κάθε φοιτητικό σπίτι που σεβόταν τον εαυτό του. Ο Μάκης και ο Τάκης συγκατοικούσαν κάμποσα χρόνια μαζί. Σπούδαζαν και οι δύο -το τι δεν έχει σημασία- και λίγο η έλλειψη χρημάτων, λίγο η καλή παρέα, λίγο η συνήθεια τους είχε οδηγήσει σε αυτή την απόφαση. Ο ...

Θέλω και μπορώ

Πάντα ήξερε πως δεν μπορούσε να είναι αυτό που ήξερε πως θα ήθελε να είναι. Όπως ήξερε και ότι δεν ήθελε να είναι αυτό που ήξερε πως μπορούσε να είναι. Στην πραγματικότητα βέβαια, ήξερε ότι ενδόμυχα  δεν ήθελε να μπορέσει να είναι αυτό που ήξερε πως θα ήθελε να είναι. Γιατί η πιθανότητα του να πετύχει να καταφέρει να μπορεί να είναι αυτό που ήξερε ότι ήθελε να μπορεί να είναι τον τρόμαζε. Και αυτό ήταν που τον έκανε δυστυχισμένο.

2 χρόνια koultoura (στο internet)

Ε, και;

Σχέσεις

Πρέπει να είμαι έξυπνος. Πρέπει να είμαι όμορφη. Πρέπει γίνω επιτυχημένος. Πρέπει να μάθω να μαγειρεύω. Πρέπει να της ζητήσω το τηλέφωνο της, θα νομίσει ότι είμαι φλώρος. Δεν πρέπει να του δώσω δικαιώματα, θα νομίσει ότι είμαι πουτάνα. Δεν πρέπει να την πάρω αμέσως, θα νομίσει ότι τη γουστάρω. Δεν πρέπει να απαντήσω αμέσως, θα με θεωρήσει δεδομένη. Πρέπει να την πάω κάπου καλά, θα θεωρήσει ότι δεν είμαι καλός στο να παίρνω πρωτοβουλίες. Δεν πρέπει να του πω εγώ που θα πάμε, θα νομίσει ότι δεν τον θεωρώ ικανό να πάρει πρωτοβουλίες. Πρέπει να την κεράσω, θα νομίσει ότι είμαι τσιγκούνης. Δεν πρέπει να πληρώσω, θα νομίσει ότι τον θεωρώ τσιγκούνη. Πρέπει να τη φιλήσω εγώ πρώτος, θα με περάσει για μαλάκα. Δεν πρέπει να τον φιλήσω εγώ πρώτη, θα με περάσει για τσούλα. Πρέπει να της ζητήσω να ανέβω πάνω, θα νομίσει ότι δεν είμαι αρκετά άντρας. Δεν πρέπει να του πω να περάσει πάνω, θα νομίσει ότι είμαι εύκολη. Πρέπει να την ικανοποιήσω, θα με περάσει για άπειρο.  Πρέπει να τον ικανοποιήσω, θ...

"Ιωάννα"

Κοίταξε την οθόνη του κινητού και χαμογέλασε. "Ιωάννα" μουρμούρισε διαβάζοντας το όνομα που έγραφε με κεφαλαία γράμματα η οθόνη καθώς αναβόσβηνε. "Ιωάννα", ξαναμουρμούρισε. Πόσο καιρό είχε να εμφανιστεί στην οθόνη του κινητού του γυναικείο όνομα! Και πόσο ωραίο όνομα ήταν το "Ιωάννα"! Θυμήθηκε τους ατέλειωτους μήνες μοναξιάς, τότε που αναζητούσε ένα απαλό χάδι, μία μαλακή φωνή, ένα γυναικείο όνομα για να εμφανιστεί στην οθόνη του κινητού του 11 η ώρα το βράδυ... Τόσος καιρός, τόσες κρύες νύχτες, τόσες φορές έπεσε στο κρεβάτι μόνος χωρίς μια γυναικεία φωνή να του πει καληνύχτα. Αλλά όχι τώρα, όχι τώρα, τώρα τον έπαιρνε η Ιωάννα, τώρα δεν θα ήταν ποτέ πια μόνος, ποτέ πια χωρίς χάδι, ποτέ πια χωρίς καληνύχτα. Όχι, δεν θα το άφηνε να συμβεί ποτέ ξανά. Το γεγονός ότι το τηλέφωνο του χτυπούσε ακόμη και ότι αν συνέχιζε να μην το σηκώνει θα έκλεινε , διέκοψε απότομα τη σκέψη του. Κοίταξε την οθόνη του κινητού του αγχωμένος. Ευτυχώς αναβόσβηνε ακόμη. Με μια γ...